LOLITA @polimeria-blog - Tumblr Blog

będziesz coś jeszcze tutaj pisać?

Będę pisać nic i nigdzie.

Znalazłam Cię na drodze. Drodze do nieba, na samym końcu piekła. Winisz mnie za upadek, do którego dojrzewałeś. Jak owoc wiszący na drzewie nieznanego Boga. Jakimi słowami mam pieścić Twoje ciało? A jakimi duszę? Jak mam zrobić to dobrze gdy światłość pali me oczy a ciemność napawa przerażeniem? Kiedy drżę, Ty błądzisz wzrokiem po szorstkiej fakturze mojej skóry. Ona teraz błaga, byś wrócił z miłością tak samo prawdziwą. Razem nauczymy się naprawiać życie. To nie wszystko na co nas stać. Diabeł. To on osadził się w tym domu, który opłakuje upadek po ekstazie. Kto skrzydłami otoczy gruzy naszych uczuć? Jak mówić, gdy wargi są martwe od ciągłego milczenia? Między pyłem jesteśmy jak popiół. Składem szarej egzystencji. Martwe szczątki istnień wyrzucone nieopodal zimnych ciał. Winne. Anioł proszą o wybaczenie za niedostateczną opiekę. Diabelskie sidła są zamknięte na Twoich resztkach. I łzy są zbyt suche, by nieść ulgę. Szkliste oczy ukrywają słowa. Pod powiekami przetrzymują szepty jak więźniów. Tu nie ma wyroków z zawieszeniem. Odsiaduje się karę za zamordowanie euforii. Pod paznokciami nadal pozostają resztki nadziei. Dłonie odzwyczaiły się od zimna. Teraz marzną na bezludnej wyspie zapomnienia. Bóg wyje. Diabeł zaciera ręce. Drogie szczęście, dziś wypłynie ze mnie rzeka krwi. Bierz koło i płyń. Płyń... Julio, Twój Romeo gryzie ziemię. Taki jest skutek kochania szalenie? Czyś z natury tak głupia, iż myślisz, że wszystko łatwe, proste? Czy chory masz umysł, czy serce? Bo to się droga Julio wyklucza, a kochać szalenie nabiera innego znaczenia. Wariatkę stać na butelkę z trucizną w imię uczucia. Idiotka zaślepiona miłością zabija się tylko w myślach. Gwiazda o nazwie Solei. Nieznany punkt galaktyki. Kilka kilometrów od tak znanej ławki w miejscowości Piekło. Naprzeciw dworca wygnańców. Kiedyś igły szukały tam żył. Teraz na ścianach ślad obcej krwi zlewają się w obraz o tematyce marnego istnienia. Nowoczesny Picasso. Pociągi z kołami na złomowiskach czekają na rdzawą śmierć. Dawniej one nieraz zadawały cios zagubionym istotom na torach. Ławka straciła na deskach. Deski straciły na kolorze. Droga już nie jest drogą, a jedynie miejscem pamięci gwałtownych zahamowań. Narkomani zrobią wszystko dla pieniędzy. I tylko gwiazda Solei pozostaje niezmienna. Przecież nigdy nie istniała. *** Dotykam Cię tylko słowami. Zza niebieskiej szyby ekranu. Jesteś, a jakby Ciebie nie było. Istniejesz tylko pozornie. Przywiązanie liczysz w zdaniach. Nie ma spojrzeń, czy ukrytych gestów. Jesteśmy tak bardzo samotnie niezdarni. Czy Twoje piękno jest tylko wewnętrzne? Kiedy pozwolisz mi spojrzeć Ci w oczy? Ty, który zamiast mówić "niebieski" używasz słowa "kobalt". Jesteś aniołem Boga, którego nie czujemy. Nie rań, proszę, nie rań. O tym przy Tobie zapominam. O tych wszystkich nocach i dniach, które zamieniałam w piekło. Jesteś między czasem, między chwilą. Czuję Cię pod palcami. "Insomnia" Otuleni ramionami nocy, z umysłem brudniejszym niż myśli. Spowici na granicach świadomości. Grzesznicy z ciemnością pod skórą, wzywają swe anioły. I szepczą do Boga, którego wciąż nie czują. "Szczątki" Nasłuchując oddechu zmarłego, wyczuje się odór palonych marzeń. Obudowa gnije, a dusza ucieka, goniąc rozerwane kawałki perłowego ducha. "Sen" Makabryczny taniec chorych aktorów. Stan podobny do umierania. Biegasz niewidzącymi oczyma za kolejną sceną. Czujesz zapach niezrozumienia. Tu wszystko się gryzie. Noc jest oprócz Ciebie jedynym widzem. I umysł Ci świadkiem, że to przedstawienie było prawdziwe. Sen. Kurtyna opada. Po ścianie spływa srebro. Krew z podciętych skrzydeł aniołów. Wyrwę Ci z piersi serce i posypię solą. Nauczyłeś mnie przyprawiać czule organy. Nasz utracony los liczyliśmy w ziarenkach piasku zamkniętych w tym co mieliśmy. Nie potrafisz wszyć w laleczkę sznurków, za które tak pragniesz pociągać. Prosisz, bym grała na kruchej scenie własnego umysłu. Wypchnąłeś mnie przed kurtynę bez tekstu, stroju i obietnicy zmartwychwstania. Na podłogę spływa czerwień. Krew z podciętego gardła kogoś, kto był aniołem.

softchubbypuppy

thunderpopcola

milosna-propaganda

thunderpopcola:

This is how you lose her.

You lose her when you forget to remember the little things that mean the world to her: the sincerity in a stranger’s voice during a trip to the grocery, the delight of finding something lost or forgotten like a sticker from when she was five, the selflessness of a child giving a part of his meal to another, the scent of new books in the store, the surprise short but honest notes she tucks in her journal and others you could only see if you look closely.

You must remember when she forgets.

You lose her when you don’t notice that she notices everything about you: your use of the proper punctuation that tells her continuation rather than finality, your silence when you’re about to ask a question but you think anything you’re about to say to her would be silly, your mindless humming when it is too quiet, your handwriting when you sign your name in blank sheets of paper, your muted laughter when you are trying to be polite, and more and more of what you are, which you don’t even know about yourself, because she pays attention.

She remembers when you forget.

You lose her for every second you make her feel less and less of the beauty that she is. When you make her feel that she is replaceable. She wants to feel cherished. When you make her feel that you are fleeting. She wants you to stay. When you make her feel inadequate. She wants to know that she is enough and she does not need to change for you, nor for anyone else because she is she and she is beautiful, kind and good.

You must learn her.

You must know the reason why she is silent. You must trace her weakest spots. You must write to her. You must remind her that you are there. You must know how long it takes for her to give up. You must be there to hold her when she is about to.

You must love her because many have tried and failed. And she wants to know that she is worthy to be loved, that she is worthy to be kept.

And, this is how you keep her.

Mój nowy i od teraz jedyny aktywny tumblr.