𓃗

[olafkardanadam]

"Ben... Ben, bir kadın sevdim... Ölümü... Ölümü, beklerken."

İnsan bazen en büyük savaşı, yaşamak için değil; biraz daha hissedebilmek için verir. Ben ise hayatla ölümün tam ortasında, nefesimin sayılı olduğunu sandığım bir gecede seni sevdim. Ben seni, takvimlerin artık benim için anlamını yitirdiği günlerde sevdim. Her sabaha biraz daha eksik uyanırken, sen içimde çoğaldın. Ölüm kapımı sessizce çalarken bile, kalbim senin adını benden önce söyledi. Sen gülümsediğinde, içimde yıllardır kapalı duran bütün pencereler açıldı. Ama ben o pencerelerden içeri girmeye cesaret edemedim. Çünkü seni sevmek, bir çiçeği koparmaya kıyamayan ellerin onu uzaktan seyretmesi gibiydi. Varlığın bana umut veriyordu; umudun ise bana en çok acıyı. Bana "iyileşirsin." dediler. Ben iyileşmek istemedim. Benim hastalığım sensizliğindi. Ne doktorlar teşhis edebildi, ne de dualar dindirebildi. Sana söyleyemediğim her cümle, geceleri göğsümün içinde ağırlaşan bir taş oldu. Adını içimden her geçirişimde, biraz daha eksildim. İnsan sevdiğine kavuşamayınca ölmezmiş; her gün biraz daha yaşayıp biraz daha kaybolurmuş. Bir gün gözlerimi sonsuza kapatırsam, ardımda yarım kalmış bir hayat değil; söylenememiş bir "seni sevdim." cümlesi kalacak.

"Ben... Ben, bir kadın sevdim... Ölümü... Ölümü beklerken."

[olafkardanadam]

"Birazdan öleceğim... İçeceğim su nerede?"

Boğazımdaki kuruluk yalnızca bedene ait değil. Yıllardır içimde yankılanan, adı konulamamış bir yokluğun bıraktığı iz bu. Her sabah biraz daha eksilen umutlar, her akşam biraz daha ağırlaşan sessizlik... Meğer ömür, görünmeyen çatlaklardan usul usul sızıp gidermiş. Gözlerimi kapattığımda çocukluğumun gökyüzü geliyor aklıma. O vakitler dünyanın bütün acıları, akşam ezanından önce eve yetişebilmek kadar küçüktü. Sonra büyüdüm. İnsanların yüzleri değişti, sözleri değişti, mevsimler değişti; ama içimde dinmeyen o ıssızlık hep aynı kaldı. Şimdi zaman, yavaşça omzuma dokunuyor. Bir yaprak gibi usulca kopmanın eşiğindeyim. Ne isyan edecek gücüm kaldı ne de tutunacak bir dalım. Sadece içimde, kimsenin duymadığı ince bir sızı dolaşıyor; kırılmış bir saatin durmadan işleyen sessizliği gibi. Belki aradığım su bir çeşmeden akmıyordu. Belki bir annenin "geçecek." deyişindeydi. Belki bir dostun gözlerinde saklıydı. Belki de yıllarca affedemediğim kendimin içinde... Eğer bir gün adım birinin zihninden geçerse, beni eksik bırakılmış bir hikâye olarak değil; suskunluğun bile bir dili olduğunu anlatan bir cümle olarak hatırlasın. Çünkü bazı insanlar toprağa gömüldükleri gün ölmez. Onlar, anlaşılmadıkları ilk anda sessizce toprağa dönüşmeye başlar. Ben şimdi, son kez gökyüzüne bakıp aynı soruyu bırakıyorum: "Birazdan öleceğim... İçeceğim su nerede?" Belki de aradığım şey, bir yudum su değil; ömrüm boyunca dudaklarıma hiç değmeyen huzurdu.

