“The jellyfish doesn’t actively move anywhere; it’s just moved with the tides.”
by Nikolay Kovalenko, Uriel Soberanes, Vino Li, Vania Medina, kaaaka liang
DEAR READER

No title available
No title available

pixel skylines
he wasn't even looking at me and he found me

Kaledo Art
AnasAbdin

ellievsbear
RMH
🪼
Xuebing Du

JVL
noise dept.
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
Cosimo Galluzzi

@theartofmadeline
NASA

#extradirty

shark vs the universe

seen from Türkiye

seen from Malaysia

seen from Spain
seen from France
seen from United States
seen from France
seen from United States
seen from Sweden

seen from United States

seen from United States

seen from France

seen from Malaysia

seen from France

seen from Singapore
seen from Australia
seen from Georgia
seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Poland
seen from United Kingdom
@oxi-o-patrick-eimai
“The jellyfish doesn’t actively move anywhere; it’s just moved with the tides.”
by Nikolay Kovalenko, Uriel Soberanes, Vino Li, Vania Medina, kaaaka liang
λευκά μπαλόνια για εκείνους που έφυγαν νωρίς 🕊️
[Τέμπη]
Πάει και αυτό το καλοκαίρι, από του χρόνου πάλι.
Μετά από χρόνια χάθηκαν.
Την άφησε να φύγει.
Πίστεψε όλους εκείνους
γιατί ήξερε πως μόνο εκείνη ήταν αληθινή.
Δεν μπορούσε να αποδεχτεί το ποσό αληθινή και μοναδική ήταν.
Δεν μπορούσε να αποδεχτεί ότι εκείνη θα έκανε τα πάντα για εκείνον.
Τον τρέλενε αυτό.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί εκείνη προσπαθούσε ακόμα.
Της έκανε τόσα και τόσα, καθόλου άθελά του.
Ήθελε να δοκιμάσει τις αντοχές της.
Και όταν τις δοκίμασε δεν μπορούσε να δεχτεί η καρδιά του ότι αυτή η κοπέλα ήταν ακόμα εκεί.
Μετά από όλα αυτά.
Ήξερε πως δεν την άξιζε.
Γι'αυτό και προσπαθούσε με χίλιους τρόπους να την διώξει μακριά του κάνοντας της μεγαλύτερη ζημιά.
Εκείνη όμως...
Εκείνη όμως τον αγαπούσε.
Ούτε εκείνη ήξερε πόσο πολύ τον αγαπούσε.
Μαζί με εκείνον και εκείνη δοκίμαζε τις δικές της αντοχές.
Έκλαψε. Πονεσε. Πληγώθηκε. Έπεσε κ' ξανά σηκώθηκε μόνο για τα δικά του μάτια.
Μόνο για το χαμόγελο του.
Μόνο για το γέλιο του που της ζεσταινε την καρδιά της.
Δεν ήθελε να ακούσει τους άλλους εκείνη.
Έλεγε στον εαυτό της πως είναι διαφορετικός.
Πώς είναι απλά δύσκολος άνθρωπος και όχι κακός.
Ήξερε πως είχε περάσει πολλά κύματα για τα μάτια του,
αλλά άντεχε κάθε φορά να περάσει και άλλα τόσα.
Δεν της άξιζε όλο αυτό.
Αυτή η καταστροφή δεν της άξιζε.
Μέσα της ήξερε πως άξιζε πολλά περισσότερα από εκείνον, αλλά όχι.
