@panizbr-blog - Tumblr Blog

Posts

سالى كه نكوست از بهارش پيداست... امسال با تنهايى هاى مكرر شروع شد... بوش مياد كه تعداد روزهاى تنهايى بيشتر و بيشترم ميشه... مى ترسم رزيدنتى الكى الكى قبول شم، اونم در زابلستان و خر كله مو گاز بگيره و پاشم برم! اونجا ديگه تنهايى رسماً تو قدر مطلقه... با تشكر از دوستانى كه ايام عيد رو بين خودشون تقسيم كردن و چند ساعت از روزشون رو بالا سر من كشيك وايسادن، مبادا تنهايى خرابكارى كنم! (at بام تهران)

يادم مياد دوم دبستان بودم، امتحان داشتيم، يه كيف گنده هم وسط ميز گذاشته بوديم! اولين تقلب زندگيم اين بود كه از بغل دستيم پرسيدم سال كبيسه يعنى چى! اونم هنوز تو گردالوى عدد نُه بود كه سمت راسته يا چپه! امسالم كبيسه ست، شايد كبيسه ى ديگه اى در كار نباشه... خوب باشيم!

يادم مياد دوم دبستان بودم، امتحان داشتيم، يه كيف گنده هم وسط ميز گذاشته بوديم كه مثلاً تقلب نكنيم! اولين تقلب زندگيم اين بود كه از بغل دستيم پرسيدم سال كبيسه يعنى چى! اونم هنوز تو گردالوى عدد نُه بود كه سمت راسته يا چپ! امسالم كبيسه ست، شايد كبيسه ى ديگه اى در كار نباشه... خوب باشيم!

همونى كه ميگه نكش، ميره دو تا سيگار برگ براى خودت و خودش مى گيره! فازت چيست اى مادر؟!😂

نوروبيون آمپولى خوشرنگ و لعاب، تو مايه هاى رنگ عشق، اولش دلت مى خواد ده تا بزنى، شايد فكر كنى حتى مى تونه مثل ژله خوشمزه باشه، ولى ببين چه دردى داره! هيچ وقت گول ظاهر خوب آدما و چيزاى مختلف رو نخوريم!

در را باز كردم، پشت در بود... سعى كردم خودم را عقب بكشم... "سيگار كشيدى؟" انكار نكردنى بود! "آره فقط يه نخ با دوستم!" "نكش، سيگارى ميشى!" و مادر چه مى دانست تمام حافظه ى تلخ يخى زده ام را با همان يك نخ دود كردم و به امان خدا فرستادم؟!

من از فلسفه ى عشق مى گويم تا غمباد دردناكم را فرياد زنم... تو برايم فلسفوى مى شوى تا تمامم را نقض كنى و مطمئن شوى خنجرت درست در قلبم جاى گرفته...

هر كسى وقتى عصبى ميشه يا استرس مى گيره به يه چيزى گير ميده! منم به اولين چيزى كه گير ميدم موهاى بدبختمه!

و تو چه مى دانى تنهايى چيست؟ شايد همان ديواريست بين منو تو كه هر كدام به يك طرف آن تكيه كرده ايم و به هم فكر مى كنيم...

امروز صبح يا حدوداى لنگ ظهر يكى از دوستام روز زن رو با يه آهنگ قشنگ بهم تبريك گفت و من متعجب از اينكه سال دو هزار و هفده چطور انقدر زود به ماه مارچ رسيد، ازش تشكر كردم! زمان همين طور مثل برق و باد داره مى گذره خانما... به فكر خودسازى باشيم... روزمون مبارك! 🌹

زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست و دلم بس تنگ است باز هم می‌خندم آنقدر می خندم که غم از روی رود… زندگی باید کرد گاه با یک گل سرخ گاه با یک دل تنگ گاه باید رویید در پس این باران گاه باید خندید بر غمی بی‌پایان…

قلب كج و معوج من در اين هواى ناجوانمردانه گير كرده...

