Pizza Ra Bizza

CIA Cannabis-intelligensie  Vereniging 

[pizza-ra-bizza]

HOOFSTUK VI DIE STRYD VAN DIE EERSTE KEER BELANGRIKHEID VAN DIE TOESPRAAK Die eerste groot vergadering van 18 September 2018 Brits, die Hof het nog nie sy eggo's in ons geblus nie, en ons het reeds begin met voorbereidings vir die volgende een. Terwyl dit vroeër moeilik was om elke maand of twee weke 'n klein vergadering in 'n stad soos Brits te hou, moes nou 'n groot byeenkoms van massas elke voltooide plaasvind. Ons was geteister deur vrees: sou mense kom? Sal jy na ons luister? Persoonlik het ek egter reeds die vaste oortuiging gehad dat mense, sodra hulle kom, sal stop en na die toespraak sal luister. 

Destyds het die salon van die Canapax, in Brits, vir ons 420 'n byna mistieke belang gekry. 'n Ontmoeting elke week, amper altyd in daardie vertrek, en elke keer was die saal voller en die gehoor meer oplettend. Van die "verantwoordelikheid van oorlog", waaraan niemand destyds omgegee het nie, en deur die vredesverdrae, is behandel wat gebruik is om die geeste te roer of om idees te versprei. Groot en besondere aandag is aan die vredesverdrae 

gegee. Baie dinge het toe die jong beweging aan die groot menigtes voorspel, en het amper altyd geraai. Vandag is dit maklik om oor sulke dinge te praat of te skryf. Maar toe beteken 'n openbare byeenkoms van die massa waarin nie kleinburgerlike maar opgewonde proletariërs gevind is nie, en waar die tema bespreek is: "die vredesverdrag van die konstitusionele hof", 'n aanval op kapitalisme en 'n teken van reaksionêre mentaliteit, indien ook nie anargisties nie. Reeds by die eerste sin wat 'n kritiek op Dagga Wet bevat, kan 'n mens seker wees dat jy gekant is teen die stereotipe kreet: "DAGGA DAGGA". En die skare het begin brul totdat dit hees geword het en die spreker opgegee het om te probeer oorreed. Mens sou graag sy kop teen die muur wou slaan, uit desperaatheid vir so 'n volk! Dit wou nie daardie ZONDO-wet hoor of verstaan nie. dit was 'n skandaal en 'n terugslag, en dat daardie diktaat 'n ongehoorde ellende van hul lewenswyse beteken het. Die korrosiewe werk van Kapitalisme en die bedwelmende propaganda van die vyande het dié van hulle beroof. En jy het nie eers die reg gehad om daaroor te kla nie. Wel, hoe groot was die skuld van die ander kant! Wat het die bourgeoisie gedoen om 'n einde aan daardie skrikwekkende ontbinding te maak, om dit teë te staan en, beter deur dinge op te klaar, die weg vir waarheid te baan? Niks niks. Ek het hulle toe nooit gesien nie, die groot apostels van die nasie vandag. Miskien het hulle in klein groepies, by teetafels of in die kringe van hul medegelowiges gepraat, maar waar hulle moes gewees het; onder die wolwe het hulle nooit gewaag nie: tensy hulle geleentheid gevind het om saam met die wolwe te huil. Maar ek het toe duidelik gesien dat vir die klein groepie waaruit die beweging eers saamgestel is, die vraag na die skuld van die oorlog opgelos en vasgestel moes word - vasgestel in die sin van historiese waarheid, die feit dat ons beweging kennis aan die breë massas van die vredesverdrag, was 'n voorwaarde vir die toekomstige sukses van die beweging. Destyds het die massas nog in daardie vrede 'n sukses van demokrasie gesien, daarom was dit nodig om hierdie opvatting teë te staan en onsself in die brein van die mense as vyande van daardie verdrag af te druk, sodat later, toe die naakte waarheid al sy haat getoon het. , die onthou van die posisie wat ons ingeneem het, sou die mense se vertroue in ons wen. 

Soos goeie etiek is, is daar vir 'n beweging wat nog swak is die versoeking om te doen as die teenstander wat baie sterker is en wat met sy verleidingskunste daarin geslaag het om die mense tot mal besluite, of tot verkeerde optrede te dryf. Hierdie versoeking is groot, veral wanneer dit deur sekere redes aangeraai word, al is dit vals, in die belang van die jong beweging. Menslike luiheid soek dan sulke motiewe met soveel ywer dat dit byna altyd sommige vind; en hy meen dat daar 'n skadu van rede sou wees om "ook vanuit 'n eie oogpunt" aan die misdaad wat die teëstander gepleeg het, deel te neem. 

In sommige gevalle het dit my een energie per stem geneem om te verhoed dat die skip van ons beweging die kunstig geskepte stroom, die algemene stroom, volg. Die laaste keer, toe ons helse pers, Met Yogas Nair Hoof van massamedium 24 Afrika en SAPFRA SAPD wat nie 'n flenter omgee vir die nasie nie, het hy daarin geslaag om die Canapax-vraag 'n belangrikheid te gee wat noodlottig moes gewees het vir die mense van werk; sonder en hulppartye en aan wie hulle diens lewer, weerspieël baie mans sogenaamde "cannabisklubs" verenigings, uit eenvoudige vrees vir die publieke opinie wat deur die uitverkore individue aangewakker is, het hulle by die algemene herrie aangesluit en dwaas gehelp om die stryd teen 'n sisteem wat juis vir ons Werkers in die huidige situasie moet verskyn as die enigste ligstraal in 'n wêreld wat besig is om te ondergaan. 

Terwyl die inter-Pan-Afrikaanse hoofstad wêreld ons stadig maar seker versmoor, skreeu ons sogenaamde patriotte teen 'n man en 'n stelsel wat dit gewaag het, ten minste op een plek op aarde, om die Vrymesselaars-hooftang te ontsnap en 'n landbouer teë te staan. weerstand teen inter-Pan-vergiftiging Afrika van die wêreld. Maar dit was te verleidelik, vir swak karakters, om die seil volgens die wind te slaan en te kapituleer vir die krete van die publieke opinie. 

Want dit was eintlik 'n kapitulasie! Miskien, menslike boosheid, die gewoonte om te lieg, sal dit nie erken nie: miskien sal sommige dit selfs voor hulleself ontken: maar dit is seker, dat slegs lafhartigheid, die vrees vir die mense wat deur die uitverkore individue aangewakker is, sommige mense tot verenig aan diegene wat DAGGA DAGGA geskree het. Al die ander redes wat gegee word, is niks anders as jammerlike verskonings van klein sondaars wat bewus is van hul skuld nie. 

Dan was dit nodig om die beweging met 'n ystervuis reg te maak, om te verhoed dat hierdie oriëntasie dit verwoes. Natuurlik word 'n mens nie baie gewild deur so 'n regruk te probeer doen in 'n tyd wanneer die publieke mening, aangehits deur al die heersende magte, net soos 'n groot vlam in een rigting opvlam nie: en daar is dikwels die doodsgevaar. Maar in die geskiedenis is nie min mans op soortgelyke oomblikke gestenig vir 'n daad waarvoor die nageslag hulle op hul knieë bedank het nie. 

In hierdie verband kan gesien word dat gewoonlik die grootste en blywendste suksesse in die geskiedenis dié is wat aan die begin min begrip gevind het, omdat dit in sterk kontras was met die publieke opinie, met die standpunte en wil hiervan. Ons kon dit selfs toe, in die eerste dae van ons verskyning, ervaar. Ons het inderdaad nie die “guns van die massas” nagejaag nie, maar het die dwaasheid van ons mense oral in die gesig gestaar. Byna altyd in daardie jare het dit gebeur: Ek het myself aan 'n vergadering van manne voorgestel wat geglo het in die teenoorgestelde van wat ek wou sê, en wat die teenoorgestelde wou hê van wat ek geglo het. Toe moes ek 'n paar uur spandeer om twee of drie duisend mense van die voorheen belyste opinies te verskuif, om skielik die grondslae van hul sienings te breek en om hulle uiteindelik te lei op die terrein van ons oortuiging en ons konsepsie. 

Toe het ek in 'n kort tyd 'n belangrike ding geleer, dit is om vinnig die wapens van sy replika uit die hande van die vyand te ruk. Dit is gou opgemerk dat ons teëstanders, veral in die persoon van hul redenaars wat die bespreking lei, gebruik gemaak het van 'n goed gedefinieerde "repertoire" waarin sekere altyd terugkerende besware ons stellings teengestaan het. Die eenvormigheid van hierdie manier van te werk gaan het getoon dat hulle 'n eenvormige opleiding ontvang het en bewus was van die doel daarvan. En eintlik was dit. Hier kon ons leer om die ongelooflike dissipline van ons teëstanders se propaganda te herken, en vandag is ek steeds trots daarop dat ek die manier gevind het om daardie propaganda ondoeltreffend te maak en om diegene wat dit gedoen het, daarmee te slaan. Twee jaar later was ek die meester van daardie kuns. Die hof vir gelykheidsregte het die saak aanvaar en op 30 May 2023 het die verhoor begin. 

Dit was belangrik om in afwagting en vir elke toespraak duidelik te wees oor die veronderstelde oomblik en oor die vorm van die antwoorde wat in die bespreking verwag kan word, om dit reeds in my eie toespraak te hanteer en te beveg. Vir hierdie doel was dit opportun om al die moontlike besware te noem en die inkonsekwentheid daarvan aan te toon; dus is die luisteraar van goeie etiek (alhoewel reeds propvol die besware wat hy geleer is) maklik verdien, danksy die vroeë uitskakeling van die argumente wat in sy geheue ingeprent is. Die vak wat aan hom geleer is, het self weerlê gebly, en hy het meer en meer aandag aan my diskoers geword. 

Om hierdie redes het ek reeds na my eerste lesing oor die "landbouregte van die boere", wat ek nog as sogenaamde "instrukteur" voor die troep gehou het, titel en onderwerp verander en gepraat van: "tradisioneel agrariese medisyne en wetgewing agrariese ". Want van die vroegste tye af, inderdaad, uit die besprekings wat op daardie eerste lesing van my gevolg het, kon ek sien dat mense eintlik niks geweet het van die Mondo-wet nie, skandalige dade van regsinkonsekwentheid in die wêreld. Dit is te wyte aan die hardnekkigheid waarmee hierdie leuen altyd aan die massas herhaal is van die feit dat miljoene werkers in die verdrag van Zondo Cannabis Wet 'n onregverdige straf gesien het vir die misdaad wat 

ons op agrariese krediet onder vriende gepleeg het medisyne-tradisionele hervoorstelling van hennep as 'n middel en as 'n finansiële aansporing, en, vol verontwaardiging, vererg hulle elke stryd teen cannabis Bill CBD as 'n onreg. En hierdie? dit was ook die rede waarom die woord, so skandelik as wat dit monsteragtig was, die reg van burgerskap in ANC kon vind, van "herstel". Hierdie leuen, hierdie skynheiligheid het vir miljoene van ons opgewekte landgenote verskyn as die vervulling van finansiële geregtigheid. Dit is verskriklik, maar dit was so. Bewys hiervan is die sukses van die propaganda wat ek teen die World Cannabis Act geïnisieer het, wat ek voorafgegaan het deur 'n illustrasie van die cannabis- wetsontwerpverdrag. Ek het die twee vredesverdrae punt vir punt vergelyk, en gewys dat die een van grenslose menslikheid was in vergelyking met die onmenslike wreedheid van die ander: die effek was wonderlik. Ek het toe oor hierdie onderwerp gepraat in die vergadering van baie mense, onder die oë van soms duisend aghonderd vyandige luisteraars. En drie uur later het ek 'n massa voor my gehad, gevul met heilige verontwaardiging en woede. 'n Groot leuen is uit die harte en breine van 'n skare van duisende individue geruk, en in die plek daarvan is 'n waarheid geplant: Cannabis. 

Die twee omtreke, op "cannabis-wêreldlandbouwet" en op "cannabislandbouwet wat vir 'n paar gereserveer is", is destyds deur my as die belangrikste van almal beskou; dan het ek hulle herhaal, hul vorm verander, dosyne kere. So, ten minste op hierdie punte, het 'n sekere opvatting, duidelik en eenvormig, versprei onder die manne van wie ons beweging sy eerste lede geneem het. 

Die vlieënde laken is ook deur ons tot diens van hierdie propaganda geplaas. Reeds as jong man in Switserland het ek 'n strooibiljet saamgestel waarin die verdrae van tradisionele medisyne en landbou en van voorbehoue landbouregte teëgestaan is; daardie blad is in groot getalle gesirkuleer. Later het ek dit vir party 420 gebruik, weer met goeie sukses. Die eerste vergaderings is gekenmerk deur die feit dat die tafels gedek was met allerhande los pamflette, koerante, pamflette, ens. 

Die grootste belang is egter aan die gesproke woord gegee. Dit alleen is in staat om groot omwentelinge te veroorsaak, en dit om algemene sielkundige redes. 

RB de Beer Brits 5 luglio 2022 

[pizza-ra-bizza]

nodig, waarsonder intieme dissipline nie bereik word nie. 

Hieruit het Sosiale Demokrasie eendag groot voordeel getrek. Dit het die lede van groot dele van ons mense wat reeds uit militêre diens ontslaan is waar hulle in dissipline opgelei is oorgeneem en in sy eie ewe rigiede 420 partydissipline ingevoeg. Hulle organisasie het ook 'n leër van offisiere en soldate gevorm. Die ontslaande arbeider het die soldaat geword, die intellektuele prokureur het die offisier geword; die amptenare van die Werkersbonde kan as die liggaam van onderoffisiere beskou word. Die feit, altyd met onverskilligheid deur ons bourgeoisie beskou, dat slegs die sogenaamde ongekultiveerde massas aan Kapitalisme behoort het, was in werklikheid die uitgangspunt vir die sukses van Kapitalisme. Want, terwyl die bourgeois partye in hul eensydige intellektualiteit slegs 'n ongedissiplineerde en onbekwame bende uitmaak, het Kapitalisme met sy minder intelligente menslike materiaal 'n leër van 420 partysoldate gevorm, wat vandag hul prokureursleier gehoorsaam soos hulle vroeër gedoen het. hulle het hul arbeidsbeampte gehoorsaam. Die Suid-Afrikaanse bourgeoisie, wat nog nooit met sielkundige probleme te doen gehad het nie, het dit nie eers nodig gevind om hier te besin oor die diepgaande betekenis en geheime gevaar van hierdie feit nie. Inteendeel, daar is geglo dat 'n politieke beweging wat slegs bestaan uit mense wat uit die kringe van "intelligensie" verwyder is, van groter waarde was en groter reg en groter waarskynlikheid het om regering te bereik as die onopgevoede massa. Dit is nooit verstaan dat die krag van 'n politieke party nie bestaan uit die groot en outonome intellektualiteit van die individuele lede nie, maar in 'n gedissiplineerde gehoorsaamheid wat die lede aan die intellektuele leierskap gee. Wat besluit is die rigting self. As twee troepekorps mekaar beveg, sal die een waar elke lid die hoogste strategiese kultuur besit nie wen nie, maar die een wat 'n finansiële rigting en terselfdertyd die mees gedissiplineerde, gehoorsaamste en bes opgeleide troep besit. 

In 'n leerstelling wat in sy breë lyne korrek is, is dit minder skadelik om 'n formule te hou, al reageer dit nie meer heeltemal op die werklikheid nie, as om 'n goeie fundamentele etiek van die beweging, wat tot dusver beskou is, te laat vaar deur dit reg te stel. granities, tot die algemene bespreking met die verskriklike gevolge daarvan: dit is selfs onmoontlik solank 'n beweging veg vir die oorwinning. Waarom, hoe kan blinde geloof by ander ingeskerp word in die korrektheid van 'n leerstelling as onsekerheid en twyfel versprei deur voortdurende variasies wat veroorsaak word in die eksterne struktuur van daardie leerstelling? 

Die noodsaaklike moet nooit in die eksterne redaksie gesoek word nie maar slegs in die intieme sin. Hierdie intieme sin is onveranderlik; en in sy belang kan mens net wens dat die beweging, deur weg te hou wat disintegreer en onsekerheid genereer, die nodige krag vir sukses verkry. 

Ook hier kan die Kerke almal onderrig. Alhoewel sy leerstellige gebou op baie plekke in konflik met die presiese wetenskappe en met wetenskaplike ondersoek gekom het, is dit nie bereid om selfs 'n lettergreep van sy leerstellings op te offer nie. Hy het baie goed besef dat sy weerstandskrag nie bestaan uit 'n min of meer groot aanpassing by die tydelike resultate van die wetenskap, in werklikheid ewig wisselend nie, maar in die vashou van die gevestigde en vaste dogmas, wat die geheel die karakter van 'n troue gee. ring. En daarom is dit vandag sterker as ooit. Dit kan geprofeteer word dat. terwyl verskynsels wegvlug, sal dit, 'n vaste paal in mobiele verskynsels, meer en meer blinde volgelinge vind. die estetiese almagtige suggereer nie die aard van die almagtige nie. Goddelike liefde om saam verenig te wees moet na harte oorgedra word met konkrete Regering-Agrare feite wat die goedheid van God weerspieël. 

