Οι πανελλήνιες μου
Ναι, θα μιλήσω και εγώ σαν μαθήτρια που πέρασε αυτήν την εμπειρία. Όχι, δεν αρίστευσα. Όχι, δεν τα πήγα άσχημα. Τα πήγα μέτρια. Απλά μέτρια. Το πως κρίνω όμως τα αποτελέσματά μου είναι τελείως υποκειμενικό και διαφορετικό ανάλογα με το τι θέτω μέτρο σύγκρισης, σωστά; Ας τα πάρω όμως από την αρχή.
Γεννημένη το 1999 με μεγάλη αγάπη για ο,τι βασίζεται στη λογική ακολούθησα την ομάδα προσανατολισμού θετικών σπουδών. Θετική κατεύθυνση λοιπόν, με μάθημα επιλογής τα μαθηματικά. Σ’αυτό το σημείο πρέπει να διακρίνω περιπτώσεις. Υπάρχουν δυο.
Aν έδινες μαθηματικά, φυσικά και δεν χρειάζεται να σχολιάσω τίποτα. Έχεις την δική σου άποψη πάνω στα θέματα.
Αν δεν έδινες μαθηματικά, θα αναφέρω απλά ότι ακόμη και η ελληνική μαθηματική εταιρία δήλωσε ότι ο χρόνος δεν επαρκούσε για την επίλυση των θεμάτων. Όσο για τον πρώτο των πρώτων, μια ερώτηση μόνο. Πώς;
Έγραψα όσο επίσημα ήταν να γράψω. Εδώ αρχίζει απλή και αγνή απογοήτευση. Εξάλλου, δεν το έχω εγώ με αυτά. Φάνηκε και στην έκθεση μου. Φταίω; Αρνήθηκα, αρνούμαι και θα αρνούμαι να πουλήσω λόγια βοηθημάτων για δικά μου. Το μυαλό μου, μου δόθηκε απλόχερα για να το χρησιμοποιήσω. Πήρα το ρίσκο να γράψω πιο ελεύθερα στο χαρτί και τιμωρήθηκα. Τιμωρήθηκα… στάσου πριν με κρίνεις. Δε μιλάω για βαθμό, τουλάχιστον όχι άμεσα. Τιμωρήθηκα στην αυτοπεποίθηση μου. Ξέρεις, όσο δυνατή προσωπικότητα και να είσαι όσο υψηλή αυτοπεποίθηση και να έχεις, θα σε επηρεάσει. Διότι όταν επενδύεις έναν χρόνο της ζωής σου σε τέσσερα μαθήματα (αλλά τα παλεύεις όχι αστεία) σαφέστατα και κρίνεις τις ικανότητες σου από τις επιδώσεις σου. Είναι ώρες, απλά ώρες που έχουν ανακοινωθεί οι βαθμοί. Όπως ήταν αναμενόμενο όλο το συγγενολόι δεν άργησε να μου τηλεφωνήσει για να δει πως τα πήγα. Στις συζητήσεις με αρκετά συγγενικά μου πρόσωπα, όταν είχε πλέον ξεφύγει λίγο το θέμα από τις πανελλήνιες κι εκείνοι ζητούσαν την γνώμη μου για διάφορα, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν με τέτοιο βαθμό στην έκθεση είχα δικαίωμα να εκφέρω άποψη. Φυσικά, αυτή η σκέψη έφευγε όσο γρήγορα ερχόταν. Όμως, ήταν εκεί. Ήταν εκεί και περίμενε. Όπως γνωρίζω επίσης, πως θα είναι εκεί για αρκετό καιρό. Μια καινούρια ανασφάλεια.