[olafkardanadam]

Bazı insanlar gitmez; sadece seslerini alıp giderler. Sonra en kalabalık odalarda bile onların sessizliğiyle baş başa kalırsın. Bir zamanlar omzuna yaslanınca dinen yüreğin, şimdi kendi yükünü taşımaktan yorulur. Kimse görmez ama insan, en çok geceleri kendi içine çöker. Yine de gökyüzüne bakmaktan vazgeçmez; çünkü bilir ki en karanlık gece bile bir yıldızı saklar. Belki kavuşmak kader değildir, ama sevmek... Sevmek bazen ömrün boyunca taşıdığın en sessiz yara olur.

[olafkardanadam]

Gece olunca şehir uyuyor. Sokak lambaları yanıyor. İnsanlar evlerine dönüyor. Ama bazı kalplerin döneceği hiçbir yer kalmıyor. Ben de öylece oturuyorum. Eski bir fotoğrafın kenarında, okunmuş bir kitabın arasında, söylenememiş cümlelerin gölgesinde... (☃)

[olafkardanadam]

Bir ömrün sonunda istenen şey, büyük vedalar değil; "hoş geldin." der gibi bakan tanıdık gözlerdir. İnsan, ölmekten çok yabancı bir yalnızlığın içinde kaybolmaktan korkuyor belki de. Herkes hayata bir yer arayarak başlar. Kimisi bir insanda bulur o yeri, kimisi bir şehirde, kimisi çocukluğunun kokusunda... Ama insanın asıl özlemi, ait olduğu yere dönebilmektir. Çünkü ruh, en çok tanıdığı sessizlikte dinlenir. Belki de ölüm, korkulacak bir son değil; yıllardır özlenen bir eşiğin önünde durmaktır. Ardına kadar açık bir kapı, içeriden gelen tanıdık bir ses ve "geç kaldın." der gibi gülümseyen yüzler... İnsan, son nefesini verirken bile yabancı hissetmek istemiyor. Belki de bu yüzden bazı insanlar, yaşarken evlerini değil; dönecekleri hissini arıyor. İnsan, en çok kendisini bekleyen bir yere kavuşacağına inanabildiğinde yorulmaktan vazgeçiyor. (☃)

[olafkardanadam]

Şimdi dönüp aynaya baktığımda seni değil, seni severken kaybettiğim kendimi özlüyorum. Meğer insanı en çok yoran, bir başkasının gidişi değilmiş; o giderken içinde götürdüğü umutlarmış. Belki bir gün yollarımız yeniden kesişir. Ama o gün birbirimizi değil, birbirimize yetişememiş iki yabancıyı görürüz. Ve sessizce geçip gideriz. @olafkardanadam (☃)

[olafkardanadam]

Meğer insanı en çok yokluk değil, alıştığı bir varlığın yavaş yavaş çekilip gitmesi yoruyormuş. Uzun süre bekledim. Belki döner diye, belki bir gün "nasılsın?" diye sorar diye... Ama bazı insanlar giderken yalnız kendilerini değil, umutlarımızı da yanlarında götürüyorlar. Şimdi geriye dönüp baktığımda kimseye kırgın değilim. Yine de itiraf edeyim... İçimde hâlâ kimsenin bilmediği bir oda var. Kapısını hiç açmıyorum. Çünkü orada, gelmeyeceğini bildiğim insanların hatıraları oturuyor. Tozlanmış bir sandalyede sessizce beni bekliyorlar.

[olafkardanadam]

İnsan bazen bir gidişin sesini değil, kalan sessizliğini kaldıramıyor. Ben o günden sonra her şeyi yarım sevmeyi öğrendim. Çayı eksik demledim, şiirleri yarıda kestim, cümlelerin sonuna nokta koyamadım. Çünkü biliyordum… Tam olan her şey bir gün eksiliyor. Gece olunca daha çok geliyorsun aklıma. Sanki karanlık, seni bana geri getiriyor ama dokunamıyorum. Bir hayal gibi, - yakın ama yok. Ve ben hâlâ aynı cümlenin içinde dönüp duruyorum: “keşke biraz daha kalsaydın…” Belki bir gün yine gelirsin. Ama ben, o eski ben olur muyum, bilmiyorum.