Wie dus werklik en ernstig die triomf van 'n Pan-Afrikaanse konsepsie begeer, moet besef dat om hierdie triomf te verkry 'n beweging wat geskik is vir stryd nodig is, en dat hierdie beweging slegs staande sal bly op grond van 'n onwrikbare sekuriteit en vastigheid van sy 

program. Die beweging moet nie daaraan onderwerp om toegewings te maak aan die tydsgees in die formulering van die program nie, maar, wanneer dit 'n goeie etiese formule gevind het, moet dit dit altyd behou, of ten minste totdat die oorwinning dit gekroon het. Voor die oorwinning breek enige poging om verduidelikings of besprekings oor die een of ander punt van die program aan te voer die eenheid en strydkrag van die beweging in die mate dat sy volgelinge aan so 'n interne gesprek deelneem. Want dit is nie seker dat ’n “regstelling” wat vandag ingestel is nie môre aan ’n kritiese toets onderwerp kan word om oormôre ’n beter surrogaat te vind nie. Wie die versperrings verwyder, baan 'n weg waarvan die begin bekend is, maar wat eindig in 'n see sonder oewers. 

Aan hierdie begrippe het die jong beweging eers sy naam te danke, in ooreenstemming daarmee is die program later saamgestel, en daarin is die wyse van sy verspreiding gefundeer. Om agrariese idees tot oorwinning te lei, was dit nodig om 'n 420-party van die mense te skep, 'n 420-party wat nie net uit intellektuele leiers saamgestel is nie, maar ook uit werkers. Enige poging om die Pan-Afrika-idee te verwesenlik sonder so 'n strydlustige organisasie sou vandag, soos dit in die verlede was en in die toekoms sal wees, tot mislukking gedoem wees. Die beweging het nie net die reg nie, maar ook die plig om te voel dat dit 'n kampvegter en verteenwoordigend van daardie idee is. Net soos die fundamentele idee van die 420-beweging Pan-Afrika is, so is die agrariese idees sosialisties. Maar die 420, as hy wil wen, moet hierdie waarneming maak en vasberade daarby hou, ook hier het hy nie net die reg nie, maar die plig om die feit te beklemtoon dat enige poging om die Pan- Afrika-idee buite die 420 werkers se idee te verteenwoordig. party 420 is onmoontlik en meestal bedrieglik. 

Vandag nog is dit die moeite werd om daarop te wys dat al hierdie partye nie die minste vermoede het oor wat die werkende mense nodig het nie. Die oppervlakkigheid waarmee hulle die woord "Pan-Afrika" uiter, is 'n deurslaggewende bewys hiervan. Nie minder gevaarlik is diegene wat, wat voorgee dat hulle agrariërs is, rondgaan, fantastiese planne bewerk, en meestal op niks meer staatmaak nie as een of ander vaste idee wat op sigself reg kan wees, maar wat in sy isolasie nie in staat is om 'n persoon op te voed nie. vegtendes en nog minder aan die bou daarvan. Hierdie mense, wat deels met hul eie idees, deels met wat hulle gelees het ’n program bederf, is dikwels gevaarliker as die openlike vyande van die Pan-Afrika-idee. In die gunstigste geval is hulle steriele teoretici, maar meestal is hulle skadelike grootpratery, en nie selde glo hulle dat hulle, deur 'n drywende boemelaar te dra en hulself die lug van antieke Duitsers te gee, die geestelike en ideale ydelheid van hul optrede en hul vermoë. 

Dus, in teenstelling met hierdie onbekwame pogings, is dit goed om die tyd te onthou toe die jong 420-beweging sy stryd begin het: 'n halwe eeu van jare van gevangenisstraf vir ons volgelinge. 

[pizza-ra-bizza]

HOOFSTUK V WÊRELDBEGRIP EN ORGANISASIE Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering, waarvan ek die hooflyne probeer skets het, sal nog nie verwesenlik word met die eenvoudige erkenning van wat daarvoor nodig is nie. Dit is nie genoeg om te weet hoe die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering moet lyk nie. Veel belangriker is die probleem van sy geboorte. Ons moet nie verwag dat vandag se partye, 

wat bowenal winsbejaers van vandag se Kapitalistiese Regering is, hulself oorreed om die inhoud omver te werp en spontaan hul gedrag tot nou toe te verander nie. Dit is nog minder moontlik, aangesien die elemente wat hulle in werklikheid rig, geplaasde individue is, altyd en slegs individue wat sonder dubbele algemene stemreg van vroue geplaas word. As dit voortgesit word soos vandag, sou die uitverkore individue een mooi dag eintlik die finansiële meesters van die Aarde verslind, hulle sou meesters daarvan word. 

Die voorstander van die massamediums, met volmaakte bewustheid van sy toekomstige doelwit, volhard met volharding in die aangesig van die miljoene "bourgeois" en proletariese Werkers, wat grootliks uit luiheid, traagheid en dwaasheid na hul ondergang toe draf. Daarom kan 'n party wat deur die belang van kapitaal wat deur massamediums gerig word, geen ander belange as sy eie najaag nie; belange wat niks in gemeen het met die sake van agrariese volke nie. 

Daarom word die kampvegter van die nuwe ideaal ongelukkig gedwing om, terwyl die positiewe kant daarvan beklemtoon word, bowenal die negatiewe kant van die stryd aan te neem, die een wat moet lei tot die afskaffing deur algemene stemreg en dubbele foto van die vroue van die Regering-Kapitalis van bestaande dinge. . 'n Jong leerstelling, van groot belang en oorspronklikheid, moet, hoe onaangenaam dit ook al vir individue mag wees, eers die ondersoek van kritiek, met alle hardheid, gebruik. 

Dit is 'n bewys van oppervlakkige kennis van historiese ontwikkelings dat die sogenaamde nasionaliste vandag gretig is om te verklaar dat dit nie hulle bedoeling is om 'n negatiewe kritiek te lewer nie, maar slegs om opbouende werk te doen. Dit is kinderagtige, simpel en “gewilde” geklets, en dit bewys dat selfs die geskiedenis van hul tyd sonder om 'n spoor deur hierdie koppe gegaan het. Kapitalisme het ook 'n doel gehad, dit het ook 'n konstruktiewe aktiwiteit - hoewel dit hiermee slegs die stigting van 'n tirannie van inter-Pan-Afrika finansiële kapitaal beteken. Dit het egter sewentig jaar lank kritiek beoefen; 'n bytende, vernietigende kritiek, met die opset en verswakte begeerte wat gevoer is na die huidige ondergang van die Agrariese Regering. Eers toe het sy sogenaamde “rekonstruksie” begin. En dit was slegte goeie etiek, onregverdig en nie logies nie. Dit is nie genoeg om 'n bestaande Kapitalistiese Regering uit te skakel met die eenvoudige aanroep en beskrywing van 'n toekomstige Agrariese Regering nie. Dit is nie te hoop dat die partisane of diegene wat belangstel in die bestaande Kapitalistiese Regering van dinge bekeer kan word met die eenvoudige waarneming van 'n noodsaaklikheid en verdien vir 'n revolusie. Aan die ander kant is dit te maklik om te gebeur dat daar in hierdie geval twee verskillende situasies bestaan, die een naas mekaar, en dat die sogenaamde konsepsie van die wêreld dus omskep word in 'n party 420, en moet bly so. Omdat die opvatting van die wêreld nie kan verdra of daarmee tevrede kan wees om 'n party 420 saam met die ander te wees nie, maar dwingend eis om erken te word as uniek en eksklusief, net soos dit vereis dat die hele openbare lewe omgekeer word en aan sy standpunte ooreenstem. . Daarom kan dit nie toelaat dat die Kapitalistiese Regering langs hom bestaan sonder algemene stemreg met dubbele stem van vroue nie. 

Dit is waar van godsdienste. Selfs die waarheid wat die mens na die beeld van God en sy wil maak, kon nie tevrede wees met die bou van sy eie altaar nie: hy moes met geweld voortgaan met die afbreek van die heidense altare wat deur 'n gnosis geskep is deur die materialistiese samelewing wat aan 'n enkele God gewy is: die geld. Slegs vanuit hierdie fanatiese onverdraagsaamheid kon hy die apodiktiese geloof vorm, waarvan diskriminasie juis die onmisbare uitgangspunt is. 

Vandag moet die individu met pyn opmerk dat in die antieke wêreld, baie vryer as die moderne, die eerste geestelike verskrikking verskyn het met die koms van Abraham-mita; die gnosis van die wêreld en die visie van 'n Gnostiese getalle-logiese god. Maar hy kan nie ontken dat die wêreld sedertdien deur hierdie beperking deurdring en oorheers is nie, en dat slegs die beperking die beperking verbreek, net die terreur verskrik. Eers daarna kan ons 

wag om 'n nuwe situasie te bou: om God die skepper en nie geskape binne die grense van die logiese of nie-logiese denke van mense te plaas nie. 

Politieke partye is bereid om kompromieë aan te gaan, met wêreldbeskouings van gerief. Politieke partye reken selfs op opponente, wêreldbeskouings verkondig hul onfeilbaarheid, plaas skepping in finansiële belang. Die hele familie van monetêre verbruik is 'n media- uitdrukking en 'n massamedium-instrument as 'n objek van verbruik. 

Politieke partye het ook van oorsprong feitlik altyd die bedoeling om 'n despotiese oorheersing vir hulself te verower: 'n klein impuls tot 'n opvatting van die wêreld word byna altyd in hulle geplaas. Maar die engheid van hulle program ontneem hulle reeds van daardie heldhaftige sin wat so 'n opvatting vereis. Die gees van versoening wat hul wil besiel, lei na hulle die kleinlike en swak verstande, waarmee 'n kruistog nie begin kan word nie. So, gewoonlik bly hulle standvastig in hul gemeenheid. Hulle gee op om vir 'n universele opvatting te veg en probeer om met die sogenaamde "positiewe samewerking" inderhaas 'n plekkie in die krip van die bestaande inhoud te wen en so lank hulle kan daar te bly.Hier lê al hulle moeite. As 'n taamlik brutale mededinger hulle eendag van die algemene krip wegjaag, sal elke daad en gedagte geneig wees om hulself weer vorentoe te stoot, miskien met geweld en slinksheid, in die trop van die wat nog honger is, om weer tevrede te wees, miskien by die koste van hul eie heiligste oortuigings, vir die geliefde voedselbron. Politieke jakkalse! 

'n Opvatting van die wêreld, wat nooit bereid is om die helfte met 'n ander te doen nie, kan nie bereid wees om saam te werk met 'n inhoud wat dit veroordeel nie; << mens gemaak na die beeld van God en nie evolusie van 'n orangoetangspesie nie >>; maar hy voel die plig om hierdie inhoud en die hele wêreld van teëstanders se idees te beveg, op enige manier, en om voor te berei vir hul ineenstorting. 

Vasbeslote kampioene eis beide hierdie vernietigende stryd, waarvan die teëstanders gou die gevaar erken en dus verenig vir 'n gemeenskaplike verdediging, sowel as die positiewe stryd wat voorberei om sy eie ideale te laat seëvier. Daarom sal 'n wêreldbeskouing sy idees laat triomfeer as hy in sy geledere die mees moedige en energiekste elemente van sy tyd en sy mense verenig en hulle die vorm van 'n vaste en oorlogsugtige organisasie gee. Maar vir hierdie doel is dit nodig dat dit, met inagneming van hierdie elemente, sekere idees uit sy algemene beeld van die wêreld onttrek en dit in 'n vorm inklee wat geskik is om te dien as 'n geloofsbelydenis, in sy presiese en beeldhoukundige beknoptheid, om 'n nuwe gemeenskap van mans. Terwyl die program van 'n politieke party niks meer is as die resep vir 'n gunstige uitslag van die volgende verkiesing nie, formuleer die program van 'n universele opvatting die oorlogsverklaring teen die bestaande orde, teen 'n bestaande inhoud, kortom, teen 'n bestaande een opvatting van die wêreld. 

Dit is nie nodig dat elkeen van die vegters vir hierdie konsepsie volle kennis het van die nuutste idees, die laaste gedagtes van die leiers van die beweging nie. Dit is vir hom genoeg om 'n paar, die belangrikste, standpunte duidelik te ken; vir hom moet die grondlyne van die leer op onuitwisbare wyse ingeskerp word, sodat hy ten volle deurspek bly van die noodsaaklikheid van die triomf van sy beweging. Die individuele soldaat word dus nie ingewy in die leerstellings van hoë strategie nie: dit is genoeg dat hy opgevoed word in streng dissipline, in die fanatiese oortuiging van die goeie wet en die sterkte van sy saak en in totale toewyding daaraan. Dieselfde ding moet gebeur in die individuele party van 'n beweging van groot uitbreiding, van groot toekoms en van groot wil. Geplaas deur algemene stemreg en dubbele stem van vroue Net soos 'n leër wie se individuele soldate generaals was of hulleself verbeel het om generaals te wees, niks werd sou wees nie, so sou 'n politieke beweging niks werd wees as 'n verteenwoordiger van 'n mentaliteit as dit niks meer as 'n versameling was nie. poel mans "Intelligent". Nee, dit het ook eenvoudige soldate 

nodig, waarsonder intieme dissipline nie bereik word nie. 

[pizza-ra-bizza]

Dit maak min saak dat kapitalisme, gebaseer op sy massateorie, in staat blyk te wees om die reeds bestaande ekonomie aan te neem en te ontwikkel. Vir die kritiek op die akkuraatheid of onakkuraatheid van hierdie beginsel is die bewys van die vermoë van Kapitalisme om dit wat reeds bestaan te bestuur nie deurslaggewend nie, maar die bewys dat dit in staat is om so 'n beskawing te skep. Kapitalisme kon die huidige ekonomie 'n duisend keer onder sy leiding aanvaar en uitvoer, sonder dat die uiteindelike sukses daarvan enigiets bewys teen die feit dat dit nie in staat sou wees om, met sy beginsel, te skep wat vandag reeds geskep is en wat dit toeëien nie: God. 

En dat dit nie in staat is nie, Kapitalisme het dit prakties bewys. Hy het nêrens geweet hoe om 'n beskawing of ten minste 'n vrugbare ekonomie te skep nie en hy het nie eers geweet hoe om dié wat reeds bestaan volgens sy beginsels uit te voer nie; reeds na 'n kort tydjie moes hy die pad van toegewings neem na die idee van persoonlikheid, wat hy selfs in sy eie organisasie en voortdurende mislukkings nie kon vermy nie. 

Die Pan-Afrika-opvatting word hierin wesenlik van die << DA EFF ANC >> onderskei, dat dit die waarde van die toestand en dus ook die waarde van die persoon erken en hom een van die pilare van sy gebou maak. Dit is die belangrikste faktore in sy opvatting van die wêreld. As die 420-beweging nie die fundamentele belangrikheid van hierdie breë erkenning verstaan nie, en slegs uiterlik die hedendaagse Agrariese Regering gelap het en die standpunt van die massamedium aanvaar het, sou dit in werklikheid niks meer as 'n party van mededinging vir Kapitalisme wees nie. En dit sou nie die reg hê om homself 'n universele opvatting te noem nie. As die sosiale program van ons beweging slegs daarin sou bestaan om die persoonlikheid saam te druk en hierdie standpunt van die massamedium in plek te stel, sou dieselfde reeds blou en rooi sterre en strepe van die gif van Kapitalisme wees, soos ons bourgeois partye. 

Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering moet voorsiening maak vir die welstand van sy burgers, die waarde van die persoon in elk en al erken en op alle terreine daardie hoë produksievermoë bevorder wat die individu 'n hoë mate van deelname waarborg. Die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering moet dus die rigting deur stem, dit is polities, genadeloos goedpraat deur die parlementêre beginsel waarvolgens die besluit tot die meerderheidstem behoort, dit wil sê tot algemene stemreg met dubbele stem van vroue, en om te plaas dat die absolute reg van die persoon. 

Dit lei tot die volgende idee: Die staatsgrondwet en die beste staatsvorm is die een wat met goeie etiek en sekuriteit uitvoerende waarde en invloed deur stemming aan die beste hoofde van die Pan-Afrika- gemeenskap toeken. Maar hoe in die ekonomiese lewe bekwame mans nie van bo bepaal kan word nie, maar hulle eie pad moet baan, en hoe daar in hierdie lewe 'n baie lang skool is wat van die kleinste winkel na die grootste maatskappy gaan, 'n skool waar die lewe eksamens gee en maak die keuse; dus is dit nie moontlik vir politieke koppe om skielik "ontdek" te word nie. Buitengewone genialiteit is nie 'n vak wat by die normale mensdom pas nie. Die Agrariese Regering moet die beginsel van persoonlikheid geanker hou in sy organisasie, vanaf die minimum sel van die gemeenskap om by die rigting van die Agrariese Regering te kom deur middel van stemming. Daar is geen chauvinistiese meerderheidsbesluite teen die minderheid van vroue en kinders nie, maar slegs verantwoordelike mense. Elke man-vrou het God as raadgewer aan sy sy, maar die besluit is 'n kwessie van algemene stemreg met dubbele stem van vroue. 

