Dün, Hata, Yazı, Kadın

Uyandım ve bir kahve yaptım. Çünkü her anı bir kahveyle başlar.

[rakirocks]

Birhan Keskin

Küçük bir sahil kasabasındayım. Oturdum, yine düşünülmeyecek ne varsa düşünüyorum. İnsan zaten en çok böyle zamanlarda düşünüyor, yılbaşlarını sakin yaz tatili zamanlarına almalıyız. Geçmişteki hatalarımdan ders çıkarıp, garip garip gelecek planları yapıyorum. Nedendir bilinmez, yılın en çok bu zamanları olur olmaz düşünceler sarar beynimi. Bu sefer karşımdaki yakamozun hatrına daha akla yatkın hayaller kurmaya karar verdim. Mesela sigarayı azaltacağım demek yerine günde 1 adet az içeceğim, ya da spora yazılıp sağlıklı besleneceğim yerine her gün 1 elma yiyip, youtube’tan 4 dakikalık göbek eritici hareketleri yapacağım ve kendime vakit ayıracağım demek yerine başkalarının hayatını daha az takip edeceğim gibi bir takım şirin planlar peşine düştüm. Mutlu değilim ama keyfim yerinde misali geçmiş yaşantılarımdan kuplelerle gecemi zenginleştirme çabasındayım. Yine çok rüzgar var, kulaklarım yanıyor. İlk aşkımdan son aşkıma kadar yaptığım hatalardan bir gram ders almadığımı düşünerek bir sigara yakıyorum. Acaba önümdeki masa 14 yıl önce bugün de burada mıydı? Hatırlamıyorum. Zira o kadar alkol alımına bu derece hafıza takdir edilesi. Ama balkonun trabzanlarını ve karşımdaki denizi ve bu sersemletici rüzgarı dün gibi hatırlıyorum; trabzanlar biraz daha parlak şu an sadece, babam zımparalayıp partlatmış herhalde, canım babam, çok sever böyle işleri.

Bu tip sakin tatilleri hep sevmişimdir, ama asla “keşke küçük bir sahil kasabasında yaşasam” hayalinde olamadım, yapı itibariyle çok sıkılganım, 2 hafta sonrasında kendime sarıp çocukluk aşkıma kadar mesaj atma, sahilde sarhoş yuvarlanıp kafamı kırma potansiyeline sahip olduğumdan minik kaçamaklar benim gibi bir bünye için oldukça yeterli.

Yılbaşı yazın olmalı demiştim, benim yeni yılım her zaman yaz aylarında başlar. Ocak ayına kadar yaşanmışlıklar arttığından benim araf zamanım Temmuz-Ağustos aylarına tekabül ediyor. Alamadığım derslerin, yaşayamadığım mutlulukların acısını çıkarıyorum kendimden. Yanlış anlaşılmasın depresif değilim, sadece hafiften umutsuzluk çöküyor, ruhumu darlıyorum. Her insanın darlanma anlarına ihtiyacı olduğunu düşünürüm, döndüğümde o şirin planlarımı gerçekleştiremeyeceğime de eminim, asla kendime verdiğim sözleri tutamadım çünkü. Hep gelişine yaşadım, yine gelişine gideceğim gibi görünüyor bu dünyadan. Ne istiyorum? diye sormaya başladım kendime çiçekli, muşamba masa örtüsüne bakarken. Kendimi beş yıl önce burada mı hayal ediyordum acaba? Sanmıyorum. Ama işte yine buradayım, ilk aşkımın mutluluğunu yaşadığım yerde, son ilişkimde yaşadığım mutsuzlukları düşünüp sigara içiyorum. Ailem içeride uyuyor, ben açılmaması gereken şarkı listesiyle, yine aynı denize bakarak, aynı hataları yapıyorum. Bu büyümemek ya da akıllanmamak değil; beni, yaptıklarımla sevecek birini bulamamaktan kaynaklanıyor. Görüyorsunuz ki oldukça istikrarlıyım, 14 yıldır hiçbir şey değişmedi şu beynimdeki büyük boşluk dışında. Çok sevdiğimden mi, çok fedakarlık yaptığımdan mı,şuursuzluğumdan mı, dengesizliğimden mi yoksa şahane bir insan olduğum dan mı ( ki bence öyleyim zira bu kadar kendimle kalmamın başka açıklaması olamaz) beklediğim değeri göremediğimi bilmiyorum.

