ölümçiçeği

[olumcicegiyim]

Allah'ım anla beni yardım et, bir yol göster. Ben hiç iyi değilim. Eskisi gibi değilim gülemiyorum, eğlenemiyorum, hiç iyi değilim. Allah'ım duy sesimi göster bir yol, yoksa da bir yolu al canımı Allah'ım. Benim kendi canımı alacak gücüm yok sen benim canımı al.

[pranpat]

Weak Hero Class 1 (2022) | Weak Hero Class 2 (2025)

[olumcicegiyim]

Burası dünya unutma ve sen değmeyecek insanlar için üzülüyorsun Sen niye hiç sevilmiyormuş gibi hissediyorsun biliyor musun yanış kişileri memnun etmeye çalışıyorsun. Sen seni yaratanı memnun et ve gerisini Allah senin için düzeltir sen o insanları asla memnun edemezsin onlar sen yaptıkça daha çok isteyecekler ve bu senin görevinmiş gibi davranacaklar

Dediklerinde çok haklısın aslında ama bazen doğruları bildiğin halde yapamazsın ya bir şeyleri onun gibi bir şey benim hayatım her şeyin doğrusunu biliyorum ama elimden bir şey gelmiyor

[olumcicegiyim]

Ben Hep Hallederim dedim Ama Saçlar döküldü Mideler bulandı Gözler kızardı Ve Ben Galiba Hiçbir şey Halledemiyorum

[olumcicegiyim]

İnsanlar başa dönmekten ben ise başlangıçtan daha da geriye gitmekten yoruldum

[olumcicegiyim]

Bir olayın en kötüsünü beklersen hayal kırıklığı yaşamazsın dediler hep kötü düşündüm ama hep daha kötüsü geldi başıma

[olumcicegiyim]

Al canımı yarabbi al canımı bitsin bu işkence

[olumcicegiyim]

Doğduğun andan itibaren yara alırsın, bir süre sona o yaraları sarmayı öğrenirsin en esnek insanların dahil dokunamadığı bölgedeki yaralarını dahil sarmayı öğrenirsin, sonra biri gelir tüm yaralarını sen yerine sarar iyileştirir, artık kendini iyi hissediyorsundur, hayatın güzelleşmiş, katlanabilir hale gelmiş. Sonra bir gün hani senin tüm yaralarını saran hayatını güzelleştiren kişi varya, daha önce hiç yara almadığın yerden daha önce almadığın kadar büyük bir yara oluşturur, kalakalırsın, şaka bu dersin, beklersin geçecek geri dönecek o saracak yaramı dersin. Beklersin günlerce, haftalarca, aylarca hatta belki yıllarca ama karşılığında aldığın şey sadece hayal kırıklığıdır...

Sonra anlarsın gelmeyecek, ne o ne de bir başkası senin yaranı saracak. Başlarsın yaranı sarmaya sarmaya çalışırsın ama ne kadar sararsan sar o kanamayı durduramazsın, çünkü kara o kadar derindir ki günden güne kabuk tutup iyileşmesi gereken o yara günden güne daha da kötüleşir. Sonra hatırlarsın. Benim yaralarımı sarmasının nedeni beni iyileştirmek değildi tam aksiydi beni bende açacağı büyük yaraya uygun hale getiriyordu...

Sonra umursamazsın yarayı git gide çökersin. Her daha kötüsü olamaz dediğinde daha kötüsü gelir başına. Her daha dibi göremem dediğinde daha da batarsın dibe. Sonrası sadece karanlık yaşarsın ama nefret dahil hiçbir duyguyu hissedemezsin, ve ölümden daha da kötü bir şey varsa o da duygusuzlaşmaktır, sende tam olarak bunu yaşadın, daha doğrusu yaşattılar. Seni ölmekten de beter ettiler

[olumcicegiyim]

Lovesong

Adele · 21 · Song · 2011

[olumcicegiyim]

Evet üzüldüm, evet kendimden nefret ettim, evet kendimden nefret ettiğim kadar hayattan da nefret ettim, ve evet o kadar kaygı yaşadım ki saçlarım döküldü, midem bulandı, uyuyamadım, ağladım, öfke kontrolümü kaybetmeye başladım kendime hiçbir konuda hakim olamadım, dur diyemedim şu lanet beynime söz geçiremedim diyemedim, "Üç beş şeref yoksunu yüzünden hayatını mahvetme." diyemedim. Ama bir süreden sonra kendine söz geçiremese de bazı şeylerin farkına vardım, demedim ama hissettim; Bu dünyanın bomboş olduğunu ve hiçbir şeye üzülmemem gerektiğini... Sonra ise duygusuzlaştım, bu sefer gözümden dökülmeyen yaşların dökülmesini ağzımdan çıkmayan, çıkamayan tüm cümleleri ruhumdan atmak istedim.

[olumcicegiyim]

Ev dediğim yer hiçbir zaman sığınak olmadı benim için. Dışarıdaki soğuktan kaçıp içeri girdiğimde ısınmadım; sadece başka bir soğuğa alıştım. Aynı soyadı taşıdığım insanların yanında kendimi misafir gibi hissetmek ne demek, ben çok iyi biliyorum. Sevilmek için uslu oldum, başarılı oldum, suskun oldum. Ama ne yaparsam yapayım, bir türlü “yeterince” olamadım. Hata yaptığımda büyütüldü, doğru yaptığımda görmezden gelindi. En çok da bu canımı acıttı: Yok sayılmak. İnsan bağırılınca değil, görülmeyince kırılıyor.

