Herşeyin farkında olduğum an...
Dünyayı anladığım, ilişkilerini anladığım, hayattaki amacimi anladığım, ne istediğimi anladigim, ne hissettiğini anladığım an...
Bunu ilk arkadaslarimdan anlarım sandım, ama beni yüzüstü bıraktılar,
Bunu aşkla anlarım sandım hayallerimide aldılar,karanlığını elbet biri aydınlatır sandım ama hiç aydinlanmadi, suçlu olrak onları buldum, suçlu hep onlardı fakat anlıyorum ki onlara izin vermeyen benmişim istediklerimi hiç beklemedigim bir insanda buldum ne arkadaşımdan ne aşkımdan ne öğretmenlerinden ne psikologdan ben ışıklarını aydinlatacak beni farkettirecek cümleleri annemden duydum onunla aydınlansın onunla öğrendim bu zaman kadar ona izin vermedim hep bir duvar ördüm bu şekilde yukarı ciktigimi sandım basardigimi sandim
Fakat anladinmi bu merdivenden çıkarken bir yandanda basamakla kiriyomusum sonrasında inmem gerektiğini düşünmeden sadece adı kurtarıp geciyomusum adımlarımı dikkatli atmiyomusum
Bir kumaş misaliymisim her kumaştan farklı birşey olurmuş kiminden kot kiminden ceket kiminden şapka olurmuş ben ne olucagimi bulamamıştım olmama gereken şeyleri olmaya çalışmıştır olduramamisim şimdi anlıyorum ne istediğim şimdi farkediyirum yaşadıklarımı benliğimi kendimi
Yaklaşık bir hafta önce ışıklarımı yok diye yakınıyor dum ve bu aylar süren bir süreçti annem geldi açtı ışıklarımı bir bir artık yolu görüyorum artık hedefi görüyorum neyle karşılaşacağımı görüyorum teşekkürler hayat teşekkürler anne teşekkürler ben bana bu anneyi verdiğin için bana ışık olduğun için kabullenme cesaretini gösterdiğin için çok teşekkür ederim