Bir telefon konuşmasının, kısa bir mesajın, tek bir fotoğrafın yarattığı buhranı tarif etmeyeceğim size zira hepsini yaşamışsınızdır kendinizce. Bir ilişkide; kendi kendinize, sanki bir girdaba batmış gibi dibe çekilmenin ne demek olduğunu benden iyi biliyorsunuzdur eminim. Kalbinizdeki kişinin, hani o ruhunuzu içine koyduğunuz bölmeden, sizi ve ruhunuzu parça pinçik edecek şekilde, minik minik çıktığını hissetmediğinizde, “hiçbir şey anlamadım, mutluyduk ama o gitti” dediğiniz an, hani o ciddi şekilde kanadığınız an var ya, bana her zaman bir Birhan Keskin dizesiniz hatırlatır:

“Seni şimdi bir yabancı gibi karşıma alıp

Sanki senden bahsetmiyormuş gibi

Sanki benden bahsetmiyormuşum gibi

Hatta bir aşktan bahsetmiyormuşum gibi

Fırtınayı ve huzuru anlatacağım sana”

[rakirocks]

Bir takım mental boşalmalar

Burada benlik bir şey yok diyerek her şeyden sıyrılmayı çok isterdim zira insanların üstüme yüklediği rolden çok sıkıldım. Hayır efendim, ben umursamaz bir insan değilim, ilgi istiyorum, sevilmek istiyorum hatta sevgiden vıcık vıcık korkunç bir insana dönüşmek isteyen bir canavar besliyorum içimde. Hayır, sandığınız gibi alkolden o kadar hoşlanmıyorum, sabah uyandığımda ağzımdaki o tattan, baş ağrısından ve mide bulantısından nefret ediyorum.  Çoğu insan bilmez o çok eğlendiğim gecelerin sabahında saatlerce kustuğumu. Neden içiyorsun derseniz, artık içmeden eğlenemiyorum. Eğlenmek neden bu kadar önemli derseniz, belki bundan beş yıl önce kendime çok farklı bir yaşam tarzı belirleyebilirdim ama çok geç kaldım, bununla yaşamak zorundayım. Ben çok sevilmek istiyorum, hani şu kıro dediğimiz kişilerdeki gibi içten sahiplenilmek. O kadar uzun zamandır huzurla birinin omzuna yaslanıp saçma sapan konuşmadım ki içimi açmanın ne demek olduğunu unutup yosun tuttum. Sürekli neşeli olmanın ne derece yorucu olduğunu tahmin edemezsiniz, neşeli olmak zorunda değilsin derseniz de yanılıyorsunuz zira insanların “NE OLDU NİYE SUSKUNSUN” soruları iki kat daha yoruyor neşeli olmaktan. Birinden mesaj bekleyen “needy” kadın olmamak adına yaptıklarımı görseniz eminim “yazık” diyip halime gülersiniz. Bir gün tüm evi temizleyip üstüne 4 çeşit yemek yaptım, cool görüntümü bozmamak adına bir gün 2 çocuk yapıp ev hanımı olmaktan korkuyorum. Bu sanrıyı insanların gözünde ben yarattım farkındayım ama ziyadesiyle yoruldum. Bu yorgunluk naçizane ruhumda  “evleniyim de kurtulayım” etkisi yarattı çünkü “ben bunu hak etmiyorum” ve “hak etmediğin şekilde yaşama o zaman her şey senin elinde” cümleleri arasında kalakaldım. Öyle bir sürükleniyorum ki bir baktım 30 yaşına gelmişim. OTUZ, dudaklarınızın şeklini fark ettiniz mi? Dolgun ve tombik, evren bana daha fazla yemek yeme diyor, ben yiyorum tabii ki. Bu yaşıma kadar hiçbir seçimim doğru olmadı, bundan sonra da değişeceğini sanmam. Beceremiyorum demek ki, mantıksız kararlar verme konusunda yetenekliymişim ben de, kaderimdir çekerim de diyemiyorum. E napıcam ben? Sonsuza kadar partileyemem de, sevmeyi sevilmeyi de beceremiyorum gördüğüm kadarıyla. Yemin ederim şu yanımdaki kül tablası benden daha faydalı, en azından sigara söndürüyoruz.

