koukouva/pel pel

//-//σα να μην υπήρξαμε ποτέ κι όμως πονέσαμε απ᾿ τα βάθη. Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση για το χρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον. Η αλλη μισή μας ηλικία θα περάσει χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα. Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη να φανερωθεί ολοκληρη. Μια μουσικὴ άξια των συγκινήσεών μας δεν ακούσαμε[...]  

[pelphotography]

Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.

Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,

να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.

[pelphotography]

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ, ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει; Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή, ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν, ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε. Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...

[pelphotography]

[pelphotography]

ο δρομος για πισω

πισω 

πισω

πισω

π

[pelphotography]

άνοιξε την 112 σελιδα

[pelphotography]

πως νομιζες πως αλλαξαν;

φέρουν τα ίδια χέρια

αποκόμματα σερνόμενα

[pelphotography]

μνημη, ακαθόριστες αράδες κάτι σαν απάντηση

έφυγα!

[pelphotography]

https://youtu.be/54fea7wuV6s

[pelphotography]

https://youtu.be/8uoqCm3tHWo

[pelphotography]

όπως θες

[pelphotography]

https://youtu.be/E7Ny49_o_bs

[pelphotography]

Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες μ’ έτη φωτός, δεν μου λένε τίποτα. Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά και δεν μπορούσα να σ’ αγγίξω σαν απλησίαστο απλανή αστέρα

Τίτος Πατρίκιος

[pelphotography]

[pelphotography]

Σε δωμάτιο με καθρέφτες έφυγε όλη μου η ζωή 

Βλέπεις μέσα μου εσένα, βλέπω μέσα σου εμένα

Κι άντε, φτου κι απ' την αρχή...

https://youtu.be/OZLo1O1rGhM?list=RDOZLo1O1rGhM

[pelphotography]

Απόψε όλα, σκορπισμένα.. 

Λάρισα...

[pelphotography]

Προσπέρασε τις παρατημένες και άθικτες κούτες που βρίσκοντουσαν στο χώλ και κατευθύνθηκε στην κουζίνα.  Πόσο άχαρη κουζίνα, σκέφτηκε, και εφτιαξε έναν δυνατό καφε, λίγο νερό και αρκετές κουταλιές καφε.

[pelphotography]

Έλα να παίξουμε. Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου. ( Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη. Τώρα δεν έχω πιά αγαπημένη )

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου ( Τώρα πιά δεν πυροβολώ τους φίλους μου Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα )

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου. Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω; ( Τραβάνε μπρός, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα )

Όλα , και τα άλογά μου θα στα δώσω.

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω. Που ξέρει μόνο σ ένα χρώμα να πηγαίνει Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη Γελώντας μπρός στις τόσες πανοπλίες σου Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

(Μ. Αναγνωστάκης)