tweeuurnulzeven
vul mijn hoofd
met kleuren
die niet schreeuwen
wanneer ik alleen ben
zodat mijn hart
mijn trommelvlies kan bespelen
met haar eindig durend ritme.
in de bovenkamer
is er een logeerpartij.
de neuronengenerator
aangevoerd met een volle gedachtentank
werkt op volle toeren
en iedereen op de zenuwen
zodat zelfs nachtrust vervroegd opstapt
en van wat slaap
enkel nog slaperig gedroomd kan worden.
laten we de almachtige,
die op mijn schedel
er met zijn moker op losgaat,
aan een staak-het-bonzen participeren.
dan kunnen we eens nadenken
over waarom het zoān pijn doet.
de stilte wordt doorbroken
met een onregelmatige hap naar adem
en ik kan het haar niet kwalijk nemen
maar ze laat een conversatie na
van een familiaire stem
die het over mij heeft.
ik ben compleet opgebrand
volgens de stem,
die iedere dag in mijn klankkast ronddwaalt.
maar als ik luister
hoor ik niets.
enkel het oogcontact met het plafond
wordt nu onvermijdelijk beƫindigd.
Otis