[rakirocks]

Nolur duyun sesimi

Normalde blogumu günlük gibi kullanmam. Ama kendime gelemiyorum. Bunları yazmak zorunda hissediyorum, boğazımda bir şey düğümlendi. Sanki anlatmazsam bu vicdan azabından kurtulamam, anlatırsam bile hafiflemez gibi.

Dün Mecidiyeköy’deydim. Tiyatroya gidecektim, her zamanki gibi yön bulma konusundaki özürlülüğüm tutmuş, elimde telefon acaba nerede diye oradan oraya dolaşıyordum. Dolmuş duraklarının yanından geçerken bir adam gördüm, ellerini başının arasına almış, yüzünü göstermiyor, önündeki yazıda “Mecbur kaldım, helal edin” yazıyor. İstanbul, insanı paranoyak yapan bir şehir, kimin yalancı kimin muhtaç olduğunu anlamak mümkün değil. Ama dayanamadım her zamanki gibi para bıraktım. O yazı aklımdan çıkmadı, ya gerçekse düşüncesi bile insanın midesine kramplar girmesini sağlıyor. Kişiyi, utanç içinde sokaklarda bırakan düzene binlerce kez lanet ediyorsun ister istemez, ve o muhtaç olana sadece birkaç bozukluk para bırakabiliyorsun. Çünkü kimse, ben dahil, kolundan tutup “abi gel sana yardım bulalım” cesaretini gösteremiyor. Kendini koruma iç güdüsü ağır basıyor her zaman, basıp gidiyorsun.

Bu akşam, evimde sessizce otururken, ki bu çok nadir olur genelde müzik mutlaka açıktır, dışarıdan bir ses geldi. İçim ürperdi, “Duyun sesimi, nolur duyun artık sesimi” diye bağırıyordu bir adam sokakta, ilk başta ciddiye almadım, sonuç olarak kocaman bir şehirde yaşıyorduk, bunun delisi vardı dolandırıcısı vardı, hepsi olabilirdi. O ses, on dakika kadar kesilmedi. Adam, benim sokağımda hiç durmadan “Nolur duyun artık sesimi” diye bağırıyordu, ardından “İlacımı 2 gündür alamıyorum, biri 10 lira verdi, 90 liraya daha ihtiyacım var, para vermeseniz de olur, ilacımı alın bana. Ne yapıyım ben nolur duyun sesimi” diye bağırmaya devam etti. Pencereden baktım, topallayan biri, bomboş sokakta. Hafiten korktum açıkçası. O adam, hiç durmadan yarım saat boyunca bağırdı sokakta, sonra yürüyerek “Ne yapmamı istiyorsunuz, ne yapıyım ben, nolur duyun artık sesimi” diye yürümeye devam etti. Ben ise, pencereden baktım sadece. Çünkü cüzdanımda 3 lira vardı, çünkü eve gelirken nasılsa lazım olmaz yarın çekerim diye bankamatiğe uğramak zor gelmişti. Kulaklarımda çınlıyor adamın sesi, umarım biri yardım etmiştir. En nefret ettiğim şey kendi yapabileceğim şeyleri başkasına bırakmak, gerçekten içim daralıyor şu an, neden BEN yardım edemedim de başkasına bırakmak zorunda kaldım diye. Ama kolundan tutup da “abi gel nöbetçi eczane bulalım” diyemedim, çünkü yine kendini koruma içgüdüsü, gecenin bi vakti sokağa çıkma korkusu ağır bastı. Ben sadece pencereden baktım. O ise “duyun artık sesimi” diye bağırmaya devam etti. Ben insanları bu hale getiren düzeni sikiyim, vicdanım rahatlamıyor bir türlü. O ihtiyacı olan 90 liranın 3 katını bir haftada harcadığımı düşündükçe içim daralıyor, saçma sapan üzüntülerimi düşündükçe içim daralıyor, kulaklarımda çınlıyor adamın sesi. Umarım yarın gündüz denk gelirim de yardım edebilirim.