Η καρδιά της αυτόν διάλεξε.
Και από την στιγμή που διάλεξε αυτόν,
σε αυτόν και μόνο θα έμενε.
Και ας τσαλαπατουσε της αξιοπρέπεια της και τον εγωισμό της.
Δεν είχε καταλάβει το κακό που της είχε κάνει.
Όλοι της μιλούσαν με τα χειρότερα λόγια για εκείνον,
εκείνη όμως τους διεψευδε όλους.
Έκλεινε τα αφτιά της
ώστε να μην τους ακούει.
Τα ήξερε. Όλα τα ήξερε.
Δεν μπορούσε να τα αποδεχτεί όμως.
Σε εκείνη της είχε δείξει άλλο πρόσωπο.
Άλλον άνθρωπο.
Της είχε δείξει έναν άντρα ευαίσθητο, πονεμένο, εγωιστή και ζηλιάρη.
Ρομαντικό και ρεαλιστή.
Εκείνος φοβόταν την αγάπη.
Νόμιζε πως δεν ήξερε τι πάει να πει αγάπη,
αλλά την αγάπη την είχε μπροστά του.
Μέσα στα χέρια του.
Εκείνος δεν πίστευε στην αγάπη
ενώ, εκείνη πίστευε σε αυτούς.
Στο δικό τους μαζί.
Στην δικιά τους αγάπη.
Στην διαφορετική αγάπη.
Σε αυτήν την αγάπη που δεν είχε όρια.
Δεν είχε περιορισμούς και πρέπει.
Ήταν τόσο εγωιστής.
Ήξερε πως του έβγαλε στην επιφάνεια
έναν άλλον εαυτό.
Έναν εαυτό που ούτε εκείνος είχε ξανά δεί.
Φοβόταν.
Δεν δενόταν, νόμιζε.
Είχε δεθεί μαζί της.
Η καρδιά του με την καρδιά της.
Η ψυχρή και κρύα καρδιά του
με την ζεστή και ευγενική δική της.
Η φλόγα που ένιωθε μέσα του τον φοβιζε.
Δεν ήξερε τι ήταν.
Πρωτόγνωρο συναίσθημα.
Και την μισούσε που τον έκανε να νιώθει έτσι.
Την μισούσε που δεν μπορούσε να ελέγξει τα συναισθήματα του.
Έφευγε πολλές φορές από κοντά της.
Νόμιζε πως έτρεχε
αλλά στην πραγματικότητα•
σερνόταν.
Όσο την έδιωχνε τόσο ήθελε να τρέξει από πίσω της.
Όσο απομακρυνόταν εκείνη αυτός τρελαινόταν.
Όταν τον άφηνε εκείνος
πνιγόταν στην μοναξιά.
Δεν είχε αντιληφθεί ούτε εκείνος
το κακό που του είχε κάνει.
Ήταν ήδη αργά γι'αυτούς τους δύο.
Ο ένας κατέστρεφε τον άλλον.
Με διαφορετικό τρόπο ο καθένας.
Ούτε ο ένας μπορούσε να φύγει πλέον αλλά ούτε και ο άλλος.
Εκείνη είχε αποδεχτεί το γεγονός ότι
δεν θα μπορούσε ποτέ
να τον έχει ολοκληρωτικά δικό της.
Γι'αυτό και παρέμενε δίπλα του από μακριά.
Κυρίως για την ίδια.
Για το δικό της καλό.
Αυτό γινόταν για χρόνια
και το τέλος
ακόμα δεν έχει έρθει...
xamenhstisskeceis
It's a different type of pain when you dont cry anymore. you just take a deep breath and accept it
Δεν μας πηδατε που δεν μας πηδατε κανονικα, σταματηστε να μας πηδατε ψυχολογικα να πουμε
µεράκι
meraki • (me-ra-kee) • Greek
to do something with passion, with absolute devotion, with undivided attention