[olafkardanadam]

Seninle buluşacağımız günü bir umut gibi sakladım cebimde. Kimseye söylemedim, hatta kendime bile fısıldamadım çoğu zaman. (☃)

[olafkardanadam]

Bir şehir vardı içimde… Sokakları hep sana çıkardı. Ne tarafa dönsem, adın yankılanırdı duvarlarda. Seninle başlayan her şey, sensizlikle bitti. Kimse görmedi o bitişi. Ben, içimde yıkıldım. Herkes “zaman geçer” dedi. Zaman geçti… İçimdeki yerin hiç değişmedi. Sadece ben alıştım yokluğuna, tıpkı karanlığa alışan gözler gibi.

[olafkardanadam]

Bazı akşamlar vardır; ne çayın sıcaklığı dokunur insana ne de kalabalıkların sesi. O akşamlardan birinde, mutfağın sessizliğinde KENDİME SÜT İÇTİM. Çocukluğumdan kalan o masum alışkanlığı hatırlamak istedim belki de. Cezvede süt taşarken, içimde yıllardır susturduğum duygular da kabarıyordu. Kimseye anlatamadığım şeyleri dinleyen tek şey geceydi. Sonra fincanı elime aldım ve KENDİME SÜT İÇTİM. Belki yaralarımı iyileştirmezdi ama kalbimin üşüyen tarafına küçük bir sıcaklık bırakıyordu. Geriye yalnızca fotoğraflarda kalan gülüşler ve "keşke" ile başlayan cümleler kalır. Ben de o gece, bir zamanlar hayalini kurduğum hayatın yasını tutarken KENDİME SÜT İÇTİM. Çünkü insan bazen kimseye sarılamaz. Kimseye derdini anlatamaz. O zaman kendi sessizliğine oturur, geçmişin küllerini avuçlarına alır ve usulca bekler. İşte ben de öyle yaptım. Bir fincan sıcaklığın içine bütün kırgınlıklarımı bıraktım ve KENDİME SÜT İÇTİM. (☃)

[olafkardanadam]

Elindeki lale gibi susuyordun. Ben ise uzaktan sana bakmayı öğrendim. Aramızdaki mesafe kilometrelerle ölçülmüyordu; söylenemeyen cümleler, yarım kalan hayaller ve geceleri uyutmayan özlemler kadar uzaktı.

Bir gün dönüp baktığında beni hatırlayacağını düşündüm. Belki bir fotoğrafın köşesinde, belki eski bir kitabın arasında unutulmuş bir notta... Ama zaman geçti. Mevsimler değişti. Laleler açtı, soldu, yeniden açtı. Sen gelmedin. ( ၴႅၴ

Şimdi aynı gökyüzünün altında iki yabancı gibiyiz. Ben uzaklarda bir siluet, sen ise elinde yıllardır solmayan bir bekleyiş. ( ၴႅၴ

[olafkardanadam]

Bazı insanlar bir ömür kalacaklarını söyleyip giderler, bazıları ise hiç söz vermeden iz bırakırlar. Ben en çok sessiz vedalara kırıldım. Ne bir açıklama vardı, ne de tutunacak son bir cümle... Sadece eksilen sesler, yarım kalan alışkanlıklar ve her şeyi anlatan bir sessizlik. Şimdi dönüp baktığımda, gidenlerin ardından değil, bende bıraktıkları derslerin ardından düşünüyorum. Ve bazen bir el uzanmaz sana, ama tam da o yalnızlıkta kendi elini tutmayı öğrenirsin. (☃)

[olafkardanadam]

Zaman geçer, mevsimler değişir, yüzümüzde yeni çizgiler oluşur. Ama bazı kırgınlıklar, ilk günkü sessizliğiyle kalbin bir köşesinde bekler. Sonra bir gün anlarsın: seni değiştiren şey yaşadığın mutluluklar değil, sessizce taşıdığın acılardır. Ve insan, en çok da kimse görmezken verdiği savaşlarla büyür.

