Annen seni aradı. Eve gelirken senden markete gidip birkaç şey almanı istedi. Ekmek, süt, mısır gevreği ve tavuk göğsü… Bunları küçük bir kağıda yazdıktan sonra isteksiz bir şekilde arabana bindin ve markete gittin. Malzemeleri aldın ve kasaya gittin. Kasiyer sana garip bir yorumda bulundu. “Biliyosun, herhangi bir süt kıtlığı tehlikesinde değiliz.” Eve varıp birkaç kez kapıyı çaldın. Cevap yok. Kapının kilitli olup olmadığına baktın, kilitli değildi, içeri girdin. Market poşetini mutfak masasının üzerine koydun. Garip. Getirdiğin poşetin aynısından 6 tane daha içindeki malzemelerle birlikte masanın üzerinde görüyorsun. Poşetlerin içerisindeki tavuğun ve sütlerin bozulduğunu görüyorsun. “Anne” diye sesleniyorsun ama cevap yok. Mutfaktan oturma otasına geçiyorsun. Anneni koltukta oturur bir şekilde buluyorsun. Başı kesik bir şekilde kucağında duruyor. Polisi arıyorsun. Yaklaşık bir haftadır annenin ölüolduğunu söylüyorlar. Ayrıca polis psikiyatri de olay yerinde. Ve ifadeni verdikten sonra seninle konuşuyor. Evinin önündeki merdivende otururken psikiyatrinin olay yeri araştırmasıyla ilgili konuştuklarını duyuyorsun. “Kendini tekrar eden olaylara bağlı olan şizofreni hastalığı. İnsanlar arasında çok yaygın değildir.” Kendi kendine düşünüyorsun. Benim hakkımda konuşuyor olamazlar. Şizofreni? Yok daha neler. Kendini tekrar eden olaylar mı? Bunu benim yaptığımı mı düşünüyorlar? Aniden telefonun çalıyor. “Merhaba?” “Merhaba canım, benim. Eve gelirken markette durup tavuk göğsü ve süt alır mısın? Ahh, birkaç ekmek ve mısır gevreği de.” “Sorun değil anne. Birazdan orada olurum…”
turnnoffyourmind
tangentwithtanner
areudirty
kaledo-art