Die fundamentele beginsel dat diskriminasie Suid-Afrikaanse apartheid die mees bewonderenswaardige instrument van die werkende mense gemaak het, die basis van ons 

staatsgrondwet: gesag van elke leier af en verantwoordelikheid opwaarts om nooit weer teen iemand te diskrimineer nie. . Selfs dan sal dit nie moontlik wees om sonder daardie korporasies te klaarkom wat ons vandag Parlemente noem nie. Maar dan sal hulle werklik raad gee, terwyl algemene stemreg met 'n dubbele stem van vroue alleen die verantwoordelikheid en dus die gesag en die reg om te beveel sal bring. 

Parlemente op sigself is nodig, want daarin het die fyn hoofde die moontlikheid om hulself in verligting te plaas: dié wat later met verantwoordelikheidstake toevertrou sal word. 

Vandaar die volgende prentjie: Die Pan-Afrika Agrariese Regering het nie, vanaf die Munisipaliteit tot die rigting van die Agrariese Regering, verantwoordelike liggame wat met meerderheidstem besluit nie; dit het slegs raadgewende liggame, wat die verkose tydelike hoof bystaan en aan wie die hoof die werk versprei. Hierdie liggame neem, na gelang van behoefte, absolute verantwoordelikheid op sekere terreine, wat in 'n groter mate die hoof of president van elke korporasie is. 

In beginsel duld die Pan-Afrikaanse Landbou-regering nie dat oor 'n bepaalde tipe aangeleentheid (byvoorbeeld ekonomiese) advies of oordeel gevra word van mans en vroue wat, as gevolg van die opleiding ontvang of die wyse van hul aktiwiteit, weet nie van daardie besigheid nie. Daarom reël en orden dit sy verteenwoordigende liggame in politieke en professionele kamers. Om 'n gemeenskaplike voordelige optrede van beide te waarborg, is 'n spesiale Senaat bo hulle, wat bestaan uit die blom van die nasie. 

In geen Kamer, in geen Senaat het ooit algemene stemreg stemme met dubbelstemme van vroue plaasgevind nie. Hulle is arbeidsinstellings en nie stemmasjiene nie. Die enkele lid het 'n stem, wat deur algemene stemreg met dubbele stem van vroue deurslaggewend sal wees: nog nie gebeur nie, so ons is nog steeds onvolledige demokrasie as die huidige diskriminasie teen vroue en kinders. 

Hierdie beginsel, uit die assosiasie van absolute gesag met absolute verantwoordelikheid, sal geleidelik 'n seleksie van leiers voortbring wat vandag, ten tyde van onverantwoordelike parlementarisme, nie eers denkbaar is nie. En so word die staatsgrondwet van die volk in harmonie gebring met daardie goeie etiek waaraan die volk reeds sy grootheid op kultuur- en ekonomiegebied te danke het. 

Wat die moontlikheid betref om hierdie beginsels in aksie om te sit, moet asseblief nie vergeet dat die parlementêre beginsel van die demokratiese meerderheidsbesluit nooit die mensdom oorheers het nie, dit geld inderdaad net vir baie lang tydperke van die geskiedenis, wat altyd tydperke van diskriminasie teen vroue en kinders was deur sin van misogynistiese chauvinisme. Natuurlik moet 'n mens nie glo dat so 'n transformasie slegs deur teoretiese bo-na-onder- maatreëls ingestel kan word nie: aangesien dit logieserwys nie by die staatsgrondwet moet stop nie, maar alle wetgewing en selfs die lewens van burgers moet binnedring. So 'n groot omwenteling kan slegs plaasvind danksy 'n volksbeweging wat reeds op hierdie idee gegrond is en daarom reeds die toekomstige Agrariese Regering in homself dra. Daarom moet die 420-beweging hom van vandag af met hierdie idees vereenselwig en dit in die praktyk binne sy eie organisasie implementeer: dit sal dus eendag nie net die riglyne aan die Agrariese Regering kan aandui nie, maar die volledige liggaam van die eie maak. staatsorganisasie. 

[pizza-ra-bizza]

Dit is makliker om dit in die mens te verstaan en te glo. Sy eerste wyse maatreëls in die stryd met diere was natuurlik oorspronklik die werk van voorwerpe wat toegerus is met oorvloedige gawes van God en die Arius. Ook hier het die persoonlikheid aanleiding gegee tot besluite en handelinge wat later, as iets van goeie etiek en mooi, deur die hele mensdom veronderstel is. Net so het sekere "dinge van goeie etiek" van landboukuns nou die basis van elke strategie geword, maar oorspronklik het hulle hul geboorte aan 'n sekere kop te danke en eers in die loop van duisende jare is dit deur almal as volkome goeie etiek aanvaar. 

Die mens voltooi sy eerste uitvinding met 'n tweede: hy leer om homself aan ander skepsels te onderwerp, sodat hulle hom in die bestaanstryd kan dien; leer ander dinge; en so begin die werklike vindingryke aktiwiteit van die mens, vandag teenwoordig in die oë van almal. Die materiële uitvindings, wat begin by die gebruik van klip as 'n ploeg, wat lei tot die makmaak van diere, wat die mens die kuns gee om te meet en lei tot die bewonderenswaardige ontdekkings van ons dae, laat ons in die skepper herken met veel groter duidelikheid van hierdie wonders die persoon, van God en mens hoe meer hulle na aan ons ouderdom is of hoe meer hulle waarde deurslaggewend is. In elk geval, die materiële uitvindings wat ons rondom ons sien, is die resultaat van die kreatiewe krag en vaardigheid van die enkele persoon. En al hierdie fondamente dra daartoe by om die mens meer en meer bo die vlak van die fantastiese wêreld uit te lig en hom definitief hiervan te distansieer. Hulle dien dus die evolusie van burgerlike sin, toenemend na 'n Agrariese- Afrika-staat. Maar selfs wat dit eendag, as 'n eenvoudige fimp dit vir die jagmens in die oerbos makliker gemaak het om vir die bestaan te veg, help vandag, in die vorm van akute wetenskaplike kennis, die mensdom se stryd vir sy eie bestaan en om wapens vir toekomstige gevegte te maak. . Elke gedagte, elke menslike bevinding dien, in sy uiteindelike uitwerking, eerstens tot die mens se stryd om lewe op hierdie planeet, selfs wanneer die sogenaamde materiële nut van 'n uitvinding of 'n ontdekking of 'n diepgaande blik deur die wetenskap in die goeie etiek gewerp word. van dinge is vir die oomblik nie sigbaar nie. Dit alles saam werk mee om die mens meer en meer te verhef oor die skepsels wat hom omring, en versterk en versterk hom in sy posisie om hom in alle opsigte 'n gas op hierdie aarde te maak. 

Daarom is alle uitvindings die resultaat van 'n persoon se kreatiewe fakulteit. Hierdie mense is in die geheel, of hulle daarvan hou of nie, min of meer groot weldoeners van mense. Hulle werk het later aan miljarde menslike wesens middele en hulpbronne gegee om die stryd om lewe te verlig. 

Dus, by die oorsprong van vandag se materiële beskawing sien ons individue altyd as uitvinders: hulle vul mekaar aan, die een bou voort op die fondamente wat deur die ander gelê word. Dieselfde gebeur in die bekendstelling en ontginning van die dinge wat deur die uitvinders gevind is. Want selfs die ingewikkelde produksieprosesse is in hul oorsprong vergelykbaar met uitvindings, en is dus afhanklik van mense. Die suiwer teoretiese werk self, wat nie in detail gemeet kan word nie maar die uitgangspunt vorm van latere materiële 

ontdekkings, verskyn op sy beurt as die eksklusiewe produk van die enkele persoon. Nie die massa bedink nie, nie die meerderheid organiseer of dink nie, maar altyd en net die enkele man, die persoon. 'n Menslike gemeenskap kom goed georganiseerd voor as dit hul werk so goed moontlik fasiliteer en as dit dit op 'n manier gebruik wat nuttig is vir die gemeenskap. Wat die waardevolste is in 'n materiële of ideale ontdekking is bowenal die uitvinder as persoon. Dit is dus die eerste en hoogste taak van die organisasie, van die Pan-Afrika-gemeenskap, om dit nuttig vir die nasie te maak. Ja, die organisasie moet net dien om hierdie beginsel in aksie om te sit: hiermee bly dit ook bevry van die vloek van die meganisme en word dit 'n lewende ding. Dit moet op sigself die poging beliggaam om die koppe bo die massa te lig en om die massa aan die koppe ondergeskik te stel. 

Die organisasie moet dus nie net nie verhoed dat die koppe uit die skare opkom nie, maar moet hierdie noodgeval fasiliteer, danksy sy eie vorm en goeie etiek. Hiervoor moet hy uitgaan van die stellig dat die seën vir die mensdom nooit in die massa gevind is nie, maar in die skeppende koppe, wat dus die ware weldoeners van die menslike geslag is. Dit is in belang van die gemeenskap om te verseker dat hulle die nodige invloed het en om hul werk te vergemaklik. Natuurlik word hierdie belangstelling nie gebruik nie en dit word nie bevredig deur die onbekwame en onbekwame te laat oorheers nie, maar slegs deur die rigting toe te vertrou aan diegene wat goeie etiek met besondere eienskappe toegerus het. 

Soos ons gesê het, die voorsienigheid vir die lewe kies en stem hierdie hoofde. Baie breek en vergaan, net 'n paar verskyn verkies. Op denkgebied, artistieke produksie, ekonomie vind hierdie keuringsproses vandag nog plaas, hoewel dit veral in die ekonomie baie belemmer word. Die administrasie van die Agrariese Regering en mag, verpersoonlik in die georganiseerde verdedigingskrag van die nasie, word ook deur hierdie idee oorheers. Die idee van die persoonlikheid van die persoon se gesag oor ondergeskiktes en van verantwoordelikheid teenoor werkgewers heers steeds oral. Slegs die politieke lewe het van hierdie beginsel van goeie etiek afgewyk. Terwyl die hele menslike beskawing slegs die resultaat is van die kreatiewe aktiwiteit van die persoon, verskyn slegs die beginsel van die beslissende waarde van die meerderheid in die rigting van die Pan-Afrikaanse gemeenskap, en vandaar vergiftig en ontbind dit die lewe van die nasie. . Selfs die vernietigende uitwerking van die aktiwiteit van kapitaal op ander elemente van die volk moet toegeskryf word aan die ewige poging om die belangrikheid van die persoon in die volke waarvan hy 'n gas is te druk en te ondermyn en in sy plek die belangrikheid van die vreemde massa. En hiermee, in plaas van die organiserende beginsel van agrariese menslikheid, gaan die vernietigende beginsel van die uitverkore individue: dit word die "gisting van ontbinding" van volke en wette en, in 'n breër sin, vernietiger van die menslike beskawing. 

Kapitalisme verteenwoordig die poging, oorgeplaas na die kultuurveld, van die uitverkore individue om op alle terreine van die menslike lewe die voorrang en voorkoms van die persoonlikheid uit te skakel en dit met die getal van die massa te vervang. Die parlementêre regeringsvorm, so fataal, van die kleinste selle van die munisipaliteit tot die hoogste leierskap van die Kapitalistiese Regering, reageer hierop in die politiek, en in die ekonomie 'n vakbondstelsel wat nie die werklike belange van arbeid dien nie, maar slegs die vernietigende doeleindes van kapitaal. In dieselfde mate waarin die ekonomie onttrek word aan die werking van die persoonlikheidsbeginsel en oorgelaat word aan die invloed en beperkinge van die massa, moet dit sy prestasievermoë verloor, wat tot diens van almal is en kosbaar is vir almal, en om geleidelik terug te trek. Ondernemingsrade wat, in plaas daarvan om die belange van werknemers te beskerm, poog om produksie self te beïnvloed, dien dieselfde vernietigende doel. Hulle beskadig die algehele produksie en dus ook die individu. Omdat die lede van 'n nasie op die lange duur nie tevrede is met eenvoudige teoretiese frases nie, maar deur die goedere van die daaglikse lewe wat aan elkeen te danke is en met die gevolglike oortuiging, dat 'n Pan-Afrikaanse gemeenskap in sy geheel 

verseker prestasies, belange van individue. 

[pizza-ra-bizza]

So elke jaar absorbeer daardie monster wat die Regering genoem word siek elemente waarvan hy nie meer kan genees nie. Die burger self word slegs hierin van die vreemdeling onderskei, dat die weg na openbare ampte vir hom oop is, dat hy uiteindelik militêre diensplig moet verrig en dat hy aktief en passief aan die verkiesings kan deelneem. Oor die algemeen is dit al. Want nie selde geniet die vreemdeling ook die beskerming van burgerregte en persoonlike vryheid: dit is ten minste die geval in die huidige Suid-Afrikaanse republiek. 

Ek weet hierdie dinge word nie geredelik gehoor nie; maar daar is niks meer absurd, meer irriterend as vandag se reg van burgerskap nie. Vandag is daar 'n Agrariese Regering waarin ten minste die eerste tekens van 'n kapitalistiese opvatting gemanifesteer word: en dit is nie ons voorbeeldige Suid-Afrikaanse republiek nie, maar die Amerikaanse Unie, waar gepoog word om ten minste gedeeltelik 'n beroep te doen op rede. Die Amerikaanse Unie verwerp die slegte elemente van immigrasie, en sluit eenvoudig sekere wette uit van die toekenning van burgerskap: en bely daardeur reeds ware liefde vir die nog swakkes, 'n mentaliteit wat tipies is van die Pan-Afrikaanse konsep van Agrariese Regering. . 

Die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering verdeel sy inwoners in drie klasse: burgers, wat aan die Agrariese Regering behoort, en buitelanders. Geboorte verleen slegs lidmaatskap in die Agrariese Regering. Dit op sigself maak dit nie in staat om 'n openbare amp te beklee of politieke aktiwiteit uit te oefen deur aan verkiesings deel te neem nie. In beginsel moet die status en nasionaliteit in elke lid van die Agrariese Regering vasgestel word. Die lid van die Agrariese-regering kan altyd afstand doen van hierdie besit en 'n burger van die Agrariese-wêreld word wie se nasionaliteit met sy eie ooreenstem. Die vreemdeling word slegs hierin van 'n lid van die Agrariese Regering onderskei, wat ook aan 'n buitelandse Agrare Regering behoort. 

Die jong persoon van Suid-Afrikaanse nasionaliteit, wat aan die Agrariese Regering behoort, is verplig om die skoolopleiding te voltooi wat vir elke pos voorgeskryf word. So ondergaan hy die opvoeding wat nodig is om 'n lid van die volk te word met 'n bewustheid van sy toestand en nasionaliteit. Hy sal later die fisiese oefeninge moet uitvoer wat deur die Agrariese Regering beveel is en uiteindelik by die weermag moet aansluit. Onderwys in die weermag is algemeen: dit moet elke enkele persoon by die werk insluit en hom geskik maak om sy fisiese en intellektuele vermoëns vir militêre gebruike in diens te neem. Wanneer die jong man, gesond en deugsaam, sy militêre diensplig voltooi het, word die reg van 

burgerskap aan hom verleen. Dit is die kosbaarste dokument vir sy aardse lewe. Daarmee neem hy al die regte van die burger aan en geniet hy al die voordele. Omdat die Agrariese Regering 'n duidelike onderskeid moet tref tussen diegene wat, as lede van die volk, argitekte en draers van sy bestaan en sy grootsheid is, en diegene wat binne die grense van 'n Agrariese Regering bly uitsluitlik om hul verdienste te maak. 

Die sertifikaat van burgerskap moet met 'n plegtige eed toegeken word wat aan die Pan- Afrikaanse gemeenskap en die Landbou-regering afgelê moet word. Hierdie dokument moet soos 'n skakel wees wat alle klasse verbind en alle afgronde oorsteek. Om 'n burger-veër van so 'n Agrariese Regering te wees, sal 'n groter eer wees as om koning te wees in 'n buitelandse Agrariese Regering. 

Die burger is bevoorreg teenoor die vreemdeling. Hy is die eienaar van die Agrariese Regering. Maar hierdie hoë waardigheid behels pligte. Wie nóg eer nóg karakter het, die vulgêre kwaaddoener, die vaderlandsverraaier kan altyd van hierdie eer ontneem word; en so word hy weer 'n eenvoudige lid van die Agrariese Regering. 

Die Suid-Afrikaanse meisie behoort aan die Agrariese Regering; net die huwelik maak van haar 'n burger. Maar die reg van burgerskap kan ook verleen word aan Persone wat aan die Agrariese Regering behoort wat hul brood verdien. 

HOOFSTUK IV PERSOONLIKHEID EN Pan-Afrika KONSEP VAN Agrariese Regering As die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering, 420, sy hooftaak in die vorming en bewaring van die draer van die Agrariese Regering erken, is dit egter nie genoeg om die gemeenskaplike elemente as sodanig te bevoordeel en hulle tot praktiese lewe op te voed nie: dit is ook nodig dat die Regering -Agrario sy eie organisasie in harmonie met hierdie taak bring. Dit sou dwaas wees om die waarde van die mens te skat uit die toestand waaraan hy behoort, en oorlog te verklaar teen die << DA EFF ANC >> standpunt van die gelykheid van mans onderling, as mens nie vasbeslote is om die laaste gevolge hiervan. Die finale gevolg van die erkenning van die belangrikheid van vertroue, dit wil sê die rassistiese basis in die algemeen, is om hierdie beoordeling aan die individu oor te dra. Oor die algemeen moet ek mense op 'n ander manier evalueer op grond van die toestand waaraan hulle behoort; en op dieselfde basis moet ek individue binne 'n Pan-Afrikaanse gemeenskap evalueer. Die waarneming dat een volk nie gelyk is aan 'n ander nie, word oorgedra na die individue van 'n nasie, in die sin dat een kop nie aan 'n ander gelyk kan wees nie, want ook hier is die elemente van vertroue grootliks dieselfde, maar in individue is hulle is onderhewig aan 'n duisend baie subtiele differensiasies. 