Bir çocuğun gözlerinin içine bakıp gerçekten görmek bu kadar zor mu? Ben ağladığımda abarttığımı söylediler, sustuğumda sorun çıkarmadığım için rahatladılar. Oysa içimde bir şeyler her gün biraz daha çatlıyordu. Sevgi dediğiniz şey eğer şartlara bağlıysa, adı sevgi değil pazarlıktır. Ben pazarlık masasına oturtuldum yıllarca; davranışlarımın karşılığında kırıntı bekledim. Bir sarılma, bir “yanındayım”, bir defa bile “haklı olabilirsin” cümlesi… Çok mu fazlaydı?

...

Belki bir gün biri bana “ailen kim?” diye sorduğunda, susmamın sebebi işte bu olacak. Çünkü bazen insanın ailesi vardır ama yuvası yoktur.

[olumcicegiyim]

Ev dediğim yer hep sessizdi aslında. Aynı masada oturup birbirimize bu kadar uzak olabilmek nasıl mümkün, hâlâ anlayamıyorum. Bir çocuğun en çok ihtiyacı olan şeyin sevgi olduğunu herkes söyler ama kimse gerçekten vermezse ne olur, onu kimse anlatmaz. Yanlarında büyüdüm ama içlerinde büyüyemedim sanki. Başardığımda da sustular, kırıldığımda da. En çok da “iyiyim” derken inanmalarını kırıcı buluyorum; çünkü hiç kimse gerçekten nasıl olduğumu sormadı. İnsan ailesine yabancı hisseder mi? Hissediyormuş. Ve en acısı da şu: Başka bir yerde aradığım sıcaklığın aslında en başından evde olması gerektiğini bilmek ama evde sadece soğukluğu hissetmekti

[olumcicegiyim]

Bazen düşünüyorum da, insan sevgi görmeden de büyüyebiliyormuş demek ki. Ev dediğin yer dört duvarmış sadece; ne sesim duyulmuş ne de gözlerimin içi okunmuş. Arkadaş dediğim insanlar kalabalıktan ibaretmiş, yan yana durup aslında kilometrelerce uzak olabiliyormuşuz. İçimde sürekli tarif edemediğim bir eksiklik var, sanki herkes bir yerden tutunmuş da ben boşlukta asılı kalmışım gibi. Kimseye anlatamadığım şey şu: İnsan güçlü görünmeyi öğreniyor ama güçlü olmakla alışmak aynı şey değil. Alıştım belki, evet… Ama insan alıştığı şeyleri hak ettiği için yaşamıyor ki. Bazen tek istediğim, birinin gerçekten “buradayım” demesi ve bunu sadece söylemek için değil, kalmak için söylemesi.

[olumcicegiyim]

Aşk mı?

Bana sorarsan aşk, insanın içinde sessizce kanayan bir yer. Kimsenin görmediği, kimsenin “geçer” diyerek kapatamadığı bir yara. Ama öyle aniden açılmış bir yara da değil; her gün biraz daha derinleşen, sen fark etmeden seni değiştiren bir şey.

Ben aşkı, hiç yaşanmamış bir hikâyenin yasını tutmak olarak öğrendim. Dokunamadığın birinin yokluğunu özlemek… Sesini duymadığın hâlde suskunluğuna alışmak… Sana ait olmayan bir gülüşü, sanki sana verilmiş gibi kalbinde saklamak. Aşk dediğin şey bazen bir bakışta başlar ama hiç bitmez; çünkü başlamaya bile cesaret edemediğin yerde, bitiş diye bir şey olmaz.

Platonik aşk, insanın kendine kurduğu en zarif tuzaktır. Kimseye söz vermemişsindir ama yine de sadıksındır. Kimse seni incitmemiştir ama canın yanar. Çünkü bütün beklentiler, bütün ihtimaller, bütün “ya olsaydı”lar yalnızca senin içinde yaşar. Karşı taraf hiçbir şey bilmezken sen gecelerce aynı ismi içinden geçirirsin. O uyurken sen uyanıksındır. O gülerken senin kalbin biraz daha ağırlaşır.

Aşk bazen başkasını sevmek değildir; kendini eksiltmektir. Kendinden çalarak bir başkasına anlam yüklemektir. Onun en küçük hareketine koca anlamlar sığdırırsın. Sana atılmamış mesajları beklersin, sana söylenmemiş cümleleri tamamlarsın. Ve en kötüsü şu: Tüm bunların gerçek olmadığını bilirsin… ama yine de duramazsın.

Aşk, karşılıksızsa daha çok bağırmaz; daha çok susar. İçinde büyür, içine çöker. İnsan bir noktadan sonra “onu” değil, onun sende bıraktığı hissi sevmeye başlar. Çünkü o his, seni hayatta tutan tek şey olur. Acı verse bile vazgeçemezsin. Çünkü o acı, sana “hissettiğini” kanıtlar.

Bana göre aşk, yarım kalmış bir cümlenin sonunu her gün yeniden yazmaya çalışmaktır. Hiç gönderilmeyecek bir mektubu defalarca yazıp yırtmaktır. Ve yine de “belki bir gün” demekten vazgeçememektir.

Aşk nedir diye sorarsan…

Aşk, platonikse daha gerçektir belki de. Çünkü yalandan korunur. Hayal kırıklığından değil, gerçekleşmemekten beslenir. Ve insanı en çok yaralayan şey de budur: Hiç yaşanmamış bir şeyin bu kadar can yakabilmesi.

İşte aşk…

Adı konulamamış bir yalnızlık.

Kalpte sessizce büyüyen bir sızı.

Ve geçmeye niyeti olmayan, ama insanın onsuz da yapamadığı bir his.

[olumcicegiyim]

[olumcicegiyim]

[olumcicegiyim]

Ben, yaşamak istiyorum, ruhum ölü olmadan yaşamak istiyorum