Çok uzun zamandır akıl sağlığımı korumak için dünyadaki kötülüklere gözlerimi kapalı yaşamaya çalışıyorum ama olmuyor işte, evren bir şekilde BUNLAR DA VAR SAÇMA SAPAN ŞEYLERE KAFANI TAKIYORSUN AMA BAK İNSANLAR BUNLARI YAŞIYOR demeyi biliyor. Dünya korkunç bir yer, bu yazıyı okuyan varsa eğer, lütfen ellerinden geldikçe yardım etmeye çalışsınlar. Gözlerimizi kapasak bile, tek bir insanın yardım çığlığıyla tüm gerçekler beynimizin ortasına çarpabiliyor. Şu an, percereden bakıp hiçbir şey yapamayan bir insan olarak vicdanım o kadar rahatsız ki, umarım bir daha asla bu duruma düşmek zorunda kalmam.

Nolur duyalım seslerini.

İyi geceler.

[rakirocks]

Hayatın bomboş bir dans pisti gibi görünüyor artık. Çok renkli, ritim dolu ama boş.

Seni ilk kez orada görmüştüm, evinde, tek başına. Benim seni gördüğümü bilmiyordun zira evinde ve tek başınaydın. Ben bile bilmiyordum ki, uzay boşluğunda uçar gibi bakakalmıştım. Parkelere yansıyan renkli ışıklar altında sigaranı içip kafanla ritme uyum sağlıyordun, mutsuz görünmüyordun aksine keyifliydin. İçkinden bir yudum alıp kalktın, görüş alanımdan çıktın. Kendime ne yaptığımı sordum o an, bir adım geri çekildim. Ama merağım utancımı geçti, yine izlemeye koyuldum. Bu sefer yalnız değildin, bir kadın gelmişti eve. Sakince çantasını koltuğa bıraktı, çekingendi, evine ilk kez geldiğini düşündüm. Senden bir kafa boyu kısaydı, kilolu değildi, kısa sarı saçları ve siyah elbisesinin içinde hoş gözüküyordu, belli ki hazırlanıp gelmişti yanına. Yine kadrajımdan çıktın, kadın koltuğa oturdu, eğreti duruyordu, heyecanlı olduğunu düşündüm, etrafa göz gezdiriyordu. Elinde 2 kadehle geri döndün  ve yanına oturdun. Bir şeyler anlatıyordun, kadın gülüyordu, sonra birden ellerini kadının yüzüne götürdün, bir süre yüzünü sevdin, kadın donakalmıştı ve öptün. Fısıldar gibi “sen nasıl istersen.” dedin. O arada telefonum çaldı, dikkatim dağıldı “Ne yapıyorum ben ya” diyerek rutinime geri döndüm.

Aradan 2-3 ay geçti, aklıma geldin acaba ne yapıyorsun diye biraz da utanarak yine camına bakmaya başladım. Yine aynı kadın evdeydi, bu sefer pijamalarla, rahat şekilde. Renkli ışıklar yoktu, loş bir ışıkta film açıktı. Koltuğa uzanmış hem konuşuyor, bir şeyler içiyor, mutlu gözüküyordunuz. “Tek gecelik bir şey gibi görünmüştü, demek ön yargılı olmamak gerek.” diye düşündüm kendi kendime. Hafiften de yalnızlık çöktü, sapıklığı bırakmalıyım diyerek odama geçip bilgisayarımı açtım.

Tekrar aklıma düştüğünde gündüzdü, bu sefer evde yalnızdın. Siyah eşofman, siyah t-shirt gözüme çekici gözüktün açıkçası ama gergin gergin salonda dolaşıyordun. Kendime engel olamıyor, gözümü ayırmadan izliyordum seni, telefonun çaldı, ağız ve el hareketlerinden bağırdığını düşündüm, aniden telefonu fırlattın. Korktum, sinirli insanlardan hep korkarım zaten.