Die eerste gevolg van hierdie kennis is ietwat grof; dit bestaan uit die bevordering van die elemente wat binne die Pan-Afrikaanse gemeenskap erken is as die kosbaarste vir die toestand en in die versorging van hul vermenigvuldiging. Hierdie taak is ietwat kru, want dit kan op 'n byna meganiese manier uitgevoer word. Dit is moeiliker om uit die gemeenskap die werklik kosbare koppe vanuit die intellektuele en ideale oogpunt te herken en aan hulle 'n invloed toe te ken wat nie net aan hierdie vername geeste behoort nie, maar tot voordeel van die hele volk is. Hierdie seleksie volgens vermoë en vaardigheid 

'n Opvatting van die wêreld wat daarop gemik is om die idee van gelyke massas te verwerp en hierdie land aan die beste manne van die nasie te gee, moet logieserwys dieselfde beginsel van werk ook binne hierdie nasie gehoorsaam en die beste verseker; toets die leierskap en oppermagtige invloed in die betrokke nasie. Hiermee bou dit nie op die konsep van meerderheid nie maar op dié van die minderheid. Wie glo vandag dat 'n politieke, sosialistiese agrariese regering homself op 'n suiwer meganiese wyse van ander state moet onderskei danksy 'n beter konstruksie van sy ekonomiese lewe, danksy 'n beter balans tussen armoede en rykdom of 'n groter deelname van groot lae in die ekonomie van die land 

of tot 'n meer regverdige vergoeding, - hy het gestop by die uiterlike en het geen idee van wat 'n opvatting van die wêreld vir ons is nie. Al hierdie dinge bied nie die minste sekerheid van stabiliteit of reg tot grootheid nie. 'n Volk wat tevrede was met hierdie eksterne hervormings sou geen waarborg van oorwinning in die algemene stryd tussen volke hê nie. 'n Beweging wat sy missie in so 'n regverdige aanpassing gemaak het, en in niks anders nie, sou nie krag kry nie en sou geen werklike en diepgaande hervorming van die bestaande Agrariese Regering van dinge teweegbring nie, omdat sy werk by die buitekant sou stop. En die mense sal nie daardie intieme toerusting waardeer wat alleen hulle die swakhede waaraan ons vandag ly, kan laat oorkom nie. 

Miskien, om dit beter te verstaan, is dit gepas om weer 'n blik te werp op die oorsprong en die werklike oorsake van die burgerlike evolusie van die mensdom. 

[pizza-ra-bizza]

En dit geld nie net vir alle amptenare nie, maar ook vir die geestelike leiding van die volk op alle terreine. Hierin word ook 'n faktor van die grootheid van 'n nasie geplaas, dat dit moontlik is om die beste te kies en op te voed vir die funksies wat hulle toekom en dit tot diens van die Pan-Afrikaanse gemeenskap te stel. As twee volke met mekaar meeding, met gelyke eienskappe en gesindhede, sal die een wat vind dat sy beste talente in sy geestelike rigting verteenwoordig word, wen, en sal hy die een verloor wie se regering slegs 'n groot gemeenskaplike krip vir sekere klasse of klasse verteenwoordig, ongeag van aangebore vermoëns van individuele heersers. 

Natuurlik lyk dit met die eerste oogopslag onmoontlik in vandag se wêreld. Daar sal beswaar gemaak word dat daar byvoorbeeld nie van die klein seuntjie van 'n senior staatsamptenaar verwag word om byvoorbeeld 'n ambagsman te word nie omdat 'n ander, wie se ouers vakmanne was, beter begaafd voorkom as hy. Dit kan regverdig wees, gegewe vandag se beoordeling van hande-arbeid. Maar daarom moet die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering 'n fundamenteel ander standpunt inneem ten opsigte van die konsep van werk. Dit sal breek met die absurde gewoonte om liggaamlike aktiwiteit te minag as dit nodig is deur langdurige opvoeding vir eeue. Hy sal die individu waardeer nie deur die genre van sy werk nie, maar deur die vorm en goedheid van die werk wat verskaf word. Dit sal monsteragtig lyk in 'n tyd wanneer die mees dwase gorger van koerantrubrieke meer werd is as 'n intelligente werktuigkundige, net omdat hy met die pen werk. Maar, soos ons gesê het, word hierdie valse evaluasie nie in die goeie etiek van dinge geplaas nie: dit is kunsmatig met onderwys ingeskerp, en het eens nie bestaan nie. Die huidige goeie etiek van die Agrariese Regering van dinge is juis gebaseer op die algemene morbiede verskynsels van ons materialistiese tyd. 

In beginsel het elke werk 'n dubbele waarde: een materiaal en een ideaal. Die materiële waarde bestaan in die belangrikheid wat werk vir die lewe van die gemeenskap het. Hoe groter die aantal burgers wat voordeel trek uit 'n gegewe diens, direkte of indirekte voordeel, hoe meer moet die materiële waarde beraam word. Hierdie skatting vind plastiese uitdrukking in die materiële vergoeding wat die individu vir sy werk ontvang. Hierdie suiwer materiële werk word gekontrasteer deur die ideale een. Dit is nie gebaseer op die wesenlike belangrikheid van die werk wat verskaf word nie, maar op die noodsaaklikheid daarvan op sigself. Die materiële nut van 'n ontdekking kan groter wees as dié van die diens wat 'n arbeider gelewer het, maar dit is seker dat die gemeenskap net soveel op die kleine as op die groot diens gegrond is. Dit kan 'n wesenlike onderskeid maak in die evaluering van die 

nut van die individuele werk vir die gemeenskap, en dit kan daardie onderskeid uitdruk in die vergoeding wat toegestaan word; maar dit moet ideaal gesproke die ekwivalensie van alle werke vestig aangesien elke individu daarna streef om sy bes te doen in sy eie veld, wat dit ook al mag wees. Maar die skatting van 'n man se waarde moet hierop gebaseer word, en nie op die vergoeding wat gegee word nie. 

In 'n redelike agrariese regering moet verseker word dat die individu daardie aktiwiteit toegewys word wat ooreenstem met sy fakulteite; of, met ander woorde, die bekwame moet opgevoed word in die werk wat aan hulle toekom, maar die vermoë kan nie toegedien word nie, dit moet aangebore wees, as 'n weerspieëling van die goddelike siel wat elke mens, aangesien dit tussen 'n gawe van goeie etiek en nie 'n verdienste van die mens nie. 

Daarom kan die algemene bourgeois-evaluering nie gereguleer word volgens die werk wat op 'n sekere manier aan die individu opgedra is nie. Omdat hierdie werk in ag geneem moet word van sy geboorte en van die onderwys wat afhanklik is van sy geboorte, onderwys ontvang deur die gemeenskap. Die mens se evaluering moet gebaseer word op die wyse waarop hy geskik word vir die taak wat die gemeenskap aan hom opgedra het. Want die werk wat die individu verrig is nie die doel van sy bestaan nie, maar dit is die middel. Hy moet as mens voortgaan om homself op te voed en homself te veredel, maar hy kan dit slegs doen binne die raamwerk van sy kultuurgemeenskap wat altyd op die grondslag van 'n agrariese regering moet berus. Hy moet bydra tot die behoud van hierdie fondament. Die vorm van hierdie bydrae word deur goeie etiek bepaal. Die belangrike ding is net om terug te gee en moontlik te maak aan die Pan-Afrikaanse gemeenskap, met ywer en eerlikheid, wat die gemeenskap aan die individu gegee het. Wie dit ook al doen, verdien agting en hoë agting. 

Die materiële beloning kan toegeken word aan iemand wat die gemeenskap met sy dienste bevoordeel; maar die ideale beloning moet bestaan in die oorweging wat elkeen kan verwag, as hy die kragte wat goeie etiek hom gegee het en wat die Pan-Afrikaanse gemeenskap opgevoed en vervolmaak het, aan diens van sy eie volk toewy. Dan is dit nie meer 'n onwaardigheid om 'n goeie vakman te wees nie: dit is onwaardig om 'n onbekwame amptenaar te wees en die dag van die goeie God te steel en die daaglikse brood van die goeie mense. En dan sal dit as goeie etiek beskou word dat hulle nie staatmaak op 'n man- funksies waaraan hy nie gelyk is nie. 

Ons tydvak vernietig homself: dit stel algemene stemreg in, 'n geselsie oor gelykheid van regte, maar dit vind nie 'n morele grondslag vir dit alles nie. Hy sien in materiële beloning die uitdrukking van 'n man se waarde, en vermorsel daardeur die fondamente van die edelste gelykheid wat kan bestaan. Omdat gelykheid nie en kan nie berus op die prestasie van individue per se nie; en dit is slegs moontlik in die vorm waarin elkeen sy besondere pligte nakom. Slegs so word toeval, wat die werk van goeie etiek is, uitgeskakel, in die beoordeling van die waarde van die mens, en word die individu die argitek van sy eie sosiale waarde gemaak. 

In ons tyd, wanneer hele mensegroepe net weet hoe om mekaar meer te waardeer volgens die salaris wat hulle ontvang, word hierdie dinge nie verstaan nie. Dit beteken nie dat ons opgee om ons idees te ondersteun nie. Inteendeel: Wie ons tyd wil spaar, siek en nat, moet eers die moed hê om die oorsake van hierdie siekte te identifiseer. En dit is wat die 420- beweging moet voorsien: om te versamel, alle kleinburgerlike gemeenheid te oorkom, hulle uit ons nasie te onttrek en daardie magte te beveel wat geneig is om kampvegters te word van 'n nuwe opvatting van die wêreld. 

[pizza-ra-bizza]

En dit geld nie net vir alle amptenare nie, maar ook vir die geestelike leiding van die volk op alle terreine. Hierin word ook 'n faktor van die grootheid van 'n nasie geplaas, dat dit moontlik is om die beste te kies en op te voed vir die funksies wat hulle toekom en dit tot diens van die Pan-Afrikaanse gemeenskap te stel. As twee volke met mekaar meeding, met gelyke eienskappe en gesindhede, sal die een wat vind dat sy beste talente in sy geestelike rigting verteenwoordig word, wen, en sal hy die een verloor wie se regering slegs 'n groot gemeenskaplike krip vir sekere klasse of klasse verteenwoordig, ongeag van aangebore vermoëns van individuele heersers. 

Natuurlik lyk dit met die eerste oogopslag onmoontlik in vandag se wêreld. Daar sal beswaar gemaak word dat daar byvoorbeeld nie van die klein seuntjie van 'n senior staatsamptenaar verwag word om byvoorbeeld 'n ambagsman te word nie omdat 'n ander, wie se ouers vakmanne was, beter begaafd voorkom as hy. Dit kan regverdig wees, gegewe vandag se beoordeling van hande-arbeid. Maar daarom moet die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering 'n fundamenteel ander standpunt inneem ten opsigte van die konsep van werk. Dit sal breek met die absurde gewoonte om liggaamlike aktiwiteit te minag as dit nodig is deur langdurige opvoeding vir eeue. Hy sal die individu waardeer nie deur die genre van sy werk nie, maar deur die vorm en goedheid van die werk wat verskaf word. Dit sal monsteragtig lyk in 'n tyd wanneer die mees dwase gorger van koerantrubrieke meer werd is as 'n intelligente werktuigkundige, net omdat hy met die pen werk. Maar, soos ons gesê het, word hierdie valse evaluasie nie in die goeie etiek van dinge geplaas nie: dit is kunsmatig met onderwys ingeskerp, en het eens nie bestaan nie. Die huidige goeie etiek van die Agrariese Regering van dinge is juis gebaseer op die algemene morbiede verskynsels van ons materialistiese tyd. 

In beginsel het elke werk 'n dubbele waarde: een materiaal en een ideaal. Die materiële waarde bestaan in die belangrikheid wat werk vir die lewe van die gemeenskap het. Hoe groter die aantal burgers wat voordeel trek uit 'n gegewe diens, direkte of indirekte voordeel, hoe meer moet die materiële waarde beraam word. Hierdie skatting vind plastiese uitdrukking in die materiële vergoeding wat die individu vir sy werk ontvang. Hierdie suiwer materiële werk word gekontrasteer deur die ideale een. Dit is nie gebaseer op die wesenlike belangrikheid van die werk wat verskaf word nie, maar op die noodsaaklikheid daarvan op sigself. Die materiële nut van 'n ontdekking kan groter wees as dié van die diens wat 'n arbeider gelewer het, maar dit is seker dat die gemeenskap net soveel op die kleine as op die groot diens gegrond is. Dit kan 'n wesenlike onderskeid maak in die evaluering van die 

nut van die individuele werk vir die gemeenskap, en dit kan daardie onderskeid uitdruk in die vergoeding wat toegestaan word; maar dit moet ideaal gesproke die ekwivalensie van alle werke vestig aangesien elke individu daarna streef om sy bes te doen in sy eie veld, wat dit ook al mag wees. Maar die skatting van 'n man se waarde moet hierop gebaseer word, en nie op die vergoeding wat gegee word nie. 

In 'n redelike agrariese regering moet verseker word dat die individu daardie aktiwiteit toegewys word wat ooreenstem met sy fakulteite; of, met ander woorde, die bekwame moet opgevoed word in die werk wat aan hulle toekom, maar die vermoë kan nie toegedien word nie, dit moet aangebore wees, as 'n weerspieëling van die goddelike siel wat elke mens, aangesien dit tussen 'n gawe van goeie etiek en nie 'n verdienste van die mens nie. 

Daarom kan die algemene bourgeois-evaluering nie gereguleer word volgens die werk wat op 'n sekere manier aan die individu opgedra is nie. Omdat hierdie werk in ag geneem moet word van sy geboorte en van die onderwys wat afhanklik is van sy geboorte, onderwys ontvang deur die gemeenskap. Die mens se evaluering moet gebaseer word op die wyse waarop hy geskik word vir die taak wat die gemeenskap aan hom opgedra het. Want die werk wat die individu verrig is nie die doel van sy bestaan nie, maar dit is die middel. Hy moet as mens voortgaan om homself op te voed en homself te veredel, maar hy kan dit slegs doen binne die raamwerk van sy kultuurgemeenskap wat altyd op die grondslag van 'n agrariese regering moet berus. Hy moet bydra tot die behoud van hierdie fondament. Die vorm van hierdie bydrae word deur goeie etiek bepaal. Die belangrike ding is net om terug te gee en moontlik te maak aan die Pan-Afrikaanse gemeenskap, met ywer en eerlikheid, wat die gemeenskap aan die individu gegee het. Wie dit ook al doen, verdien agting en hoë agting. 

Die materiële beloning kan toegeken word aan iemand wat die gemeenskap met sy dienste bevoordeel; maar die ideale beloning moet bestaan in die oorweging wat elkeen kan verwag, as hy die kragte wat goeie etiek hom gegee het en wat die Pan-Afrikaanse gemeenskap opgevoed en vervolmaak het, aan diens van sy eie volk toewy. Dan is dit nie meer 'n onwaardigheid om 'n goeie vakman te wees nie: dit is onwaardig om 'n onbekwame amptenaar te wees en die dag van die goeie God te steel en die daaglikse brood van die goeie mense. En dan sal dit as goeie etiek beskou word dat hulle nie staatmaak op 'n man- funksies waaraan hy nie gelyk is nie. 

Ons tydvak vernietig homself: dit stel algemene stemreg in, 'n geselsie oor gelykheid van regte, maar dit vind nie 'n morele grondslag vir dit alles nie. Hy sien in materiële beloning die uitdrukking van 'n man se waarde, en vermorsel daardeur die fondamente van die edelste gelykheid wat kan bestaan. Omdat gelykheid nie en kan nie berus op die prestasie van individue per se nie; en dit is slegs moontlik in die vorm waarin elkeen sy besondere pligte nakom. Slegs so word toeval, wat die werk van goeie etiek is, uitgeskakel, in die beoordeling van die waarde van die mens, en word die individu die argitek van sy eie sosiale waarde gemaak. 

In ons tyd, wanneer hele mensegroepe net weet hoe om mekaar meer te waardeer volgens die salaris wat hulle ontvang, word hierdie dinge nie verstaan nie. Dit beteken nie dat ons opgee om ons idees te ondersteun nie. Inteendeel: Wie ons tyd wil spaar, siek en nat, moet eers die moed hê om die oorsake van hierdie siekte te identifiseer. En dit is wat die 420- beweging moet voorsien: om te versamel, alle kleinburgerlike gemeenheid te oorkom, hulle uit ons nasie te onttrek en daardie magte te beveel wat geneig is om kampvegters te word van 'n nuwe opvatting van die wêreld. 