Σήμερα ήμουν έξω με μια φίλη κι ενώ της μιλούσα, μου λέει : “μακάρι να μπορούσες να δεις πόσο λάμπουν τα μάτια σου όταν μιλάς γι'αυτό”. Έχεις σκεφτεί πόσο όμορφος/η είσαι; Όταν μιλάς για κάτι ή κάποιον που αγαπάς; κάτι που περιμένεις, κάτι που θέλεις πολύ; Να νιώθεις πως μέσα σου υπάρχουν πυροτεχνήματα, που είναι έτοιμα να σκάσουν στον ουρανό. Πολύχρωμα και θωρυβώδη, σαν τα συναισθήματά σου, μοναδικά. Να θέλεις να τα δει και να τα ακούσει όλος ο κόσμος. Γιατί ειναι όμορφα, σαν εσένα. Γιατί χαρίζουν αυτή τη λάμψη, που χαρίζεις κι εσύ. Και όσο για το ότι κρατούν λίγο μόνο, σκέψου..έτσι δεν είναι και η ζωή; Αποτελείται από πολλές στιγμές, που δεν κρατάνε για πάντα. Γι'αυτό είναι μοναδικές. Άλλωστε δε θα μιλούσαμε για ο ομορφιά, αν όλα έμεναν στάσιμα, γιατί θα τη συνηθίζαμε.
tell them i was the warmest place you knew and that you turned me cold
- Rupi Kaur
Έχουν περάσει εννιά μήνες.
Πριν ξεσπάσει ο μαύρος θάνατος είχα γυρίσει στο νησί. Ήθελα να πάρω κάποια πράγματα και να τα φέρω στην πόλη. Τελικά δε μπόρεσα ποτέ να φύγω. Στο ταξίδι έχασα το κινητό μου. Ειρωνεία ε; Το έψαχνα μανιωδώς όταν συνειδητοποίησα πως λείπει.
Μου έχει μείνει μόνο μια κάμερα. Ξέρεις, αυτή η μικρή κάμερα που κουβαλούσα πάντα μαζί μου. Όταν σε τράβαγα φωτογραφίες με αυτή πάντα μου ζήταγες να τις διαγράψω. Ποτέ δεν είδες πόσο όμορφες ήταν. Πλέον χαίρομαι που δε το έκανα. Τόσους μήνες που τις κοιτάω έχω μάθει τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου απ’ έξω. Προσπαθώ να στραγγίξω από μέσα τους όση αγάπη μπορεί να κρύβουν. Προσπαθώ να ακούσω ξανά τη φωνή σου.
Όταν έφυγα από την πόλη είχαμε τσακωθεί. Μου είπες πως θα βρεθούμε όταν γυρίσω για να μιλήσουμε. Έχουμε αφήσει μια κουβέντα στη μέση. Εννιά μήνες δεν έχω επικοινωνήσει με κανέναν. Δεν ξέρω που είσαι. Δεν ξέρω αν ζεις ακόμα. Λογικά όχι. Συνηθίζαμε να μιλάμε πολύ για το τέλος του κόσμου. Θυμάμαι σου έλεγα πως το τέλος του δικού μου κόσμου θα έρθει όταν σταματήσεις να υπάρχεις στη ζωή μου και όχι όταν ανοίξουν οι ουρανοί. Εσύ γέλαγες και άλλαζες θέμα. Όσο κι αν σ’ άρεσαν τα μεγάλα λόγια ποτέ δεν πίστεψες σε αυτά. Εγώ όμως τα εννοούσα.
Πριν λίγες μέρες πέρασα από το σπίτι που έμενες τα πρώτα χρόνια που σε γνώρισα, όταν ήσουν ακόμα στο νησί. Έξω από το διαμέρισμα σου καθόταν ένας σκύλος. Είναι μαζί μου πλέον, είναι ο μόνος τρόπος για να σε νιώθω δίπλα μου παρόλο που μάλλον δε θα είσαι ποτέ ξανά.
Δεν έχει πολλούς ανθρώπους εδώ. Οι περισσότεροι μπαίνουν σε άδεια σπίτια και ψάχνουν φαγητό ή κλέβουν σουπερ μάρκετ και παντοπωλεία. Ρεύμα και νερό έχουμε ακόμα. Δεν ξέρω για πόσο..
Προσπαθώ να γεμίσω την κάμερα με εικόνες. Εικόνες. Πόσο σημαντικές είναι οι εικόνες.. Ποτέ δε σε έκανα να εκτιμήσεις τη σημασία τους. Όσες φωτογραφίες κι αν τραβήξω πάντως, κάθε φορά καταλήγω να χαζεύω εκείνες στις οποίες χαμογελάς. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πως χωράει τόση αγάπη σε μια εικόνα.
Συχνά σου έλεγα πως το νησί είναι το μόνο μέρος στο οποίο νιώθω πραγματικά σαν να είμαι σπίτι. Όμως όσο περνάει ο καιρός νιώθω ότι έχω χαθεί. Εν τέλει ίσως να αγαπώ τόσο αυτό το νησί γιατί μου χάρισε εσένα. Στο χωριό συναντάω καμιά φορά ένα παιδί που σου μοιάζει. Κυκλοφορεί μόνο του αλλά πάντα χαμογελάει. Καθόμαστε και συζητάμε μερικά απογεύματα. Τα μάτια του έχουν το ίδιο χρώμα με τα δικά σου, βαθύ μπλε. Συνειδητοποίησα πως το μόνο που χρειάζομαι για να νιώσω πως είμαι σπίτι είναι εσένα δίπλα μου.
Στην πόλη δεν είχα πολύ χρόνο. Τα πάντα έτρεχαν και μαζί τους κι εγώ. Απομακρυνόμουν απ’ την ζωή, από τις καταστάσεις. Είχα χαθεί στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Σπάνια απολάμβανα κάτι ολοκληρωτικά, χάνοντας την αίσθηση του χρόνου. Τώρα έχω μόνο χρόνο. Μόνο. Δεν έχω οικογένεια, δεν έχω δουλειά, δεν έχω εσένα. Έχω μόνο χρόνο. Και αυτό το βάρος με πνίγει, έχει κάτσει στο στήθος μου και κάθε μέρα με βαραίνει. Γεμίζαμε τον χρόνο με ασήμαντες πράξεις, δικαιολογίες και δραστηριότητες γιατί δεν αντέχαμε το βάρος του να είμαστε μόνοι μας με τον εαυτό μας. Είναι τρομακτικό να έχεις τόσο χρόνο για τον εαυτό σου.
Είμαι αλλιώς πλέον, δεν είμαι όπως με θυμάσαι. Τα χέρια μου δεν είναι πια μαλακά και έχω αδυνατίσει πολύ. Στην αρχή με έπνιγε ο θυμός, δεν μπορούσα να τον χωρέσω πουθενά. Τώρα έχω ηρεμήσει. Νιώθω ένα κενό. Δεν υπάρχει χώρος για άλλα συναισθήματα μέσα μου. Ο θυμός, ο πόνος και η θλίψη έχουν αποχωρήσει τον τελευταίο καιρό.
Μου λείπεις. Μόνο αυτό υπάρχει μέσα μου, παράπονο για την απώλεια σου. Κάποιες μέρες είναι πολύ έντονο συναίσθημα, δε το χωράει το σώμα μου. Θέλει να σκίσει τη σάρκα μου και να βγει έξω, να σε ψάξει παντού, να χωθεί στην αγκαλιά σου. Που είσαι; Τι κάνεις τώρα; Με σκέφτεσαι καθόλου; Θα έρθεις ποτέ να με ψάξεις; Κάποτε μου ‘χες πει πως αν δε μπορούσαμε να είμαστε πλέον μαζί θα με έβρισκες στο μέλλον. Να σε περιμένω; Εσύ; Θα με περιμένεις; Μπορεί να μην πίστεψες ποτέ στα μεγάλα λόγια αλλά εγώ πάντα έδινα υπερβολική βαρύτητα στα δικά σου. Ίσως αυτό να ήταν το πρόβλημα.
Σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί δεν ξέρω που θα βρίσκομαι άμα έρθεις ποτέ. Δε θα αφήσω τίποτα άλλο για ‘σένα. Δε θέλω να με θυμάσαι σε πιο άσχημη κατάσταση. Ήρθε η ώρα να πηγαίνω. Αυτή ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να σου πω ένα αντίο, να δώσω το καλύτερο τέλος που μπορώ. Όχι αυτό που μας ταιριάζει, σε εμάς δεν ταιριάζει κανένα τέλος.
Όλα είναι άδεια χωρίς εσένα. Το τέλος του δικού μου κόσμου ήρθε. Σ’ αγαπάω και σε περιμένω, πάντα.
δηλαδη δεν σε ενοχλει που η χωρα σου εχει γεμισει μεταναστες?
Όχι. Με ενοχλεί που έχει γεμίσει φασίστες.
Repost μέχρι να φύγω από αυτό τον κόσμο φίλοι
Οταν ήμουν 8 χρονων άκουγα το καλημέρα Ελλάδα στο mp3 μου και τσίριζα το κύριε υπουργέ γαμω τα υπουργεία σας, τώρα το νιώθω.
Αν το δεις ποτέ αυτό, να ξέρεις πως μου λείπεις πάρα πολύ.
Αν το δεις ποτέ αυτό, να ξέρεις πως δεν πέρασε μια μέρα που να μην σε σκέφτηκα.
Αν το δεις ποτέ αυτό, να ξέρεις πως ακόμα πιστεύω ότι είσαι ότι καλύτερο. Κι ας μη το πίστεψες ποτέ εσύ.
Αν το δεις ποτέ αυτό, να ξέρεις πως πάντα θα θέλω ακόμα μια βόλτα μαζί σου.
Αν το δεις ποτε αυτό να ξέρεις μου χρωστάς κι'αλλο χρόνο….
Αν το δεις αυτο να ξερεις πως μου ζητάς μια συγγνώμη
Αν το δεις ποτέ αυτό να ξέρεις πως θα σε ερωτευτώ.
Αν το δεις ποτέ αυτό, βούτα το κεφάλι σου σε εναν κουβά νερό και μην το βγάλεις
αν το δεις ποτέ αυτό, ψάξε την προηγούμενη απάντηση, ισχύει ακόμη
αν το δεις ποτέ αυτό, να ξέρεις πως δεν θα σταματήσω να σε σκέφτομαι.
Αν το δεις ποτε αυτο, αντε γαμησου για τις υποσχεσεις που εδωσες και δεν τηρησες.
Αν το δεις ποτε αυτό, να ξέρεις πως ακόμα σε αγαπάω.
Aν το δεις ποτέ αυτό, να ξέρεις με πονάει να είμαι μακριά σου
Αν το δεις ποτέ αυτό, να ξέρεις πως τα όνειρα που μαζί σου έκανα δεν θα μπορέσω να τα πραγματοποιήσω με κανέναν άλλο.
Αν το δεις ποτε αυτο να ξερεις πως ακομα ελπιζω στον γυρισμο σου
Αν και δεν θα το δεις αυτό. Να ξέρεις ότι αρχίζω να καταρεω.. Θέλω ένα στήριγμα και δεν το έχω.
Είτε το δεις είτε δεν το δεις, ξέρεις που σε γράφω…
Όταν το δεις αυτό να ξέρεις πως πραγματικά είσαι, και θα συνεχίσω να πιστεύω πως θα είσαι, ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί
Αν το δεις ποτε αυτό, να ξέρεις πως όλοι αυτοί που μπήκαν ανάμεσα μας, μοιάζουν λίγοι μπροστά σ αυτό που ήμασταν.
Αν το δεις ποτέ αυτό , να ξέρεις πως ήσουν η ποιο όμορφη αρχή μου και το πιο επώδυνο τέλος μου
Reblog if you’re bored and you want some anons.
We goin home rn🤤
XAXAXAXAXAXA EGW
Πιάσε μια νύμφη και φύγαμε ταράτσα
ΤΟ ΜΟΝΟ ΩΡΑΊΟ ΠΡΆΓΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΈΧΟΥΜΕ ΝΑ ΘΥΜΌΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΟ 2020.ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