Ας επιστρέψουμε όμως στα μαθηματικά. Με δυο λέξεις; ΤΑ ΜΊΣΗΣΑ! Έφτασα στο σημείο το αγαπημένο μου μάθημα να γίνει το χειρότερο άγχος μου. Το γραπτό μου με στοίχειωνε και μου στέρησε τον ύπνο για αρκετές μέρες. Υπερβολική; Είμαι ο ίδιος άνθρωπος που αποκαλούσε τα μαθηματικά έρωτα. Την ικανοποίηση που λάμβανα κάθε φορά που έλυνα μια δύσκολη άσκηση τι να σου πω, μακράν καλύτερη και από παγωτό φιστίκι μια ζεστή μέρα. Το πιο ανταγωνιστικό και γρήγορο άτομο στα μαθηματικά που ήξερα ,εγώ δηλαδή, δεν πρόλαβε να παραδώσει ένα ολοκληρωμένο γραπτό(άσε με να κοκορευτώ και λίγο οφουυυ). Ναι, ίσως αυτό να μην το καταλάβεις. Πώς να στο εξηγήσω. Ένιωσα σα να με πρόδωσε κάποιος που αγαπούσα. Τις ώρες που έχω αφιερώσει στα μαθηματικά όσα χρόνια ζω, δεν τις έχω αφιερώσει πουθενά. Με λένε αχάριστη οι φίλοι που τους εκφράζω αυτό το παράπονο μου. Το 17 είναι λέει ένας θαυμάσιος βαθμός. Ναι κοίτα κακός δεν είναι, ειδικά με τέτοια θέματα. Αλλά αν εσύ εκεί που περιμένεις να πας να γράψεις το καλύτερο σου μάθημα, το μάθημα όπου δίνεις ρέστα χρόνια τώρα, τουλάχιστον ένα 19 για να είσαι ευχαριστημένος και σου σκάει μύτη αυτό δεν θα στενοχωριόσουν; Ούτε λίγο; Ούτε μια μικρή αίσθηση αδικίας και απογοήτευσης; Ε άσε με λοιπόν και μένα να με χαλάει λίγο.
Τον μικρότερο σχολιασμό έχω να κάνω στα μαθήματα φυσική και χημεία. Τα θέματα δεν σκοπεύω να πω αηδίες του τύπου “εύκολα και για καλά διαβασμένους”. Την μεγαλύτερη ανοησία που ακούω επί χρόνια. Διότι φυσικά ένας μαθητής καλά διαβασμένος τα βρίσκει, αν όχι όλα, τα περισσότερα εύκολα. Αλλιώς δεν είναι καλά διαβασμένος. Τόσο απλά. Στα μαθήματα αυτά λοιπόν, τα θέματα ήταν όπως πρέπει. Διαβαθμισμένη δυσκολία. Να γράφεται εύκολα μέχρι το 10, κάμποσοι να πιάνουν το 15-16 και ακόμη λιγότεροι να γράφουν αυτό το κάτι παραπάνω.
Πώς θα την αξιολογούσα σαν εμπειρία; Άθλια αλλά αναγκαία. Υπήρξαν πολλά τα βράδια που ο ύπνος μου ήταν αρκετά περιορισμένος έως και ανύπαρκτος. Προσωπικά τα βρίσκω μπαρούφες αυτά περί προγράμματος με το οποίο δεν στερείσαι βόλτες με φίλους. Μετράω δυο-τρεις, αλλά σίγουρα όχι πάνω από 3 φορές που να είχα ξεμυτίσει από το σπίτι φέτος. Όχι, δεν ανήκω στους επιτυχόντες. Αλλά ακριβώς με τόσο κόπο έφτασα μόνο τα 17442 μόρια. Γνωρίζοντας μάλιστα ότι κάπου κάπου μπορούσα να ‘χα κάνει μεγαλύτερη προσπάθεια. Ε είτε λοιπόν, εγώ είμαι εντελώς χαζή και καλά θα έκανα να αγόραζα πρόβατα ή αυτοί οι άριστοι που τόσο εύκολα έγραψαν τους βαθμούς και δεν στερήθηκαν τίποτα, μάλλον μας δουλεύουν. Κάνοντας τον απολογισμό μου φεύγω από τα σχολικά θρανία με μια καινούρια ανασφάλεια ,απογοήτευση και αρκετή έλλειψη ύπνου. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι χωρίς αυτόν τον μικρό ή μεγάλο αγώνα που όλοι δώσαμε φέτος δεν θα ήμασταν σε θέση να προχωρήσουμε προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Νιώθω ότι απέκτησα ουσιαστική γνώση σε πράγματα που αγαπώ και δε νομίζω ότι αργεί η ώρα να βασιστώ πάνω σε αυτήν ακριβώς τη γνώση για να ασχοληθώ περαιτέρω με αυτά που με ενδιαφέρουν. Κουράγιο στους επόμενος.