مى خورم دمنوش در اين روز سرد پاييزى به ياد تمام كودكى هايم... به ياد دايى كوچكم كه بيست و دو، سه سالگى با كوله بارى از تفكرات عجيب و غريب به ايران آمد و تمام دورانم را با او بزرگ شدم، در كنارش، لحظه به لحظه... به ياد رفتن به خانه ى دايى بزرگه و زن دايى مهربانى كه مرا از جان به آغوش مى كشيد و دختر دايى هاى بزرگم كه مرا بغل مى كردند و لپ هايم را با عشق گاز مى گرفتند... به ياد آن روزهايى كه همه در آن خانه مى خواستند بدانند پشت صداى خسته ى سياوش قميشى، چه جور چهره اى پنهان است... به ياد زنگ زدن هاى خاله ها براى آمدن به ايران و افتادن من در ديگ، از هل سوغاتى هاى رنگارنگ تمام نشدنى مختص خودم... كوچكترين نوه... دختر كوچك فرزند دوست داشتنى خانواده... پسر خاله اى كه با هم از ديوار راست بالا مى رفتيم... به ياد عمو كه هر بار يك شب با سوغاتى هايش به خانه ى ما مى آمد و با آمدنش مادرم زمين و زمان را به هم مى بافت تا همه چيز خوب پيش برود... به ياد چشم هاى سبز و مسحور كننده ى عمه كه هيچ گاه نتوانستم حريف رازآلودگى شان شوم... به ياد آغوش گرم پسر عمه ى زيبارو كه سن و سال كمم خنده بر لبش مى نشاند... به ياد تمام "مواظب خودت باش" گفتن هايم پشت شيشه ى پنجره ى خانه ى مادر بزرگ، وقتى مادرم سر كار مى رفت و تمام چيزهايى كه هميشه براى خوشحال كردنم مى خريد و مى آورد... از همان شيشه منتظر پدربزرگم مى ماندم... به ياد تمامى در هايى كه بدو بدو براى پدربزرگم باز كردم... و تا وارد شد، با او به اتاقش در طبقه ى بالا مى رفتم تا مداد رنگى و كاغذ بگيرم و به كل مادربزرگم را يادم مى رفت... پدربزرگ يا كتاب مى خواند يا ضبطش را روشن مى كرد و لم مى داد و تخته بازى مى كرد و ورق... صداى ضبطش هنوز در گوشم مى پيچد... قلمدوش كردن هايش و ترس من از ارتفاع به خاطر قامت خيلى بلندش... به ياد علاقه ى شديدم به پدرم... وقت هايى كه روى بازويش مى خوابيدم و بوى ادكلنش مستم مى كرد و ساعت ها مى خوابيدم... روزهايى كه از دستش فرار مى كردم تا نبوستم، چون ريشش را نزده بود... به ياد مادربزرگ كه آن روزها مثل امروز نبود... مرا به اسم خواهرزاده اش صدا نمى زد... راه مى رفت... غذاهاى رنگارنگ درست مى كرد... و چقدر دلم تنگ آن روزهاست... روزهايى تكرار نشدنى، آرامش تكرار نشدنى و آدم هايى كه ديگر هرگز تكرار نشدند...

يعنى نظام پزشكى مهلت نميده يه روز كار كنى! هنوز هيچى نشده بدهكارم شديم! بابا من فقط هشت روز تو سال نود و چهار كارت نظام داشتم! 😂 #زندگى_احمقانه_يك_پزشك

#زندگى_احمقانه_يك_پزشك

درست وقتى كه افكار مختلف داره از ذهنت مى ريزه بيرون، مى تونى از اين كمك بگيرى... انقدر باهاش كلنجار برى تا تمركزت برگرده!

گاهى حس مى كنم مثل عروسك هاى خيمه شب بازى پاهايم روى زمين درست جاى نمى گيرند، سست اند... من در هپروت... جايى ميان آسمان و زمين... نمى دانم چه مى كنم... به خودم مى آيم و مى بينم روزها گذشته و چه ها اتفاق افتاده يا نيفتاده... آن فرد من بوده ام كه زندگى مى كرده است... اما باورم نمى شود... سخت در فكر فرو ميروم... انگار آن روى خودم را فراموش كرده بودم...

مثلاً دارم درس مى خونم! دو هفته ست سر مبحث اندوكرينولوژى گير كردم! نياز به يه كاتاليزور اساسى داريم! 🤔 #زندگى_احمقانه_يك_پزشك

#زندگى_احمقانه_يك_پزشك

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs