5.30 το πρωί. Κλείνεις το μπαρ. Οι τελευταίοι πελάτες έχουν φύγει, ξεχασμένο στα ηχεία το "The End" των Doors. Μόλις άνοιξες την πρώτη μπύρα της ημέρας και άναψες ένα τσιγάρο. Βγάζεις την μάσκα του χαρουμενου, ξέρεις, εκείνου που μιλάει και ακούει τους πάντες, που τους κάνει χαρούμενους για το δίωρο εκείνο που θα λιβανίζουν το γαμοποτό τους. Ξαφνικά είσαι πάλι ο Γιώργος που θα ήθελε ιδανικά να μιλάει στα ντουβάρια και να ακούει Joy Division, που δεν θα έχει ανάγκη τα σκατοφράγκα για να περάσει τον μήνα και το μόνο που τον νοιάζει είναι η ηρεμία. Τα σκέφτεσαι όλα αυτά όσο βλέπεις την σκούπα στην άκρη του δωματίου να σε περιμένει να καθαρίσετε όλο το μαγαζί. "Σκατοδουλειά" λες και απλά συνεχίζεις να την κάνεις. Σκατοδουλειά που πληρώνει καλά. Η μπύρα τελειώνει, η σκούπα αρχίζει κι εσύ αναρωτιέσαι τι στον διάβολο έκανες λάθος κι απαντάς στον εαυτό σου "τα πάντα ".
