شعر

[persian-poem]

درد گنگ……..سراب نمی دانم چه می خواهم بگویم  زبانم در دهان باز بسته ست  در تنگ قفس باز است و افسوس که بال مرغ آوازم شکسته ست نمی دانم چه می خواهم بگویم  غمی در استخوانم می گدازد  خیال ناشناسی آشنا رنگ  گهی می سوزدم گه می نوازد  گهی در خاطرم می جوشد این وهم  ز رنگ آمیزی غمهای انبوه که در رگهام جای خون روان است  سیه داروی زهرآگین اندوه  فغانی گرم وخون آلود و پردرد  فرو می پیچیدم در سینه تنگ  چو فریاد یکی دیوانه گنگ  که می کوبد سر شوریده بر سنگ  سرشکی تلخ و شور از چشمه دل  نهان در سینه می جوشد شب و روز  چنان مار گرفتاری که ریزد  شرنگ خشمش از نیش جگر سوز  پریشان سایه ای آشفته آهنگ ز مغزم می تراود گیج و گمراه  چو روح خوابگردی مات و مدهوش که بی سامان به ره افتد شبانگاه درون سینه ام دردی ست خونبار که همچون گریه می گیرد گلویم  غمی ‌آشفته دردی گریه آلود نمی دانم چه می خواهم بگویم

هوشنگ ابتهاج

[persian-poem]

با درودی به خانه می‌آیی و با بدرودی خانه را ترک می‌گویی. ای سازنده! لحظه‌ی عمرِ من به جز فاصله‌ی میانِ این درود و بدرود نیست: این آن لحظه‌ی واقعی‌ست که لحظه‌ی دیگر را انتظار می‌کشد. نوسانی در لنگرِ ساعتی‌ست که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می‌کشد. گامی‌ست پیش از گامی دیگر که جاده را بیدار می‌کند. تداومی‌ست که زمانِ مرا می‌سازد لحظه‌هایی‌ست که عمرِ مرا سرشار می‌کند - احمد شاملو

[persian-poem]

با پای دل قدم زدن آن هم کنار تو باشد که خستگی بشود شرمسار تو در دفتر همیشه‌ی من ثبت می‌شود این لحظه‌ها عزیزترین یادگار تو تا دست هیچ کس نرسد تا ابد به من می‌خواستم که گم بشوم در حصار تو احساس می‌کنم که جدایم نموده‌اند همچون شهاب سوخته‌ای از مدار تو آن کوپه‌ی تهی منم آری که مانده‌ام خالی‌تر از همیشه و در انتظار تو این سوت آخر است و غریبانه می‌رود تنهاترین مسافر تو از دیار تو هر چند مثل آینه هر لحظه فاش تو هشدار می‌دهد به خزانم بهار تو اما در این زمانه‌ی عسرت مس مرا ترسم که اشتباه بسنجد عیارتو محمدعلی بهمنی

[persian-poem]

دست عشق از دامن دل دور باد! می ‌توان آيا به دل دستور داد؟ می ‌توان آيا به دريا حكم كرد كه دلت را يادی از ساحل مباد؟ موج را آيا توان فرمود: ايست! باد را فرمود: بايد ايستاد؟ آنكه دستور زبان عشق را بی ‌گزاره در نهاد ما نهاد خوب می ‌دانست تيغ تيز را در كف مستی نمی ‌بايست داد... قیصر امین پور

[persian-poem]

بین تو و من چیزی، دیوار نخواهد شد

ور فاصله نیز افتد، بسیار نخواهد شد 

با عشق تنفس نیز ، یک حادثه ی تازه ست

در قصه ی ما چیزی، تکرار نخواهد شد

  ... عشق آمد و زانو زد، پس چیدت و بر مو زد

آری! تو که گل باشی، گل خوار نخواهد شد

وقتی تو هواداری از باغ کنی دیگر

سر خورده ترین بیدش، هم دار نخواهد شد

جز زلف تو یک سنبل بر باد نخواهد رفت

جز چشم تو یک نرگس، بیمار نخواهد شد

  تا سقف و ستون باشد، دست من و چتر تو

بر ما شبحی حتی، آوار نخواهد شد

از دیده سفر کردن، آغاز ز دل رفتن

هر بار اگر می شد، این بار نخواهد شد

شاید دلی از یک دل، آزرده شود، اما 

هرگز دلی از یک دل، بیزار نخواهد شد

حسین منزوی 

[persian-poem]

یک قطره آب بود با دریا شد یک ذره خاک با زمین یکتا شد آمد شدن تو اندرین عالم چیست آمد مگسی پدید و ناپیدا شد - خیام

[persian-poem]

ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی وز هفت و چهار دایم اندر تفتی می خور که هزار بار بیشت گفتم باز آمدنت نیست چو رفتی رفتی - خیام