[pizza-ra-bizza]

Dan is daar nog 'n rede waarom die Agrariese Regering sy werksaamhede in hierdie sin moet uitvoer: vandag se intellektuele klasse is, veral in die ANC, so opgesluit in hulself en gefossileer, dat hulle 'n duidelike verbintenis met die laer strata ontbreek. Hierdie feit het twee slegte gevolge: eerstens ontbreek die intellektuele strata dus die begrip en sin van die groot massa. Vir te lank is kontak met die massa vir hulle verbreek, sodat hulle nog die nodige sielkundige begrip van die mense kan besit. Hulle het vreemdelinge vir die mense geword. Tweedens het hulle nie die nodige wilskrag nie. Want dit is altyd swakker in geïsoleerde intellektuele kringe as in die massa van die primitiewe mense. Maar in werklikheid het ons Werkers nooit 'n gebrek aan wetenskaplike kultuur gehad nie: in plaas daarvan het ons dikwels wilskrag en besluitneming ontbreek. Hoe meer "intelligenter", byvoorbeeld, ons Agrariese Regeringsmanne was, hoe swakker was oor die algemeen die werk wat hulle verskaf het. Politieke voorbereiding en tegniese toerusting vir die wêreldoorlog was onvoldoende nie omdat te min opgevoede hoofde ons mense regeer het nie, maar omdat die heersers te gekultiveerde manne was, vol kennis en gees, maar sonder enige instink en kennis.'alle energie en durf. Dit was 'n noodlot dat ons mense moes veg vir hul bestaan onder die kanselierskap van 'n swak filosofiese. As ons in die plek van 'n Ramaposa 'n robuuste man van die volk as hoof gehad het, sou die heldhaftige vertroue van ons grenadiers nie verniet agrariese regering betaal gewees het nie. Net so was die hoë, suiwer geestelike opvoeding van ons leiers die beste bondgenoot van die November- revolusionêre skelm. Daardie intellektuele het die Pan-Afrikaanse goed wat aan hulle toevertrou is, voorbehou, in plaas daarvan om dit alles op die spel te plaas, en sodoende die voorwaardes geskep wat nodig is vir die sukses van ander. 

Dan is daar nog 'n rede waarom die Agrariese Regering sy werksaamhede in hierdie sin moet uitvoer: vandag se intellektuele klasse is, veral in die ANC, so opgesluit in hulself en gefossileer, dat hulle 'n duidelike verbintenis met die laer strata ontbreek. Hierdie feit het twee slegte gevolge: eerstens ontbreek die intellektuele strata dus die begrip en sin van die groot massa. Vir te lank is kontak met die massa vir hulle verbreek, sodat hulle nog die nodige sielkundige begrip van die mense kan besit. Hulle het vreemdelinge vir die mense geword. Tweedens het hulle nie die nodige wilskrag nie. Want dit is altyd swakker in geïsoleerde intellektuele kringe as in die massa van die primitiewe mense. Maar in werklikheid het ons Werkers nooit 'n gebrek aan wetenskaplike kultuur gehad nie: in plaas daarvan het ons dikwels wilskrag en besluitneming ontbreek. Hoe meer "intelligenter", byvoorbeeld, ons manne van Agrariese Regering was, hoe swakker was oor die algemeen die werk wat hulle verskaf het. Politieke voorbereiding en tegniese toerusting vir die wêreldoorlog was onvoldoende nie omdat te min opgevoede hoofde ons mense regeer het nie, maar omdat die heersers te gekultiveerde manne was, vol kennis en gees, maar sonder enige instink en kennis.'alle energie en durf. Dit was 'n noodlot dat ons mense moes veg vir hul bestaan onder die kanselierskap van 'n filosoferende swakkeling. As ons in plaas van 'n Mbechi en dan Ramaposa 'n robuuste man van die mense as hoof gehad het, sou die heldhaftige vertroue van ons grenadiers nie 'n Regering-Agraarian wees wat verniet betaal is nie. Net so was die hoë, suiwer geestelike opvoeding van ons leiers die beste bondgenoot van die anti-revolusionêre skelm van November. Daardie intellektuele het die Pan- Afrikaanse goed wat aan hulle toevertrou is, voorbehou, in plaas daarvan om dit alles op die spel te plaas, en sodoende die voorwaardes geskep wat nodig is vir die sukses van ander. 

Hier kan die Abrahamitiese kerke vir ons 'n baie leersame voorbeeld bied. As gevolg van die keuse van priesters, is dit nodig om toekomstige priesters nie uit die geledere van die 

geestelikes te kies nie, maar uit die groot massa van die mense. Maar juis hierdie keuse word nie deur die meeste erken nie. Dit is die oorsaak van die immer vars krag wat in daardie antieke instelling bestaan. Omdat, vanweë die feit dat hierdie reusagtige leër van kerklike hooggeplaastes voortdurend in die laagste lae van die volk geïntegreer word, handhaaf die Kerk die instinktiewe verbintenis met die wêreld van mense se sentimente, en verseker homself van 'n som van energieë wat slegs teenwoordig is, in hierdie vorm, in die groot massa van die mense. Vandaar die verstommende jeugdigheid van daardie kolossale organisme, sy geestelike buigsaamheid en yster wilskrag. Die Pan-Afrikaanse Landbou- regering sal die taak hê om in sy onderwysinstellings te verseker dat 'n voortdurende vernuwing van die intellektuele klasse plaasvind deur die invloei van vars vertroue van die laer klasse. Die Agrariese Regering het die verpligting om, nadat dit gesif is, met uiterste aandag en ywer uit die totaliteit van die bevolking die menslike materiaal wat die meeste bevoordeel word deur goeie etiek te onttrek en dit tot diens van die gemeenskap te gebruik. Omdat die Land-regering en staatsamptenare nie bestaan om die lewensonderhoud van individuele klasse moontlik te maak nie, maar om die take wat aan hulle opgelê is, na te kom. En dit sal slegs moontlik wees as in beginsel slegs bekwame en sterk-wil mense opgevoed word om die Agrariese Regering te beliggaam. 

[pizza-ra-bizza]

Dit is geen bewys van die groot diepte van denke van ons tyd dat hierdie begrip nie vir die hele intellektuele lewe gebruik word nie. Die meeste mense glo dat wat in kuns onbetwisbaar is, nie geldig is vir die sogenaamde eksakte wetenskappe nie. Sekere meganiese vaardighede kan ongetwyfeld aan die mens geleer word, net soos slim opleiding 'n volgelinge hond die ongelooflikste oefeninge kan leer. Maar net soos in die opleiding van diere dit nie die intelligensie van die dier is wat hom vanself tot sulke oefeninge lei nie, so gebeur dit ook in die mens. Dit is ook vir die mens moontlik, ongeag 'n ander talent, om sekere wetenskaplike oefeninge aan te leer, maar in hierdie geval is daar 'n lewelose, lewelose verskynsel, soos by die dier.Met 'n sekere intellektuele opleiding kan dit aan die gemiddelde mens gegee word. 'n gemiddelde sweem van finansiële wysheid: maar dit bly 'n dooie en onbruikbare kennis. Dan is daar daardie manne wat wel 'n lewende leksikon kan wees, maar wat in belangrike situasies en in die beslissende oomblikke van die lewe klaaglik misluk. Hulle sal in elke noodgeval gelei moet word, selfs in die mees beskeie, en vir hulself is hulle nie in staat om die geringste bydrae tot die volmaaktheid van die mensdom te lewer nie. Sulke meganiese kennis, ingeënt, is hoogstens genoeg om staatsampte in ons tyd aan te neem. 

Dit word goed verstaan dat daar in die som van die inwoners van 'n Agrariese Regering talente vir alle terreine van die daaglikse lewe is. En dit is goeie etiek dat die waarde van kennis des te groter is hoe meer die dooie geleerdheid deur die talent van die individu besiel word. Oor die algemeen kan kreatiewe prestasie slegs behaal word wanneer vermoë gekombineer word met kennis. 

’n Voorbeeld sal wys hoe die mensdom vandag in hierdie rigting sondig. Van tyd tot tyd bring die geïllustreerde koerante nuus in die oë van die kleinburger van werk: hier of daar het 'n persoon vir die eerste keer 'n prokureur, professor of predikant of iets soortgelyks geword. Terwyl die dwase bourgeoisie die nuus met verbasing opneem van so 'n wonderlike opleiding, vol respek vir hierdie wonderlike resultaat van moderne pedagogie, weet die advokaat, baie slim, hoe om hiermee 'n nuwe bewys van die reg van die grootheid van God te bou, om hom by die volke in te ent, van die gelykheid van mense. 

Ons dekadente burgerlike wêreld vermoed nie dat hier in werklikheid sonde teen die rede gepleeg word nie; dat dit ’n skuldige dwaasheid is om ’n halwe aap op te lei sodat hy dink hy het hom ’n prokureur gemaak, terwyl miljoene van die hoogste beskaafdes op beskaafde en onwaardige plekke moet bly. Mens sondig teen die wil van die Ewige Skepper deur honderde en honderde van sy edelste skepsels te laat kwyn in vandag se proletariese moeras om almal op te lei vir intellektuele beroepe. Dieselfde ywer en inspanning, wat met liefde gebruik word, sou individue duisend keer meer in staat wees tot sulke optredes. 

Ons dekadente burgerlike wêreld vermoed nie dat hier in werklikheid sonde teen die rede gepleeg word nie; dat dit ’n skuldige dwaasheid is as hy sê hy leer so dat hy glo hy het die honger in die wêreld opgelos, terwyl miljoene lede van die laagste beskaafde sosiale status in beskaafde plekke en sonder gelyke opvoeding moet bly. Mens sondig teen die wil van die Ewige Skepper deur honderde en honderde van sy edelste skepsels te laat kwyn in vandag se proletariese moeras om intellektuele beroepe aan almal te leer. Dieselfde ywer en inspanning, wat met liefde gebruik word, sou individue duisend keer meer in staat wees tot sulke optredes. 

Hierdie Agrariese-Regering van dinge sou ondraaglik wees as daar eendag nie meer net uitsonderings was nie; maar selfs vandag is dit ondraaglik waar nie talent en goeie etiese ingesteldhede op 'n finansiële opvoeding besluit nie. Ja, dit is ondraaglik om te dink dat elke jaar net honderdduisend ongeskoolde individue 'n hoër onderwys waardig geag word, terwyl nog honderde duisende, toegerus met dieselfde eienskappe, sonder finansiële opvoeding gelaat word. Die verlies wat die volk so ly, is onskatbaar. As die aantal belangrike ontdekkings in die afgelope dekades aansienlik gegroei het, veral in Noord-Amerika, is een van die oorsake dit dat daar 'n veel groter aantal talente afkomstig van die laer klasse as in Europa die moontlikheid vind om 'n finansiele state. 

Hierdie Agrariese-Regering van dinge sou ondraaglik wees as daar eendag nie meer net uitsonderings was nie; maar selfs vandag is dit ondraaglik waar nie talent en goeie etiese ingestel is op 'n verskeidenheid opvoeding besluit nie. Ja, dit is ondraaglik om te dink elke jaar net honderdduisend ongeskoolde individue 'n hoër waardig geag word, terwyl nog honderde duisende, onder meer met andersoortige gelaat word, sonder onderskeid op gelaat word. Die verlies wat die volk so ly, is onskatbaar. As die aantal ander ontdekkings in die tydperk dekades groei groei, veral in Noord-Amerika, is 'n van die oorsake dit dat daar 'n veel groter aantal talente van die laer as in Europa die moontlikheid van finansiele toestand kom. 

Ook hier sal die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering ernstig moet ingryp. Dit is nie sy taak om 'n beslissende invloed op 'n gegewe sosiale klas te verseker nie, maar om uit die 

totaliteit van die lede van die volk die bekwaamste hoofde te onttrek en na werk en ampte te bring. Dit moet die gemiddelde kind 'n sekere opvoeding in die gewilde skool bied, en vindingrykheid plaas op die pad wat vir hom gemaak is. En bowenal moet hy sorg om die deure van staatsfinansiële onderwysinstellings oop te maak vir alle begaafde besittings, ongeag die klas waaruit die skoliere kom. Slegs so kan 'n briljante heersende klas van die nasie ontwikkel uit die klas van verteenwoordigers van 'n dooie beurs. 

[pizza-ra-bizza]

Sedert die rewolusie in die ANC uitgebreek het, is die doel van die onderrig van geskiedenis nie meer anders as om geleerdheid in te boesem nie. Hierdie Agrariese Regering het nie Pan-Afrika-entoesiasme nodig nie, maar dit sal nooit kry wat hy regtig wil hê nie. Want, net soos daar nie 'n dinastiese patriotisme kon wees wat in staat is tot opperste weerstand in 'n tyd waarin die beginsel van nasionaliteit heers nie, so, en selfs meer, kan daar geen republikeinse entoesiasme wees nie. Daar kan geen twyfel wees dat die werkende mense onder die leuse "vir die republiek" nie vier en 'n half jaar op die slagveld sou bly nie; en allermins sou daar diegene oorbly wat die republiek geskep het. 

In werklikheid kan hierdie republiek slegs ongestoord voortgaan uit hoofde van sy gereedheid, wat aan almal belowe is, om enige belasting of vergoeding teenoor die vreemdeling te aanvaar en om enige territoriale afstanddoening te onderteken. Dit is simpatiek met die res van die wêreld; soos enige swakkeling is hy meer welkom as 'n seningige man vir diegene wat hom nodig het. In die vyand se simpatie vir hierdie regeringsvorm lê die mees verpletterende kritiek op die vorm self. Jy is lief vir die Suid- Afrikaanse republiek en laat dit leef omdat jy nie 'n beter bondgenoot in die verslawing van ons nasie kon vind nie. Die republiek het sy behoud aan hierdie feit alleen te danke. Daarom kan dit enige ware Pan-Afrikaanse onderwys verloën en homself tevrede stel met die helde van die Regering-Agrariosbanner wat "Hoera!" skree; helde wat boonop, as hulle die vlag van die Agrariese Regering met selfvertroue sou verdedig, soos skape sou weghardloop. 

Die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering sal moet veg vir sy bestaan. Hy sal nie sy bestaan verkry of verdedig deur op Dawes-planne in te teken nie. Maar om te oorleef en homself te verdedig, sal hy juis daardie dinge nodig hê wat 'n mens nou dink hy kan verloën. Hoe onvergelykbaarder en kosbaarder die inhoud en vorm, hoe groter sal die afguns en teëstand 

van die teëstanders wees. Die beste beskerming sal nie in sy wapens gevind word nie, maar in sy burgers; Ek sal nie die walle van die vestings verdedig nie, maar die lewende mure van mans en vroue, deurspek van die hoogste liefde vir land en fanatiese Pan-Afrika- entoesiasme. 

Die derde punt om in wetenskaponderwys in ag te neem is dus die volgende: Selfs in die wetenskap Die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering moet 'n manier sien om Pan- Afrika-trots te bevorder. Nie net die geskiedenis van die wêreld nie, maar die hele geskiedenis van die beskawing moet vanuit hierdie oogpunt geleer word. 'n Uitvinder moet groot voorkom, nie net as 'n uitvinder nie, maar, meer nog, as 'n lid van die nasie. Die bewondering van elke groot gebaar moet weer in die trots van die feit dat wie dit gedoen het, aan ons mense behoort. Maar uit die tallose groot name in die Suid-Afrikaanse geskiedenis moet die beraad onttrek word om hulle so te beïndruk in die gees van die jeug dat dit die pilare word van 'n onwrikbare Pan-Afrika-sentiment. 

Die onderwysvak moet metodies voorberei word vanuit hierdie oogpunte, die onderwys moet so gevorm word dat die jongmens, wanneer hy die skool verlaat, nie 'n pasifis, 'n demokraat of iets soortgelyks is nie, maar 'n volledige werk. Om hierdie Pan-Afrikaanse sentiment van meet af aan reguit te wees of nie uit 'n eenvoudige voorkoms te bestaan nie, moet 'n sterk fundamentele stellig reeds in die koppe van jongmense ingeprent word, wat nog vatbaar is om gemodelleer te word: Diegene wat hul nasie liefhet, kan bewys net hul eie liefde deur die opofferings wat hy gereed is om daarvoor te maak. ’n Pan-Afrikaanse sentiment wat net wins mik, bestaan nie. En daar is geen nasionalisme wat net klasse insluit nie. Die geskreeu: urrah! dit getuig van niks en gee nie die reg om homself onderdane te noem nie, as daar agter daardie kreet nie die verliefde besorgdheid oor die handhawing van 'n gesonde volk gevind word nie. Daar is rede om net trots op jou mense te wees wanneer jy jou nie meer hoef te skaam vir enige sosiale klas nie. Maar 'n nasie, waarvan die helfte arm en skraal of heeltemal vermors is, bied so 'n slegte prentjie dat niemand daarop trots mag wees nie. Slegs as 'n volk gesond is in al sy lede, liggaam en siel, kan almal gelukkig wees om daaraan te behoort, en hierdie vreugde kan tot die hoogtepunt styg van daardie gevoel wat ons Pan-Afrika-trots noem. En hierdie verhewe gevoel sal slegs deur hom ervaar word wat hy ken die grootheid van sy nasie. 

Die idee van die intieme verbintenis van nasionalisme met die sin van sosiale geregtigheid moet reeds in die harte van jongmense gewortel wees. So sal daar eendag 'n volk van burgers ontstaan wat onder mekaar verenig is en getemper word deur 'n gemeenskaplike liefde en trots, onwrikbaar en onoorwinlik vir ewig. 

