on-uitgesproken

Pareltjes van geluk -maar vooral veel tranen

[schrijfseltjes-blog]

23-09-'16

Vanmiddag mailde oud-behandelaar me: ze kan niks betekenen omtrent de medische verklaring. Het maakt me zo verdrietig. Verdrietig omdat ze zo'n lieve mail stuurde en ik mis die veiligheid. Die veiligheid van gewoon daar zijn. Precies dat is het verschil met toen: nu moet ik zelf dealen met m'n verdriet én moet ik het praktische probleem dat ik nu heb, zelf oplossen. Het voelt zo eenzaam. En ik weet en geloof dat ze de waarheid spreekt: dat ze echt overleg heeft gehad en echt niks voor me kan betekenen. Ik geloof haar, maar het maakt m'n verdriet niet minder. Ineens voelt de kliniek zo dichtbij, maar tegelijkertijd verder weg dan ooit. Ik hoor daar echt niet meer, ik moet het echt zelf doen. En ondanks dat m'n leven nu tof is, dat ik eindelijk studeer en eindelijk doe wat ik al zo lang wil… toch wil ik (even) terug. De veiligheid, het niet moeten en gewoon ‘zijn’. Een kliniek is niet alles, maar ik voelde me tenminste gezien en af en toe iets minder eenzaam en in de steek gelaten. (Ik ben bang dat dat gevoel nooit verdwijnt. Dat ik altijd terug blijf verlangen naar daar. Ik wéét dat het slijt. Maar toch)

Ik schaam me ook. Ik mailde oud-behandelaar, niet de systeemtherapeut of psychiater. En nu heeft ze met hen overlegd en vinden zij mij vast ook stom. Net als ik mezelf. Ik had die mail niet moeten sturen. Dan was ik nu niet verdrietig en schaamde ik me niet en was dit alles nooit gebeurd.

Ik wil helemaal niet voelen en verdrietig zijn.

[ochtendstorm]

Je moet weten dat ik elke ochtend herinnerd ga worden aan deze dagen. Bij het aankleden, het toevallig opstroppen van mijn mouw, bij het ontbloten van mijn enkel. Ik zal de starende ogen voelen wanneer ik ga zwemmen, ook al staart er misschien helemaal niemand naar me. Over een aantal jaar zullen de lijnen misschien vervaagd zijn, maar dan nog. Elke keer als iemand dichter bij mij komt, zal het besef van kleine witte lijntjes komen, lijntjes die niet op mijn huid horen te staan. Lijnen die er nu schreeuwend staan en die nooit meer volledig weg gaan gaan.

[vitaversusleven]

Vertrouwen is blindelings durven aangeven en ontvangen

(via vitaversusleven)

[onuitgesprokenn-blog]

In de totale bereidheid je te laten raken, je hart te laten breken, kan ontdekt worden dat de pijn die je zo vreesde niet je vijand is, maar het voertuig terug naar huis.

Onbekend

[dewegkwijt]

Op momenten als deze zou ik willen dat ik naar iemand toe kon gaan, geen woord hoefde te zeggen en gewoon steun en rust kon zoeken.

[muisjee]

Angst zorgt voor de ziekelijke drang om te zwijgen.

Net zo lang totdat je uiteen knalt. (via muisjee)

[ochtendstorm]

De zwaarte wordt elke dag een beetje zwaarder. Ik voel me weer zinken en denk hopeloos terug aan de dagen waarop ik dacht dat het beter ging. Morgen weer een dag, weer opstaan, weer studeren, weeral blijven doorgaan. Een hoofd vol twijfels: ‘ik kan dit niet, ‘ik moet’, ‘ik deed dit al eerder’. Ik heb geen keuze. Er is geen tijd om stil te staan, maar is er tijd om terug te gaan?

[kletsmajoor]

Met volle angst vooruit.

(via kletsmajoor)

[onuitgesprokenn-blog]

Ik kocht vanmiddag een nieuw hangertje voor aan mijn kettinkje: een ankertje, omdat ik hoop dat het nooit meer zo zwart wordt als het is geweest. Een paar uur later reed ik in de auto en moest ik de neiging onderdrukken om mezelf ter pletter te rijden, het resultaat van een ruzie. Ik dacht dat ik verder was dan dit.

[melangedetristesse]

Ik zal de littekens altijd blijven zien, altijd die herinnering aan wat ik mezelf aandeed, wat ik mezelf aan wou doen. Elke dag zullen mijn dieptepunten ergens in mijn hoofd blijven rondzweven.

[onuitgesprokenn-blog]

En ineens had ik daar m'n examen gehaald. Zomaar. Zonder dat ik 't wist. En nu positief blijven. Ik kan dit. Ook donderdag. En vrijdag. En op al die dagen die nog gaan komen.

[mijnwoordenengedachten-blog]

en ik vertel iedereen om te blijven zwemmen, ookal heb ik zelf zo'n watervrees

mijnwoordenengedachten (via mijnwoordenengedachten)

[onuitgesprokenn-blog]

Nóg twee weken het zo volhouden ga ik niet trekken.. Volgens mij is dit (dinsdag) het moment dat ik om hulp moet vragen en het anders moet doen.

[hetdagboekvaneencrisiskind]

Ogen die teveel gezien hebben Gedachten die veel moeten verwerken de oplossing is altijd lachen en sterk zijn Wat je meemaakt neemt een plek in je gedachten Maar het litteken zal er altijd blijven staan Soms gebeuren er van die dingen die je totaal niet had verwacht Die soms je hart breken en vergeten hoe je lacht En toch zijn dat de dingen die je sterker maken dan je ooit was

[onuitgesprokenn-blog]

Zelfs als ik niet werk, heb ik gewoon geen minuutje vrije tijd. Ik heb geen keuze, maar op deze manier zit ik over een jaar weer in een kliniek.

[onuitgesprokenn-blog]

Het wil gewoon allemaal even niet vandaag.

[onuitgesprokenn-blog]

Op deze manier maken ze het me wel heel onmogelijk om mijn grenzen aan te geven en voor mezelf op te komen.