Herkesin bir “dışarısı” vardır, göstermek için özenle düzenlediği bir vitrin. Bir de “içerisi” vardır, ışıkları kapattığında tek başına kaldığı, sakladığı o döküntülerin olduğu gerçek hayat. İnsan en çok, kimsenin görmediği o karanlıkla yüzleşirken büyür.


