[olafkardanadam]

Sanki eski bir fotoğraf karesinden, o tozlu rafların arasından çıkıp gelmiş gibisin. Sahi, sen en çok hangi cümlenin içinde saklanıyorsun?

Gecesi uzun süren karlar-buzlar ülkesinde, kimsenin tamamlayamadığı bir cümlenin içinde yaşıyorum: "bir gün döner misin?" Cevabını yıllardır bekleyen bir soru bu. Ne tamamen umutla soruldu, ne de umutsuzluktan vazgeçildi. Karlar yağdı üzerime, mevsimler geçti, şehirler değişti, insanlar gelip gitti... Ama bazı sorular vardır; zaman onları yaşlandırmaz. Hâlâ aynı yerde dururlar, bir kapının eşiğinde, bir hatıranın kıyısında, bir kalbin en sessiz köşesinde. Ve ben, ve ben, o sorunun sonundaki üç noktada yaşıyorum... Belki dönersin diye değil, seni bekleyen kalbin hâlâ ölmediğini hatırlamak için. 𓃗

[olafkardanadam]

İnsan gerçekten tamamlanabilir mi?

Yoksa hepimizin içinde yarım kalmış bir veda, söylenememiş birkaç kelime ve yetişilememiş bazı zamanların kırgınlığı mı vardır?

Neden bazı geceler durup dururken geçmişe döneriz?

Neden en çok yaşadığımız acıları değil de, "yaşanabilirdi" dediğimiz güzellikleri hatırlarız?

Neden bazı gözler sebepsiz gibi görünse de ansızın dolar?

Acaba kalp, unuttuğunu sandığı şeyleri akıldan daha uzun süre sakladığı için mi?

𓅦

Kimi bir vedayı tamamlayamaz, kimi bir özrü, kimi de bir sevgiyi. Zaman geçer, mevsimler değişir, insanlar değişir ama bazı duygular kalbin en sessiz köşesinde yaşamaya devam eder. Sonra bir gün kendimize şu soruyu sorarız: "eğer her şey yeniden başlasaydı, yine aynı yerde susar mıydım?" Belki de gözlerimizi dolduran şey yaşadığımız acılar değildir. Belki bizi hüzünlendiren, yaşanma ihtimali olduğu hâlde yarım kalan güzelliklerdir. Çünkü insan unutmaz; sadece konuşmamayı öğrenir.

[olafkardanadam]

Ve bir gün, herkes kendi hikâyesinin son sayfasına geldiğinde anlayacaktır: "en çok can yakan şey, yaşanan acılar değil; yaşanabilirdi dediğimiz güzelliklerdir." O yüzden insan, son nefesine kadar tamamlanmaz. İçinde hep eksik kalan bir cümle, kapanmayan bir parantez ve özlemini taşıdığı bir isim vardır. Belki de bu yüzden bazı gözler durup dururken dolar... Çünkü kalp, hatırladığı şeyleri akıldan daha uzun süre saklar.

[olafkardanadam]

Çiçekli Kadın... Üzerindeki küçük çiçekler yalnızca bir elbiseyi değil, içindeki inceliği anlatıyordu. Sanki her biri, kalbinde sakladığı bir duygunun sessiz hatırasıydı. Kimse fark etmese de o, kırılmış umutlarını zarafetle taşıyan bir bahar dalı gibiydi. Çiçekli Kadın... Gülmeyi bilen ama her gülüşünün ardında suskun bir hikâye saklayan kadındı. Kalbi defalarca incinmişti; yine de sevgiyi eksiltmemiş, merhametini tüketmemişti. Belki de en güzel çiçekler, toprağın en karanlık yerinden filizlenirdi. O da öyleydi. Gözyaşlarını sessizce toprağa emanet etmiş, umutlarını gökyüzüne bırakmıştı.