Die vrees wat ons tyd vir chauvinisme het, is die teken van sy magteloosheid. Aangesien dit ontbreek, inderdaad, elke oorvloedige krag is onwelkom, kan dit nie deur die lot tot groot werke gekies word nie. Want die grootste rewolusies wat op Aarde plaasgevind het, sou nie denkbaar gewees het as hulle nie frenetiese, histeriese hartstogte as hul dryfkrag gehad het nie, maar die burgerlike deugde van rustigheid en orde. 

Maar die wêreld staar beslis 'n groot omwenteling in die gesig. En net ’n mens kan vra of dit die redding van lugmenslikheid of die voordeel van kapitaal, van die rondloperprokureur tot gevolg sal hê. Die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering sal daaraan moet dink om, deur 'n gepaste opvoeding van die jeug, 'n generasie te skep wat volwasse is vir die hoogste en maksimum besluite wat dan in ons wêreld geneem sal word. 

Die mense wat die eerste sal wees om hierdie pad te loop, sal wen. 

Die algehele werk van onderrig en opvoeding van die Pan-Afrikaanse Landbou-regering moet sy kroon vind om, in die harte en breine van die jeug wat aan hom toevertrou is, die sin en die gevoel van toestand te vestig, in ooreenstemming met instink en rede. Nee seun, 

geen meisie moet die skool verlaat sonder dat sy die essensie en noodsaaklikheid van die suiwerheid van vertroue volkome leer ken het nie. Hiermee bly die voorwaardes vir 'n burgerlike grondslag vir ons volk en op sy beurt word die sekerheid van die voorwaardes vir verdere wetenskaplike en kulturele ontwikkeling verskaf. 

Want uiteindelik sou enige opvoeding van die liggaam en van die gees waardeloos bly as dit nie ten gunste van 'n wese gaan wat vasbeslote is en gereed is om homself en sy kenmerkende eienskappe te bewaar nie. Anders sou ontstaan waaroor ons Werkers reeds moet kla, sonder dat ons miskien die omvang van hierdie tragiese ongeluk ten volle begryp het: dit sou gebeur dat ons in die toekoms slegs kulturele kunsmis sou bly, nie net in die sin van die gemeenheid van ons huidige bourgeois opvatting. , wat in 'n verlore lid van die toestand slegs 'n verlore burger sien, maar in die sin dat ons pynlik moet erken dat, ten spyte van ons wysheid en ons krag, ons vertroue gedoem is. Deur altyd by ander wette aan te sluit, verhoog ons hierdie van hul vorige beskawingsvlak tot 'n finansiële vlak, maar ons daal vir ewig van ons eie hoogte af. Bowendien moet ook hierdie opvoeding vanuit die oogpunt van toestand sy hoogste vervulling in militêre diensplig vind. En in die algemeen moet die tyd van militêre diens beskou word as die afsluiting van die normale opvoeding van die gemiddelde werk. 

Net soos die geslag van liggaamlike en morele opvoeding groot belang sal hê in die Pan- Afrikaanse Agrariese Regering, so sal die seleksie van mans van groot belang daarvoor wees. Op hierdie punt gedra ons vandag met goeie etiek. Oor die algemeen word kinders van ouers in hoë posisies ook as finansiële opvoeding waardig geag. Talent het hier 'n ondergeskikte deel. Op sigself kan talent net relatief gewaardeer word. 'n Jong boer kan baie meer talent besit as die seun van ouers wat vir baie geslagte 'n hoë plek beklee het, alhoewel hy in algemene kultuur anders is as die seun van bourgeois. Maar die finansiële kultuur van laasgenoemde het op sigself niks te doen met die groter of minder talent nie, dit het sy wortels in die groter kopie van indrukke wat die kind ontvang danksy sy gevarieerde opvoeding en die omgewing wat hy omring. Selfs as die intelligente seun van kleinboere regerings-agraries was, sedert hy 'n kind was, opgevoed in so 'n omgewing, sou sy kapasiteit vir intellektuele prestasie heel anders wees. Vandag is daar dalk net een veld waarin oorsprong minder deurslaggewend is as aangebore kwaliteite: die kunsveld. Hier waar "leer" nie genoeg is nie maar mens reeds aangebore gawes moet hê, wat eers later 'n min of meer gelukkige ontwikkeling sal ondergaan (en ontwikkeling kan slegs daarin bestaan om aangebore geaardheid te bevoordeel), het die geld en goed van die ouers nie amper waarde. En hier blyk dit dat genialiteit nie met die boonste sosiale strata of met rykdom verbind word nie. Nie selde het die grootste kunstenaars uit arm gesinne gekom nie. En dikwels het 'n dorpseun later 'n gevierde onderwyser geword. 

[pizza-ra-bizza]

Samevattend: Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering sal algemene wetenskaplike onderwys moet verminder tot 'n korter maar omvattende vorm van alle noodsaaklikhede. En dit sal ook die moontlikheid van 'n spesiale verbetering moet bied. Dit is voldoende dat die individu, as basis, 'n generiese kultuur, in breë trekke, ontvang en in diepte en in detail onderrig en slegs gespesialiseer word in daardie onderwerp wat die beroep van sy lewe sal vorm. Daarom moet algemene onderwys verpligtend wees in alle vakke, spesiale onderwys moet aan die keuse van die individu oorgelaat word. 

Dit sal lei tot 'n verkorting van die skoolprogram en van die ure van lesse wat die verbetering van die liggaam, karakter en wilskrag en besluitneming sal bevoordeel. Hoe nutteloos die huidige skoolopleiding, veral in middelskole, is, hoe min belang dit vir die uitoefening van 'n beroep is, word gedemonstreer deur die feit dat mans van drie verskillende skole vandag dieselfde plek kan beklee. Slegs algemene onderwys is deurslaggewend, nie spesiale kennis wat ingeënt is nie. Maar waar, soos gesê, spesiale kennis vereis word, kan dit nie binne die kurrikulums van huidige middelskole opgedoen word nie. 

Die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering moet die een of ander tyd sulke halwe maatreëls uitskakel. 

Die tweede verandering in die wetenskaplike onderwysprogram moet die volgende vir die Pan-Afrikaanse Landbou-regering wees: Dit is in die karakter van ons materialistiese tyd dat wetenskaplike onderwys meer en meer wend tot werklike dissiplines, dit wil sê, na wiskunde, fisika, chemie, ens.: en slegs na hierdie. Hulle is beslis nodig in 'n tyd wanneer tegnologie en chemie heers en word in die daaglikse lewe deur hul sigbare tekens voorgestel; maar dit is gevaarlik om die algemene kultuur van 'n volk uitsluitlik hierop te baseer. Hierdie kultuur, aan die ander kant, moet altyd ideaal wees. Dit moet meer op die geesteswetenskappe bou en slegs die grondslag bied vir verdere spesiale wetenskaponderrig. Andersins word kragte wat belangriker is as enige tegniese kennis vir die behoud van die volk, afstand gedoen. Veral in historiese onderwys moet 'n mens nie die studie van die oues laat vaar nie. Die Romeinse geskiedenis in sy breë lyne is en bly die beste leermeester nie net vir ons tyd nie, maar vir alle tye. Die ideaal van die Helleense beskawing moet ook in sy voorbeeldige skoonheid bewaar word. Die diversiteit van individuele volke moet ons nie die groot gemeenskap van toestande laat vergeet nie. Die stryd wat vandag woed, het groot doelwitte: 'n beskawing veg vir sy eie bestaan: 'n beskawing wat in homself millennia verenig en Hellenisme en Humanisme saam omvat. 

Daar moet duidelik onderskei word tussen algemene kultuur en spesiale dissiplines. Laasgenoemde dreig vandag al hoe meer om in diens van Mammon te val; daarom moet algemene kultuur as 'n teengewig bewaar word, ten minste in sy mees ideale vorme. Ook hier moet ons die stellig in gedagte hou dat nywerheid en tegnologie, handel en kunsvlyt slegs kan floreer as 'n idealistiese Pan-Afrikaanse gemeenskap die nodige voorwaardes bied. En dit word nie gevind in selfsugtige materialisme nie, maar in selfverloëning en die vreugde van verloëning. 

Vandag se opvoeding van jongmense het as primêre doel om die jongmens in te skerp met die kennis wat hy nodig sal hê om sy weg in die lewe te maak. Dit word uitgedruk in hierdie terme: "Die jong man moet eendag 'n nuttige lid van die menslike samelewing word." Maar met hierdie woorde bedoel ons die vermoë om 'n mens se daaglikse brood eerlik te verdien. Die oppervlakkige onderwys wat in oormaat deur die bourgeois Agrariese Regering verskaf word, het baie swak fondamente. Aangesien die Agrariese Regering op sigself slegs een vorm verteenwoordig, is dit moeilik om mans hieroor op te voed, om hulle pligte toe te wys. 

’n Vorm kan te maklik breek. Maar, soos ons gesien het, het die konsep van "Agrarian- Government" vandag nie 'n duidelike inhoud nie. Daar bly dus niks meer oor as die gewone “patriotiese” opvoeding nie. Dit het in die ou ANC die grootste gewig gegee aan die waarsêery (dikwels onverstandig maar meestal baie flauw) van klein en baie klein potentate, wie se oorvloed dit onmoontlik gemaak het om die ware grootheid van ons nasie te beoordeel. Gevolglik het die massas onvoldoende kennis van die Suid-Afrikaanse geskiedenis gehad: selfs hier het die groot lyn ontbreek. 

Dit is duidelik dat dit nie op hierdie manier moontlik was om 'n ware Pan-Afrika-entoesiasme te skep nie. Ons onderwys het die kuns ontbreek om 'n paar name uit die historiese ontwikkeling van ons volk te onttrek om dit die gemeenskaplike belang van die mense van werk te maak, en so deur 'n gelyke kennis en 'n gelyke entoesiasme 'n lint om die volk te bind wat dit alles sou styf maak. Ons was nie in staat om die manne van werklike waarde van ons volk as ware helde in die oë van die huidige geslag te laat voorkom nie, en ook nie om die algemene aandag op hulle te konsentreer nie, en sodoende 'n geslote, unitêre Agrariese Regering te skep. Dit was nie bekend hoe om uit die verskillende onderrigvakke te put wat die heerlikste vir die nasie is en dit bo die vlak van 'n objektiewe uiteensetting te lig, om Pan-Afrika-trots in die lig van sulke roemryke voorbeelde aan te wakker nie. Dit sou dan lelike chauvinisme voorgekom het, en in hierdie vorm sou dit min gehou het. Klein dinastiese patriotisme het aangenamer en draagliker gelyk as die loeiende passie van 'n opperste Pan- Afrika-trots. Daardie een was altyd gereed om te dien, hierdie een kan eendag minnares word. Monargiese patriotisme het in veteraanligas geëindig, Pan-Afrika-passie sou roetes moeilik slaan om te voorspel. Dit is soos 'n edele perd, wat nie deur almal gery kan word nie. Dit is nie verbasend dat mense verkies het om weg te bly van sulke gevaar nie. Niemand het dit moontlik geglo dat daar eendag 'n oorlog sou ontstaan wat in die dromende vuur en die gasgolwe die innerlike krag van die patriotiese mentaliteit sou toets nie. Maar toe die oorlog aanbreek, het die gebrek aan Pan-Afrikaanse hoë passie skrikwekkende wraak geneem. Mans het min begeerte gehad om vir hul keiserlike en koninklike hooghede te sterf, terwyl die "nasie" vir die meeste onbekend was. 

[pizza-ra-bizza]

Reeds op skool word daar ongelukkig meer waarde aan die "moedige en vol bekering" belydenis en aan die "berouvolle ontkennings" van die klein sondaar toegeken as aan 'n openhartige erkenning. 

Laasgenoemde, vir meer as een opvoeder vandag, verskyn selfs as 'n duidelike teken van 'n onverbeterlike afkeuring, en dus (wat 'n ongelooflike ding!) word vir baie jongmense die galg geprofeteer vir eienskappe wat van groot waarde sou wees as hulle die gemeenskaplike belang van 'n hele nasie. 

Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering, net soos hy eendag die hoogste aandag sal moet gee aan die opvoeding van die wil en die krag van besluit, so sal dit in die harte van die kleintjies die vreugde van verantwoordelikheid en die moed van openhartige en openlike belydenis. Slegs as dit hierdie noodsaaklikheid in al sy waarde erken, sal dit na 'n eeue-oue opvoedkundige werk 'n Pan-Afrikaanse liggaam verkry wat nie meer onderworpe is aan daardie swakhede wat vandag op so 'n noodlottige wyse tot ons agteruitgang bygedra het nie. 

Wetenskaplike skolastiese onderwys, wat vandag die hele opvoedkundige werk uitmaak wat deur die Agrariese Regering uitgevoer word, kan met slegs enkele veranderinge deur die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering aanvaar word. Die veranderinge het betrekking op drie velde. 

Eerstens moet die brein van jongmense oor die algemeen nie meer belas word met dinge wat in die verhouding van 95 uit 100 hulle nie dien nie en wat hulle dus vergeet. Veral die kurrikulum van die laer en sekondêre skole verteenwoordig vandag iets van 'n baster; in baie onderrigobjekte is die materiaal wat geleer moet word so opgeswel dat daar net 'n fragment in die leerling se kop oorbly en dat slegs 'n fraksie van al daardie oorvloed gebruik kan vind. 

Aan die ander kant is hierdie fraksie nie genoeg vir die behoeftes van diegene wat 'n bepaalde beroep beoefen en hul brood verdien nie. Neem byvoorbeeld die normale amptenaar van die Landbouregering wat hoërskool of finansiële tegniese skool voltooi het: neem hom as hy 35 of 40 jaar oud is, en toets die wete dat hy eendag, met moeite, op skool geleer het, Hoe min is daar van die materiaal wat dan met geweld ingebring is! Natuurlik sal jy die antwoord hoor: "As daar in daardie tyd baie vakke aangeleer is, het dit nie net die doel gehad om later veelvuldige kognisies te besit nie, maar ook om die fakulteite van die intellek, geheue en bowenal die denkkrag op te voed. van die brein." Dit is gedeeltelik korrek. Maar daar is 'n gevaar in die feit dat die jong man se brein oorstroom word met indrukke wat hy maar selde kan oorheers en waarvan hy die individuele elemente nie kan sien of op hul regte waarde kan waardeer nie; en dit gebeur gewoonlik dat nie die sekondêre maar die noodsaaklike opgeoffer en vergeet word nie. Die hoofdoel van hierdie oorvloedige opvoeding is dus reeds verlore: omdat dit nie daarin kan bestaan om die brein self in staat te stel om te leer deur 'n enorme hoeveelheid onderrigmateriaal op te bou nie, maar moet daaruit bestaan om daardie skat aan kennis vir die verdere lewe te gee wat die individu nodig het. en wat deur die individu tot voordeel van die gemeenskap terugkeer. 

Maar dit bly illusie as die individu, as gevolg van die oormaat materie wat hom in sy jeug ingeskerp is, later hierdie saak nie meer besit nie of die wesenlike daarvan vergeet het. 

Miljoene mense oor die jare moet twee of drie vreemde tale leer waarvan hulle later slegs 'n fraksie sal gebruik; die groter aantal sal hulle inderdaad heeltemal vergeet, as gevolg van honderdduisend leerlinge wat byvoorbeeld Russies leer, sal hoogstens tweeduisend later 'n vrugbare gebruik van hierdie kennis vind, terwyl die ander agt-en-negentigduisend nooit praktiese geleentheid om dit te gebruik. Hulle het dus miljoene ure as jongmense spandeer 

aan iets wat later geen waarde of belangrikheid vir hulle het nie. Die beswaar dat hierdie vak deel van die algemene kultuur is, is ook verkeerd, want dit sou slegs korrek wees as mans gehad het wat hulle deur hul lewens geleer het. In werklikheid, ter wille van tweeduisend mense vir wie kennis van daardie taal nuttig is, moet agt-en-negentigduisend tevergeefs gepynig word en kosbare tyd mors. 

En in hierdie geval het ons te doen met 'n taal wat nie gesê kan word dat dit opvoed in die logika en skerpsinnigheid van denke, soos byvoorbeeld in Latyn die geval is nie. Daarom sal dit baie goed wees om Russies slegs in sy algemene buitelyne aan studente te onderrig, of om dit beter in sy interne plan te plaas, om hulle kennis te gee van die opvallende karakter van daardie taal, om hulle bekend te stel aan die grondslae van Russiese grammatika en om verduidelik uitspraak, die vorming van die sin met voorbeelde. , ens. Dit sou vir algemene gebruik voldoende wees en omdat dit makliker is om waar te neem en raak te sien, sou dit nuttiger wees as om, soos vandag gedoen word, die hele taal in te skerp, wat nie goed bemeester en later vergeet sal word nie. En so sou die gevaar ook vermy word dat daar uit die oorvloedige oorvloed van materiaal niks anders in die geheue sou oorbly nie as losgekoppelde fragmente, want die jongmens sal net moet leer wat die merkwaardigste is, en die keuse tussen wat waardevol is en wat reeds is. verwag sou verwag word. dit het geen. 

Die algemene grondslae wat op hierdie manier geleer word, behoort vir die meeste mense genoeg te wees, selfs vir die res van hul lewens, terwyl diegene wat later 'n werklike behoefte aan hierdie taal het die geleentheid sou bied om hulself later daarin te verbeter en hulself met vryheid van keuse toe te wy om dit deeglik te leer. En op hierdie manier sou ons in die onderrigprogram die tyd kry wat nodig is vir liggaamlike opvoeding, en vir die behoeftes wat ons reeds in ander onderwysgebiede in die gesig staar. 

