i hope the pain is only for me, and my sister wont struggle. argh!
noise dept.

Product Placement
Misplaced Lens Cap
occasionally subtle

izzy's playlists!

if i look back, i am lost
untitled
KIROKAZE
"I'm Dorothy Gale from Kansas"

oozey mess

@theartofmadeline
macklin celebrini has autism
Sweet Seals For You, Always

tannertan36
taylor price
The Bowery Presents

blake kathryn
𓃗
official daine visual archive
Aqua Utopia|海の底で記憶を紡ぐ

seen from Germany
seen from Saudi Arabia

seen from Türkiye

seen from Morocco
seen from United States

seen from Sweden

seen from Ukraine
seen from Türkiye
seen from Ethiopia
seen from United States
seen from United States
seen from Germany

seen from Türkiye

seen from United States
seen from Denmark

seen from India
seen from Romania

seen from United States
seen from United States

seen from Malaysia
@raewritesit
i hope the pain is only for me, and my sister wont struggle. argh!
when i posted goood night, i hope i can die the next morning.
sana kaya ko pa!
gusto kong mawala pero hindi ko magawa, paano kapatid ko? sino susuporta sa kanya?
Anak
Bakit ang hirap maging anak?
Bakit ang hirap ipaintindi sa mga magulang natin ang bawat sitwasyon
Hindi ba nila nakikita?
Hindi ba nila niintindihan?
Ayaw ba nilang umintinde?
O sadyang ayaw lang nila?
-
Minsan napapaisip ako paano kung pasaway akong anak? Paano kaya kung isa din ako sa mga maagang nabunti o teenage pregnancy, magagalit kaya sila? Mas malala pa kaya ang sitwasyon ko ngayon? Sobrang naliligaw na ako ng landas, hindi ko alam saan ba papunta ang daan tinatahak ko. Ni hindi ko man lang-
Bakit hindi ko magawang mahalin ang babae sa salamin? Bakit para bang laging may mali kapag nagtatagpo ang aming mata? Lagi akong may tanong Mga tanong na walang sagot Sagot na hindi masasagot ng iba kung hindi sarili ko lang
Ibat ibang tanong, Tanong na gusto kong iwasan Mga tanong nilang parang paputok na nakakarindi sa tenga Paulit-ulit kong tatakasan, paulit-ulit din nilang sasambitin Sugat na akala ko naghilom na, pero patuloy paring nagdudugo Pa-sa dala ng pagiging matapang sa pagharap ng bagong umaga Peklat na nagsisilbing paalala na minsang naki-pagsabunutan ako sa sarili ko
Nakakabaliw ba? Miski sarili ko na-babaliw na din Parang yung bukas isa na lamang ilusyon. Ilusyon na kailan man hindi ko pinangarap na magkatotoo.
Sa mga nasabi ko, Isa akong sinungaling pag sinabi ko pang, ‘ayos lang ako’ Pero tao lang din ako, nagkakamali, napapagod at higit sa lahat umaasa na magiging maayos ang lahat Kung ganito ka din, gusto kong sabihin sa’yo na hindi ka nagiisa
-R-
One day there will be a reason why I am posting some throwbacks.
Dont asked me why I didnt say anything. I simply dont want to be a burden, I’d rather suffer alone and be stress than share it with others.
I don't find any pleasure in writing. I was just sitting in front of my laptop and do random things that I was supposed to write and improve the only skills I have.
But getting up from my bed is already difficult for me then why do I expect too much from myself. Argh....
Masama bang ma feel na para kang pinagiwanan. Yung tipong lahat ng tao iniwan ka kasama na panahon.
Yung mapapaisip na lang ako na puro sulat ng sulat, wala naman sumusuporta. Hindi naman ako masamang anak. Saan ba ako nagkulang? Mabuti naman akong kaibigan?
Bakit pakiramdam ko lahat ng tao inaantay na lang ako magkamali ng bongga. Para bang isang hakbang ko lang sa apoy liliyab na.
Bakit hindi ko kayang maging masaya? Bakit ang lungkot? Bakit ako magisa? Bakit walang pumapansin sa akin?
Sana bandang huli walang sisihan.....
Sana inihahanda nyo muna ako kausapin at sa mga sasabihin nyo. Because I am very sensitive nowadays and it ruins my mood in an instant. A mood that can last for long days. Ang lungkot na nga eh.
I'll stop writing What's the point if no one supports me?
I want to live but I also wanted to die.
Kung selfish ako wala na ako dito.
The yellow cutter
I place it inside my drawer
No one knew the pain
Once again I drew scar right across my skin
I watched how blood came out from the wound
I cried out the pain
And I realized I earn too much sadness