εντροπία

βιβλιολάτρης // δεκτές προτάσεις ή κριτικές // (side blog)

[promnesia]

Σου έχει τύχει πότε να αρχίζεις να κάτουρας πριν προλάβεις να βγάλεις το παντελόνι η να κάτσεις στην τουαλέτα (storytime)

Κυρι@ εδώ είμαστε bookblr

[promnesia]

The New Gods, E. Cioran

[promnesia]

source

[promnesia]

μπελ χουκς, Επιλέγοντας το περιθώριο ως χώρο ριζοσπαστικής ανοιχτότητας

[promnesia]

Κοινοί Τόποι- Ο ελάχιστος εαυτός: μίσος αιώνας μετά

[promnesia]

Αργύρης Χιόνης, Η φωνή της σιωπής

[promnesia]

Emil M. Cioran, Περί ατομικής και συμπαντικής μοναξιάς (στο Κοινοί Τόποι, ο ελάχιστος εαυτός: μισός αιώνας μετά)

[promnesia]

Κοινοί Τόποι, Αθήνα 2022

[promnesia]

@iakovina-kallinteri βάζεις δύσκολα γιατί πολλά μου αρέσουν. Αλλά μερικά που θεωρώ must είναι: 1. Sapiens: A Brief History of Humankind, Y. N. Harari 2. Η πανούκλα, Α. Καμύ 3. Ασκητική, Ν. Καζαντζάκης 4. Η τέχνη της αγάπης, Ε. Φρομ 5. Τα κύματα, Β. Γουλφ 6. Γιατί δε μιλάς για μένα;, Λ. Διβάνη 7. Γράμματα σε έναν νέο ποιητή, Ρ.Μ. Ρίλκε 8. Αντικριστοί καθρέπτες, Τ. Πατρίκιος 9. Για δάκρυα και αγίους, Ε. Σιοράν 10. Βάκχαι, Ευριπίδης

[promnesia]

G. Agamben, Χρόνος και Ιστορία: Κριτική του στιγμιαίου και του συνεχούς

[promnesia]

Μίλαν Κούντερα, Κωμικοί Έρωτες

[promnesia]

Δώρα ζωής μετά θάνατον, Ε. Παπαγαρουφάλη

[promnesia]

Τα αστέρια έσβησαν.

Μπορούμε πια να δούμε τα άστρα που

μάς κρύβονταν τόσο καιρό.

Να απολαύσουμε ησυχία

είναι στη φύση μας•

Στο σκοτάδι σε νιώθω δίπλα μου

Νιωθω το σιγανό σου ψίθυρο

στο λαιμό μου

και το κεφάλι σου στον ώμο μου.

Υπόκωφη αγάπη

Δεν ξέρουμε τι γίνεται και δεν έχει

σημασία.

Είμαστε εμείς

μόνο.

Εγώ κι εσύ.

Και όλοι σαν εμένα και εσένα.

Και όσοι είμαστε τυχεροί

έχουμε έναν ώμο να γείρουμε

και ένα αυτί να μας ακούσει.

Και δυο μάτια για ν' αντικρύσουν

το ωμό σύμπαν πάνω απ'τις μοίρες μας.

Χαϊδεύω τα μαλλιά σου και σού

μισοτραγουδώ κουρασμένα

πριν πέσει το σκοτάδι πάνω

στο σκοτάδι μας.

[promnesia]

Γιατί πρέπει να συνεχίσω να το δέχομαι; έτσι απλά. Από παντού. Να συνεχίσω να δέχομαι την ακύρωση, έμμεση ή άμεση από οικογένεια, συνεργάτες, την κοινωνία την ίδια; Γιατί πρέπει να φανώ εγώ δυνατή;

Τι θα γίνει αν σταματήσω να είμαι ο τύπος του «ναι ναι κατάλαβα», του «έχεις ένα δίκιο..», του αμήχανου, διακριτικού μισόψυχου μειδιάματος που δείχνει μηδενική όρεξη για σχόλιο;

Γιατί πρέπει να φυλάγομαι μην τυχόν πω πολλά για τη ζωή μου ή μήπως πέσω σε αντιφάσεις; Γιατί να υπάρχει αυτή η ανάγκη εξαρχής; Γιατί πρέπει να αποφασίσω αν θα φοβάμαι ή αν θα κρύβομαι;

Γιατί πρέπει να δεχτώ τι λέει η «θέση» τους ή η ηλικία τους; Γιατί πρέπει να δεχτώ σύνολα και αποφάσεις που δε με δέχονται τα ίδια; Γιατί πρέπει να μάθω να με μισώ;

Γιατί πρέπει να θεωρήσω φυσικό το κρύψιμο και τη ντροπή; Τι θα γίνει αν ανταπαντήσω; Τι θα γίνει αν αφεθώ, αν ξεχυθώ ορμητικά χωρίς δισταγμό και χωρίς λιποψυχία; Τι θα γίνει αν αντιτάξω τη ντροπή μου στη ντροπή τους;

Να αφήσω βάρη που δεν είναι δικά μου θέλω.

Να πετάξω ευθύνες που δεν υπάρχουν

Λόγους που είναι ψεύτικοι

Θέλω ελευθερία,

Θέλω να είμαι εγώ, χωρίς κατηγορία, χωρίς δεύτερη σκέψη.

[promnesia]

Για Δάκρυα Και Αγίους, Ε. Σιοράν

[promnesia]

Για Δάκρυα Και Αγίους, Ε. Σιοράν

[promnesia]

Η ανθρώπινη μοίρα, Αντρέ Μαλρώ