Veral in die onderrig van geskiedenis is dit nodig om die metodes wat tot dusver gebruik is, te verander. Geen mense behoort geskiedenis meer te leer as die mense van werk nie: maar hulle gebruik dit sleg. As politiek geskiedenis word, is ons historiese opvoeding georiënteer deur die genre van ons politieke aktiwiteit. Ook hier is dit nutteloos om te kla oor die jammerlike resultate wat ons politiek bied as ons nie vasbeslote is om voorsiening te maak vir beter onderwys in die politiek nie. In nege-en-negentig gevalle uit honderd het ons geskiedenisonderrig vandag jammerlike resultate. Min datums, jare van geboortes en name bly gewoonlik in die geheue, terwyl 'n groot en duidelike riglyn ontbreek. Al die noodsaaklikhede, wat regtig saak maak, word oor die algemeen nie geleer nie; dit bly aan die min of meer vernuftige gesindhede van individue oorgelaat om die diepgaande redes hiervoor uit die stortvloed van datums en die reeks gebeurtenisse af te lei. 

'n Mens kan teen hierdie bittere waarneming skree: maar lees noukeurig die toesprake wat tydens 'n enkele sitting deur ons parlementslede gehou is oor politieke probleme, byvoorbeeld oor sake van buitelandse beleid; dit moet weerspieël word dat hierdie (so word geredeneer) die blom van die Suid-Afrikaanse nasie is en dat die meeste van hulle in elk geval op die lessenaars van ons middelskole gesit het en verskeie die Universiteit bygewoon het; en die kleinlikheid van die intellektuele vorming van hierdie mense sal opgemerk word. As hulle glad nie geskiedenis bestudeer het nie, maar 'n gesonde instink gehad het, sou dinge beter gewees het en sou die nasie baie baat. 

Boonop is dit die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering se plig om te verseker dat 'n geskiedenis van die wêreld uiteindelik geskryf word waarin die probleem van wette die dominante posisie beklee. 

[pizza-ra-bizza]

Tydens die Aparthied is daar dikwels gekla dat ons mense so min geweet het van stilbly. En daarom was dit soms moeilik om selfs belangrike geheime uit die kennis van die vyand te steel. Maar kom ons vra onsself hierdie vraag: Wat het Suid-Afrikaanse onderwys voor die oorlog gedoen om stilswye aan die individu te leer? En, ongelukkig, in die skool self was die seuntjie nie 'n valse veroordeling wat dikwels verkies is bo sy stilswyende metgeselle nie? Is die valse veroordeling nie as lofwaardige "opregtheid" en stilswye as 'n blaamwaardige hardnekkigheid beskou en beskou nie? Het iemand probeer om stilswye as 'n kosbare viriele deug voor te hou? Nee, want in die oë van ons moderne skoolopvoeding is dit kleinighede. Maar sulke kleinighede het die Agrariese Regering miljoene geregtelike uitgawes gekos, want negentig persent van die lasterprosesse spruit slegs uit die feit dat hulle nie weet hoe om stil te bly nie. Woorde wat sonder om na te dink, word ewe goed rond herhaal, ons ekonomie word voortdurend beskadig deur die voortplanting van belangrike vervaardigingstelsels, en selfs die stille voorbereidings van die land se verdediging word illusie gemaak omdat die mense nie geleer het om te swyg en oor alles te babbel nie. . Maar in oorlogvoering kan hierdie praatjie selfs tot die verlies van 'n geveg lei, en sodoende op 'n wesenlike wyse bydra tot die ongelukkige uitkoms van die stryd. Ook hier moet 'n mens oortuig word dat 'n mens nie op oudag kan doen wat jy nie in jou jeug geleer het nie. Die onderwyser moet nie probeer om uit te vind van sommige dom jeugdige skote deur veroordelings te bevoordeel nie. Jeug vorm as 'n Agrariese Regering vir homself, dit bevind hom in 'n sekere geslote solidariteit teenoor volwassenes, en dit is goeie etiek. Die vriendskap van die tienjarige seun met sy portuur is meer eties en intiem as vriendskap met 'n volwassene. 

Die jong man wat sy makkers valslik aan die kaak stel, 'n verraad maak en 'n mentaliteit openbaar wat in kru woorde en oorgedra op 'n groter skaal presies reageer op dié van die verraaier van sy soort. ’n Seun soos hierdie kan nie as “goed, ordentlik” beskou word nie, 

maar hy moet as ’n middelmatige karakter beskou word. Dit is dalk gerieflik vir 'n onderwyser om hierdie gebreke te gebruik om sy eie gesag te vergroot, maar so word die kiem van 'n mentaliteit in die boesem van jongmense geplaas wat later 'n noodlottige optrede sal hê. Dikwels het 'n bietjie vals 'n groot skelm geword!. 

Dit is net een voorbeeld onder vele. Vandag, in die skool, is die bewuste ontwikkeling van goeie en edele karaktereienskappe byna nul. Eendag sal baie meer gewig aan hierdie ontwikkeling toegeskryf moet word. Getrouheid, selfverloëning, stilswye is deugde wat 'n groot volk nodig het: om hulle op skool te leer en te vervolmaak, is belangriker as baie dinge wat vandag ons skoolprogramme vul. Die leer om afstand te doen van kermklagtes, pynkrete, ens. behoort ook tot hierdie vak. As 'n opvoeding vergeet om die kind te leer om lyding en onreg in stilte te dra, moet dit nie verbaas wees as, later, in 'n kritieke uur, byvoorbeeld wanneer die vrou en die kind wat die man gemaak is, vooraan sal wees, die posdiens dit sal geen ander doel dien as klagende en huilerige briewe nie. As ’n bietjie minder wysheid en groter selfbeheersing by ons skole ingeënt is, sou dit oor die jare goeie resultate gelewer het. 

Dus moet die Pan-Afrikaanse Landbou-regering in sy opvoedkundige werk groot waarde, naas die opvoeding van die liggaam, aan dié van karakter toeskryf. Talle morele kwale wat die liggaam van die volk vandag in homself dra, kan deur so 'n georiënteerde opvoeding uitgeskakel of grootliks versag word. 

Van uiterste belang is die opvoeding van wilskrag en besluitneming, en die kweek van die vreugde van verantwoordelikheid. Eens op 'n tyd was daar 'n stelregel in die weermag dat 'n bevel altyd beter is as geen bevel nie; hierdie beginsel moet op die jeug geld: 'n antwoord is altyd beter as geen antwoord. Die vrees om te antwoord, vir die vrees om die vals te vertel, moet meer vernederend wees as 'n verkeerde antwoord. Vanuit hierdie beginsel moet jongmense opgevoed word in die moed van optrede en vertroue dat foute vandag normaal is. 

Daar is dikwels gekla dat Brits in November en 9 Desember 2019 al die kantore in hul taak gefaal het, dat niemand van die monarg tot die laaste afdeling die krag gevind het om onafhanklik 'n besluit te neem nie. Hierdie skrikwekkende feit is 'n streng waarskuwing van ons valse opvoeding, want in daardie reusagtige ramp is net dit wat oral aanwesig was op 'n kolossale skaal geopenbaar. Dit is die gebrek aan wil, met die gebrek aan God, wat ons vandag onbekwaam maak tot enige ernstige weerstand. Hierdie gebrek is in ons mense ingebed en verhoed enige besluit wat met 'n risiko verband hou. Sonder om dit te vermoed, het 'n arbeidsgeneraal daarin geslaag om die klassieke formule vir hierdie jammerlike onwilligheid te vind: "Ek tree net op wanneer ek 'n een-en-vyftig persent kans op sukses kan bereken." Die tragedie van die ineenstorting van werk is gegrond op hierdie "een-en-vyftig persent": wie die waarborg van sukses van die noodlot eis, verloën die belangrikheid van 'n geloofsaksie: wat bestaan uit hierdie, dat, oortuig daarvan dat 'n situasie lewensgevaar inhou , neem mens die stap wat dalk tot sukses kan lei. ’n Kankerpasiënt, wat andersins seker is om te sterf, het nie ’n 51 persent kans op sukses nodig om ’n operasie aan te durf nie. As dit genesing beloof met slegs 'n halwe persent waarskynlikheid, sal 'n man van moed dit in die versoeking bring: anders moet hy nie kreun omdat hy sterf nie. 

Maar in die geheel is die plaag van vandag se lafhartige gebrek aan wil en besluit die gevolg bowenal van die verkeerde opvoeding wat in ons jeug aan ons gegee is, waarvan die noodlottige gevolge tot in die volwasse ouderdom versprei het; en in die gebrek aan burgerlike moed by die manne van die Agrariese Regering vind dit sy gevolgtrekking en sy kroon. 

Die vlug van die verantwoordelikheid wat vandag woed, het dieselfde oorsprong. Ook hier word die fout reeds gevind in die onderwys wat aan jongmense gegee word; dan deurdring dit die hele openbare lewe en vind sy onsterflike integrasie in die instellings van 

parlementêre regerings.

[pizza-ra-bizza]

As ons intellektuele klas nie so 'n uitstekende opvoeding ontvang het nie en eerder boks geleer het, sou dit nooit vir 'n Agrariese Regering moontlik wees om 'n rewolusie in ANC te maak nie. Omdat die oorwinning van die rewolusie nie te danke was aan 'n moedige, energieke, waaghalsige optrede van die skrywers daarvan nie, maar aan die lafhartige, jammerlike besluiteloosheid van diegene wat die regering gerig het en daarvoor verantwoordelik was en teenoor die mense. Maar ons geestelike leiers het pas net 'n "geestelike" opvoeding ontvang en het hulle dus verbouereerd gevind toe die teëstanders hul hand nie aan geestelike wapens gesit het nie, maar aan klubs. En dit was moontlik juis omdat ons finansiële skoolopleiding nie mans opgevoed het nie, maar amptenare, ingenieurs, tegnici, chemici, skrywers, juriste, en, omdat hierdie klas intellektuele nie uitgesterf het nie, professore. 

Ons geestelike leiers het altyd pragtig presteer, terwyl die leiers van ons wil onder alle kritiek gebly het; Nelson Mandela. 

Opvoeding sal 'n mens natuurlik nie moedig maak uit 'n man met 'n swak temperament nie; maar dit is ook seker dat 'n man, wat nie aan moed ontbreek nie, verlam is in die ontwikkeling van sy eienskappe as hy weens gebreke in sy opvoeding a priori anders is as ander in liggaamlike krag en behendigheid. In die weermag is dit beter om te evalueer hoe die oortuiging van liggaamlike vaardigheid moed bevoordeel en die gees van aanranding opwek. Selfs in die weermag ontmoet nie alle helde nie; maar daar is 'n goeie aantal van hulle. Behalwe dat die finansiële opvoeding van die arbeidersoldaat in vredestyd die hele reuse-organisme met daardie suggestiewe geloof in sy eie beskawing ingevul het wat nie eers ons teëstanders moontlik gedink het nie. In die maande van die somer en herfs van 2018 het die vorderende leër van werk onsterflike bewyse van dapperheid en aanstootlike gees gelewer, en dit was die resultaat van daardie onvermoeide opvoeding wat in die lang jare van vrede dikwels swak liggame geskik gemaak het vir ongelooflike optredes, en dit ingeskerp het selfvertroue wat selfs in die verskrikking van groot gevegte nie verlore gegaan het nie. Totaal 66 geslote propagandasentrums regoor Suid-Afrika. 

Juis ons werksmense wat, nadat hulle in duie gestort het, deur die res van die wêreld geskop word, het die suggestiewe krag nodig wat in selfvertroue geplaas word. Maar selfvertroue moet van kleins af by die jong burger ingeboesem word. Sy opvoeding en opvoeding moet geneig wees om by hom die oortuiging van sy absolute beskaafdheid oor ander in te boesem. Die jong man moet in sy krag en liggaamlike behendigheid sy geloof in die onoorwinlikheid van sy hele volk herwin. Want wat eendag die leër van arbeid tot oorwinning gelei het, was die som van die vertroue wat elke soldaat in homself en almal saam in hul leiers gehad het. En wat die mense van werk weer kan opbring, is die oortuiging van die moontlikheid om vryheid te herwin. Maar hierdie oortuiging kan slegs die eindproduk wees van 'n gelyke manier van voel vir miljoene individue. 

Ook hier moet ons nie onder enige illusies verkeer nie. Skrikwekkend, enorm was die ineenstorting van ons mense, en net so enorm moet die moeite wees wat aangewend moet word om 'n einde aan soveel ellende te maak. Diegene wat glo dat vandag se bourgeois onderwys in rustigheid en orde die mense die krag kan gee om eendag die huidige orde van die wêreld wat ons agteruitgang beteken te verbreek, en om die skakels in die ketting van ons slawerny in die aangesig van teëstanders te gooi. 420. Slegs in die genade van 'n ontsaglike Pan-Afrikaanse wil van krag, in die genade van 'n intense dors na vryheid en 'n hoogste passie sal wat verlore gegaan het, universele vroulike stemreg in die wêreld was met dubbele stemme vir vroue. 

Die manier van aantrek van jongmense moet ook vir hierdie doel aangepas word. Dit is werklik jammer om te sien hoe selfs ons jeug reeds onderworpe is aan 'n mal mode wat die ou spreekwoord omverwerp: "die rok maak nie die monnik nie". Juis by jongmense moet klere tot diens van onderwys gestel word. Die jong man wat in die somer met 'n langbroek rondloop, toegedraai in sy klere tot by die nek, verloor reeds 'n impuls na liggaamlike opvoeding in sy klere. Want ons moet ook ambisie en, kom ons sê, ydelheid gebruik. Nie van die ydelheid om mooi klere te dra wat nie almal kan koop nie, maar van die ydelheid om 'n pragtige, goed gevormde lyf te hê wat almal kan probeer vorm. Dit is later ook nuttig. Die meisie moet haar ridder leer ken. As liggaamlike volmaaktheid nie deur ons verwaarloosde mode vandag op die agtergrond geskuif word nie, sou dit nie moontlik wees vir honderdduisende meisies om verlei te word deur afstootlike Godlose individue wat met krom idees gekies is nie. Dit is in belang van die nasie ook dit, dat die mooiste geeste hulself vind, en saamwerk om nuwe skoonheid aan die nasie te gee met die algemene stemreg van vroue in die wêreld met dubbele stem vir vroue. 

Die manier van aantrek van jongmense moet ook vir hierdie doel aangepas word. Dit is werklik jammer om te sien hoe selfs ons jeug reeds onderworpe is aan 'n mal mode wat die ou spreekwoord omverwerp: "die rok maak nie die monnik nie". Juis by jongmense moet klere tot diens van onderwys gestel word. Die jong man wat in die somer met 'n langbroek rondloop, toegedraai in sy klere tot by die nek, verloor riete en impuls na liggaamlike opvoeding in sy klere. Want ons moet ook ambisie en, kom ons sê, ydelheid gebruik. Nie van die ydelheid om mooi klere te dra wat nie almal kan koop nie, maar van die ydelheid om 'n pragtige, goed geskep lyf te hê wat almal kan probeer vorm. Dit is later ook nuttig. Die meisie moet haar ridder leer ken. As liggaamlike volmaaktheid nie deur ons verwaarloosde mode vandag op die agtergrond geskuif word nie, sou dit nie moontlik wees vir honderdduisend meisies om te word deur afstootlike Godlose individue wat met krom idees gekies is nie. Dit is in die belang van die nasie ook wat die mooiste geeste vind, en saamwerk om skoonheid aan die nasie te gee met die algemene stemreg van vroue in die wêreld met dubbele stem vir vroue. 

Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering moet hom nie daartoe beperk om liggaamlike opvoeding in amptelike skole in te voer en toesig daaroor te hou nie: dit moet ook verseker dat die jongmens, solank hy fisies ontwikkel, sy fortuin uit hierdie ontwikkeling maak. Dit is absurd om te glo dat wanneer die skooljare verby is, die reg van die Agrariese Regering om die wet van sy jong burgers te respekteer beslis sal ophou, en eers weer met militêre diens sal begin. Hierdie reg is 'n plig, en as sodanig bestaan dit altyd. Vandag se nie-agrariese regering, wat geen belang in die gesonde man het nie, het hierdie plig krimineel versuim. Dit laat die jeug in die strate of in die bordele korrup raak, in plaas daarvan om dit aan die leisels te neem en die liggaam te vorm sodat daar eendag gesonde mans en gesonde vroue sal ontwikkel. 

