I'm losing my mind.

And all I can do is keep quiet and smile.

[wounded-by-life-deactivated2023]

Nie pytaj mnie co będę robić jutro, ponieważ nie wiem czy go dożyje.

[polskie-zdania]

“Nieprawda, że czas leczy rany i zaciera ślady. Może tylko łagodzi przykrywając wszystko osadem kolejnych przeżyć i zdarzeń. Ale to, co kiedyś bolało, w każdej chwili jest gotowe przebić się na wierzch i dopaść. Nie trzeba wiele, żeby przywołać dawne strachy i zmory. Gdyby nawet trwały w ukryciu, zepchnięte na samo dno, to przecież gniją gdzieś tam, na spodzie, i zatruwają duszę, zawsze pozostawiając jakiś ślad - w twarzy, w ruchach, w spojrzeniu - tworzą bariery psychiczne, kompleksy. Nie pomoże wódka, nie pomoże szarpanie się w skrajnościach, od usprawiedliwiania do potępiania.”

— Lucjan Nowakowski “Mummi”

[stlumiony-placz]

[ksiezniczka-z-porcelany]

[stability]

[polskie-zdania]

“Patrzę w sufit i zaczynam ryczeć. Mam wrażenie, że każda cząsteczka mojego ciała rozpada się na milion kawałków. Serce mi krwawi, boli niewyobrażalnie. Zwijam się w kłębek pod kołdrą. Chcę zniknąć. Chcę zasnąć i nigdy więcej się nie obudzić. Chcę umrzeć.”

— Wera Kubicka “Borderlina”

[touch-es]

Edit

[pikapikachutowiki]

[bat0ry-b0i]

[uciszyc-wspomnienia]

Próba przekonania siebie, że wolno mi zajmować przestrzeń jest jak pisanie lewą ręką mimo, że urodziłam się do pisania prawą.

[eskapizm-egzystencjalny-deactiv]

[need-something]

“Zawsze, kiedy wszystko zaczyna się układać, kiedy zaczynam wierzyć że w końcu będzie dobrze, przychodzi moment w którym wszystko się wali i znów tracę całą siebie”

—

[xmaybexa]

Przecież nie chcemy się od siebie oddalić, a nić porozumienia zaczyna się palić

Gedz - Bali

[ksiezycowy-chlopiec]

“Jak mogłem pomyśleć, że można pokochać kogoś takiego jak ja.”

— Baku.

[mysli-zerwane-ze-smyczy]

Pewnego dnia ta szklana kula pęknie

Z nadmiru łez

Nie powiem żegnaj

Bo nie odejdę

Pewnego dnia

Zniknę jak sen…

EB

[zanika-my]

dotknij mnie czule

tak jak tamtej nocy,

chcę znowu poczuć,

że jutro nie istnieje

[uciszyc-wspomnienia]

Mam wrażenie, że nie wystarczam. Że nie mogę dać szczęścia, bo go nie posiadam.