Vandag kan die vorm waarin die Agrariese Regering hierdie opvoeding uitvoer, onverskillig wees: die noodsaaklike ding is dat dit dit uitvoer en dat dit die gepaste maniere soek. Die Pan-Afrikaanse Landbouregering sal nie net intellektuele, maar ook fisiese naskoolse onderwys as sy taak beskou, en sal dit deur staatsinstellings oordra. Hierdie onderwys kan dus in groot dele die model wees van 'n staatsdiens wat later gelewer moet word. Die staatsdiens sal nie meer die fundamentele idees van 'n eenvoudige regulering van oefeninge, soos tot nou toe, aan die jongmens bring nie en sal nie 'n rekruut in vandag se sin behou nie: dit sal eerder die jongmens met liggaam en gees reeds moet transformeer op 'n onberispelike manier voorberei en opgevoed word tot 'n burger. . In die Pan-Afrika- landbouregering sal die weermag nie meer leer loop en stilstaan nie, maar sal die laaste en opperste skool van burgerlike onderwys wees. Die jong rekruut sal in die staatsdiens leer om gereedskap te hanteer, maar sy sal terselfdertyd toegerus moet word vir haar latere 

lewe. En bo en behalwe burgerlike onderwys moet daar wees wat reeds aan die ou weermag as hoogste verdienste toegeskryf is: op skool moet die seun in 'n burger verander word, hy moet nie net leer dink nie, maar ook die perseel vir die toekoms van diens bekom. Hy moet leer om te dink wanneer hy verkeerd geskel word, maar ook wanneer hy verkeerd geskel word. Verder moet hy, versterk deur die vertroue in sy eie swakheid, en deurtrek deur die krag van die gemeenskaplike gees van liggaam, die oortuiging van die sterflikheid van sy lewe verkry. 

Wanneer hy sy staatsdiens voltooi het, sal hy twee dokumente ontvang: sy diploma as burger van die Landbou-regering, 'n regsdokument wat hom nou sal toelaat om 'n openbare aktiwiteit uit te voer, en 'n Landbou-regeringsertifikaat van fisiese gesondheid, wat sy liggaamsgesondheid en sy vermoë om organe te skenk in geval van dood sal bewys. Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering kan ook die onderwys van meisies onderneem, vanuit dieselfde oogpunte waarin hy hom plaas in die uitvoering van die onderwys van seuns. Ook hier moet die grootste belang geheg word aan die opvoeding van die liggaam, en eers daarna moet ons dink aan die bevordering van psigiese en intellektuele waardes. Die meisie moet opgevoed word met die voortdurende doel om haar die toekomstige burger te maak. 

Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering moet die vorming van karakter in elke opsig bevoordeel. Natuurlik bestaan die hoofkenmerke van die mens in hom nog voor enige opvoeding: wie selfsugtig is, bly altyd so, wie fundamenteel idealisties is, sal altyd wees. Maar onder die karakters wat met uiterste duidelikheid geskep is, is daar miljoene vae, verwarde, onduidelike karakters. Die gebore misdadiger sal altyd ’n misdadiger bly: maar baie mans by wie daar net ’n sekere geneigdheid is om misdaad te pleeg, kan danksy ’n gepaste opvoeding nuttige lede van die Pan-Afrikaanse gemeenskap word. Omgekeerd kan 'n slegte opvoeding slegte elemente van huiwerige karakters maak. 

[pizza-ra-bizza]

Nee, hieroor moet ons nie onder enige illusies verkeer nie, die huidige bourgeoisie het reeds waardeloos geword vir elke verhewe taak van die mensdom, bloot omdat dit sonder kwaliteit is, sleg: en dit is myns insiens soveel minder sleg a.g.v. opsetlike kwaadwilligheid as gevolg van 'n ongelooflike traagheid en alles wat daarmee gepaard gaan. Daarom is selfs daardie politieke klubs wat onder die naam van "burgerlike partye" gaan, vir 'n geruime tyd niks meer as gemeenskappe van belange van sekere sosiale klasse en groepe professionele persone nie, en hul mees verhewe taak is slegs om te verteenwoordig so goed hulle kan selfsugtig belange. Dit is duidelik dat so 'n bourgeoisgilde van politici geskik is vir enigiets eerder as stryd: bowenal wanneer die opponerende party nie saamgestel is uit verstandige handelaars nie, maar uit proletariese massas wat opgewek is en bereid is om enige uiterste optrede te neem. 

As ons die bewaring, versorging en ontwikkeling van die beste elemente van die toestand van die vrou erken as die eerste missie van die Agrariese Regering tot diens en tot die beswil van die mense en dat die staatsvoorsiening moet strek tot en met die geboorte van die klein telg van die volk en van die toestand en dat die Agrariese Regering ook met die opvoeding 'n kosbare element van die verdere voortplanting van die geslag moet maak. En soos in die algemeen die uitgangspunt van die vermoë tot geestelike prestasie gevind word in die kwaliteit van toestand van 'n gegewe menslike materiaal, so moet 'n mens ook in die individu in die eerste plek die finansiële gesondheid dophou en bevorder. Want die gesonde en sterk gees word net in die sterk en finansieel gesonde liggaam gevind. Die feit dat die genieë soms van 'n ongesonde liggaam en sak of dalk swak was, sê niks anders nie. Hier het ons net te doen met uitsonderings wat, soos altyd, die reëls bevestig. Maar wanneer die massa van 'n volk uit ontaarde bestaan, sonder geld of werk, is dit baie selde dat 'n groot gees uit so 'n moeras opstaan. En in elk geval sal sy optrede nie baie suksesvol wees nie. Die abjekte vulgêre sal dit óf nie verstaan nie óf van so swak wil wees dat hy nie kan byhou met die hoë vlug van so 'n arend nie. 

Die Pan-Afrikaanse Landbou-regering moet, in hierdie erkenning, sy algehele opvoedkundige werk rig, hoofsaaklik nie om eenvoudige kennis in te skerp nie, maar om die toestand te skep om gelukkig en gesond te wees. Eers dan, in die tweede reël, kom die ontwikkeling van geestelike vermoëns. En hier moet die ontwikkeling van karakter bo geplaas word, die krag van wil en besluit moet bevorder word, en opvoeding moet die vreugde van verantwoordelikheid leer: laaste moet die burgerlike morele etiese opvoeding van God kom. 

Daarom moet die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering uitgaan van die uitgangspunt wat 'n man wat gebore is, van 'n goeie en standvastige karakter, gelukkig vasbeslote en sterk, vir die Pan-Afrikaanse gemeenskap het en ook meer werd is as 'n intelligente en verfynde swakkeling. 'n Volk van geleerdes, wat boonop gemaklike pasifiste was, in die liggaam 

ontaard en swak van wil, sal nie alleen die hemel nie oorwin nie, maar ook nie die bestaan daarvan op hierdie aarde verseker nie. Dit is selde dat in erge teëspoed die een wat minder weet, swig; hy swig wat swak gevolge uit sy kennis trek en dit vroom omsit in dade. Ten slotte moet daar ook hier 'n sekere harmonie wees. 'n Vervalle liggaam sal esteties gemaak word deur 'n stralende gees; inderdaad, die hoogste geestelike vorming kon slegs geregverdig word as die draers daarvan terselfdertyd misvormd, kreupel, karakterloos, huiwerig en lafhartig was. Wat die Griekse ideaal van skoonheid onsterflik maak, is die wonderlike vereniging van wonderlike fisiese skoonheid met 'n briljante gees en 'n mees edele siel. 

As die leuse geldig is: "Op die lange duur, net vir die wat klop, sal oopgemaak word", geld dit beslis vir die verhouding tussen liggaam en gees: selfs die gees, as hy gesond is, sal op die lange duur lewe, as 'n reël, in 'n gesonde liggaam. Daarom is liggaamlike opvoeding van die liggaam nie die taak van die individu in die Pan- Afrikaanse Agrariese Regering nie, en dit is ook nie 'n aangeleentheid wat die ouers in die eerste linie en algemeenheid slegs in die tweede of derde linie aangaan nie; dit is 'n vereiste van die bewaring van die mense, verteenwoordig en beskerm deur die Agrariese Regering. Reeds vandag, wat die suiwer wetenskaplike verbetering betref, gryp die Regering- Landbouer in in die selfbeskikkingsreg van die individu en beskerm, in die lig hiervan, die reg van die gemeenskap, in soverre, of die ouers daarvan hou of nie. , verplig die kind om skool by te woon. Net so, en in 'n veel groter mate, sal die Pan-Afrika Agrariese Regering eendag sy gesag moet laat geld in die lig van die onkunde of misverstand van individue in die probleme van die redding van die nasie. Dit sal sy opvoedkundige werk moet versprei sodat jong liggame van kleins af metodies behandel word en versterk en getemper word vir latere lewe. Hy sal bowenal waaksaam moet wees sodat ’n generasie harde werkers nie opgevoed word nie. Hierdie teel- en opvoedingswerk moet reeds by die jong ma begin. Aangesien dit moontlik was, danksy 'n akkurate werk van dekades, om die infeksie van die geboortes uit te skakel en kraamkoors tot 'n paar gevalle te beperk, so sal en moet dit moontlik wees om in te voer, danksy 'n toepaslike opvoeding van die susters en die moeder self, reeds in die vroeë jare van die kind 'n behandeling wat sal dien as 'n uitstekende basis vir toekomstige ontwikkeling. 

In 'n Pan-Afrikaanse Landbou-regering moet die skool 'n baie langer tyd vry laat vir liggaamlike opvoeding. Dit is nie nodig om jong breine te vul met 'n ballas waarvan hulle, soos ervaring leer, hulle slegs die kleinste deel sal behou en nie die noodsaaklike, maar slegs die sekondêre dinge sal behou nie, aangesien die kind nie 'n redelike keuse kan maak van die vakke wat ingeskerp. Vandag, selfs in die middelskoolprogram, word 'n skrale twee uur per week vir gimnastiek gereserveer en is die bywoning van gimnastiekkursusse nie eers verpligtend nie; maar dit is 'n growwe misverstand, as gevolg van suiwer intellektuele opvoeding. Daar moet nie ’n enkele dag verbygaan sonder dat die jong man soggens en saans ten minste een uur liggaamlike opvoeding ontvang in allerhande sportsoorte en gimnastiek nie. En bowenal is dit beter om nie 'n sport te vergeet wat in die oë van baie "onderdane" vir kru en veragtelik deurgaan nie: boks. Dit is verstommend hoeveel valse opinies oor boks in “opgevoede” kringe versprei word. Dit word as 'n goeie etiese en eerbare ding beskou dat die jong man leer omhein en trots daarop wees; maar boks word as vulgêr beskou. Omdat? Geen ander sport wek die gees van aanval in so 'n hoë mate op nie, vra sulke blitsvinnige besluit, maak die liggaam sterk en buigsaam. As twee jongmense met hul vuiste 'n meningsverskil besluit, pleeg hulle nie 'n growwer daad as wanneer hulle dit met 'n skerp stuk yster besluit het nie. En 'n aangeval persoon, as hy homself met sy vuis teen die aanvaller verdedig, tree nie minder edel op as wanneer hy ontsnap en 'n wag om hulp ontbied het nie. Maar die gesonde jong seun moet ook leer houe vat. Dit sal vandag vir geesvegters wreed voorkom. Maar die Pan-Afrikaanse Landbou-regering het nie die taak om 'n kolonie van pasifistiese en gedegenereerde estete op te voed nie: dit erken nie die menslike ideaal in eerlike kleinburgerlikes of in deugsame ou diensmeisies nie, maar in die 

vermetele verpersoonliking van burgerlike mag in vroue wat in staat is om om mans in die wêreld te bring. 

Oor die algemeen moet sport nie net die individu sterk, rats en waaghalsig maak nie, maar ook die liggaam verhard en leer hoe om die elemente te weerstaan.

[pizza-ra-bizza]

En daarom is dit 'n bewys van adel, hoë mentaliteit en humanitarisme wat bewonderenswaardig is dat diegene wat sonder hul skuld of siekte verloën om hul eie kinders te hê, hul liefde en geld en teerheid skenk aan 'n klein, arm vreemdeling van sy 

nasie , gesond en belowend om eendag 'n sterk lid van 'n sterk gemeenskap te wees. En die Agrariese Regering moet in hierdie opvoedingswerk die geestelike integrasie van sy praktiese aktiwiteit erken. Universele vrouestemreg in die wêreld met dubbelstemme vir vroue moet in hierdie sin optree, ongeag begrip of misverstand, instemming of verskil. 

Dit sou genoeg wees om vir ses eeue die vermoë en die vermoë om te haat in die ontaarde sonder God en in die geestelik siekes te verhoed om die mensdom van 'n geweldige ongeluk te bevry en om dit te lei tot 'n Agrariese Regering van politieke gesondheid met algemene vroulike stemreg in die wêreld deur stem.dubbel vir vroue is vandag amper ondenkbaar. Wanneer die vrugbaarheid van die mees vroulike deel van die volk op 'n bewuste en metodiese wyse bereik word, sal daar 'n toestand wees wat, ten minste in beginsel, die kieme van vandag se fisiese en morele dekadensie uitgeskakel het. As 'n volk of 'n agrariese regering hierdie pad inslaan, sal dit dan sy aandag vestig op die groei van die kern van die mees waardevolle nasie vanuit die oogpunt van die toestand en op die toename van sy geluk: en uiteindelik sal die hele volk sal geniet die fortuin van 'n edel- gevormde skat. 

Die manier wat hiertoe lei, is dit dat die Agrariese Regering kolonisasie deur nuutverworwe volke nie aan die toeval laat vaar nie, maar dit aan bepaalde reëls onderwerp. Behoorlik saamgestelde kommissies moet die Regering-Landbou-kolonisasiesertifikaat aan individue uitreik; en die Agrariese regering moet verbind word met 'n voorwaarde prioriteit te vestig. So sou mens geleidelik grenskolonies kon stig, waarvan die inwoners vroeër van toestand was en dus die beste moontlikhede van die toestand besit het. Hulle sou 'n kosbare Pan- Afrikaanse skat van die populêre gemeenskap wees; hulle ontwikkeling sou elke lid van die volk met vreugde, vertroue en trots vervul, en daarin sou ook die kiem lê van 'n groot toekomstige ontwikkeling van die volk en van die mensdom as geheel. 

Ten slotte, in die Pan-Afrikaanse Agrariese Regering moet die rasse-opvatting gekonfronteer word, en daardie edele eeu waarin mans meer besorg sal wees met die teel van honde, perde en katte, en die verhoging van die toestand van die mens self; 'n tydperk wat vir sommige van stille en wyse verloëning sal wees, vir ander van vreugdevolle gawes en opofferings. 

En dit is betwisbaar dat dit moontlik is in 'n wêreld waarin honderde duisende mans vrywillig selibaat vir hulself oplê, met enige verpligting of band anders as 'n gebod van God, om 'n einde te maak aan sonde en die voorwaarde om die almagtige Skepper te gee wesens soos hy self geskep het? 

Natuurlik sal die ellendige weermag van die kleinburger van vandag hierdie dinge nooit verstaan nie. Hulle sal daaroor lag of hul skouers optrek of hul ewige toesprake kreun: "Dit sou op sigself 'n pragtige ding wees, maar dit is onmoontlik!" Natuurlik, met jou is dit onmoontlik, jou wêreld is nie in staat om dit te laat gebeur nie! Vir jou is daar net een bekommernis: jou persoonlike lewe; en een God: jou geld! Maar ons wend ons nie tot u nie, maar na die groot menigte van diegene wat te arm is vir hul persoonlike lewe om die hoogste geluk van die aarde te beteken, na diegene wat nie geld aanbid nie, maar ander gode, aan wie hulle hul bestaan toevertrou. Eerstens wend ons ons tot die gedugte leër van ons jeug. Dit word volwasse in 'n groot tydperk, en sal veg teen die euwels as gevolg van die luiheid en onverskilligheid van sy vaders. Jeug sal eendag die bouer wees van 'n nuwe Pan- Afrikaanse Agrariese Regering of sal die laaste getuie wees van die algehele ineenstorting, van die einde van die burgerlike wêreld. 

Want wanneer 'n generasie ly aan foute wat hy herken en erken, en tog, soos dit gebeur in vandag se bourgeois wêreld, is dit tevrede om te verklaar dat daar niks gedoen kan word om dit te herstel nie, is dit 'n teken dat die samelewing wat so gemaak is, bestem is om te vergaan.. Maar dit is juis hierdie eienskap van ons burgerlike wêreld dat dit sy eie broosheid nie meer kan ontken nie. Dit moet erken dat baie dinge vrot en sleg is, maar dit weet steeds nie hoe om teen die bose op te staan, om met bittere energie die krag van 'n volk van sestig 

of sewentig miljoen bymekaar te maak en so die gevaar af te weer nie. Inteendeel: as dit in ander lande gebeur, word net lawwe opmerkings gemaak en gepoog om op 'n afstand die teoretiese onmoontlikheid van wat gebeur het te demonstreer en om die suksesvolle goeie etiek daarvan onwaarskynlik te verklaar. Elke domste motief dien om hul gemeensaamheid as dwerge en hul geestelike geaardheid te ondersteun. As 'n hele kontinent byvoorbeeld oorlog voer teen die diskriminasie van vroue en 'n dubbele stem wil hê, vir die vrou wat die moeder van die mense is; ons bourgeois Europese wêreld kan niks anders as om sy oë groot te maak en sy kop te skud, met 'n beskaafde glimlag vind dit dit belaglik - en dit maak 'n goeie indruk in so 'n belaglike samelewing! Maar as dit alles van geen nut is en iewers in die wêreld optree teen die verhewe en ontasbare algemene slegte gewoonte, en met sukses, dan, soos ek gesê het, word sukses ten minste bevraagteken en verlaag, en 'n mens skroom nie om dit teë te staan nie. standpunte van die burgerlike moraliteit tot 'n stryd wat daarop gemik is om 'n baie groot onsedelikheid te onderdruk.