Bir cumartesi gecesi evimde tek başıma otururken bir merak sardı, ev kalabalıktı bu sefer. Yine aynı kadın vardı yanında, dans ediyordunuz, çok eğleniyor gözüküyordunuz. Sen, siyah bir tshirt ile kot pantolon giymiştin, kadın ise yine siyah bir elbise. Sen, yine ellerini kadının yüzüne götürdün, bir süre sevdin, o ise bir şeyler anlatmaya çabalıyordu senin ona hayran hayran baktığından habersiz, dayanamadın, konuşurken kesip uzun uzun öptün. Kaç ay oldu acaba diye düşündüm, 6-7 ay olduğunu o zaman fark ettim. Ciddi anlamda psikolojik problemleri olan biri gibi kitlenip kalmıştım başkalarının hayatına. Bir daha izlemeyeceğim yeter artık diyip perdemi kapadım.

Birkaç ay sonra camı kapamak için pencereye yaklaştığımda son kez gördüm kadını, ağlıyordu, bağırıyordu, sen yine koltukta oturmuş bir şeyler içiyordun. O kadar umursamaz gözüktün ki gözüme midem bulandı. Kadının çektiği acı öyle somuttu ki benim bile içim sızladı. Sen kıpırdamıyordun, hatta tek kelime söylemeden bakıyordun sadece, “git artık kafam şişti” der gibi. Ne kadar acımasızca diye sayıkladım kendi kendime. Kadın, geldiği gün çekingence oturduğu koltuğa çöktü, bir insan en fazla bu kadar gerçek çökebilirdi, ve sen kılını bile kıpırdatmadın kaldırmak için. Sadece baktın. Kadın bir şeyler daha söyledi, gözyaşları sakince akıyordu konuşurken, damla damla, sanki öyle olması gerekiyormuş gibi akıyordu. Mimiklerinde tek kıpırtı yoktu, sendeki vurdumduymazlığı gördükçe içine doğru acı çektiği belliydi. Tek bir cümle kurdun, “sen nasıl istersen”. Kadın kalktı, koltuktaki çantasını aldı ve gitti.

Sen, seni o ilk gün gördüğüm koltukta, çalan müziğin ritmine uygun kafanı oynatarak içkini yudumladın. Kadın ise kendi hayatına dışarıdan bakarak, o çektiği acıyı hiç yaşamamışçasına bir hikaye uydurdu. Baktığı tek yer duvardı, gördüğü tek şey ise dans ettikleri günden kalma bir fotoğraf.

[rakirocks]

Duvar

Her şey nasıl bu kadar güzel olabilir aklım almıyordu. Hani bazı anlar vardır ya tamamiyle huzuru hissedersiniz, hatta bir an durup “gerçek mi” acaba diye düşünürsünüz, işte o anın somut hali gibiydi. Ortamda ne cıvık bir aşk ortamı, ne gereksiz muhabbet, aslına bakarsanız hiçbir şey yoktu. Mutlak sessizlik, mutlak mutluluk. Bilmediğimiz bir ülkede, bilmediğimiz bir şehirde, durgun bir gölün kenarında oturuyorduk. Ben vardım, o vardı, arkadaşlarımız vardı, her şey karşımızda duran su gibi gibiydi, şeffaf, sakin, belirsiz. Bana bakıp gülümsediğini hatırlıyorum. “Dudak kıvrımları ne güzel” diye düşünmüştüm.

Gündüz vaktine yeterli bir sarhoşlukla odalarımıza dönmüştük. Bana sarılışını hatırlıyorum, teninin aklımı nasıl başımdan aldığını. O kadar ilginç ki sadece koluna dokunarak dünyadaki tüm varlıkları unutabileceğim bir büyüye sahipti. Odamızın ne kadar minik olduğunu konuşmuştuk ilk gördüğümüzde, daha iyi demiştik, küçük alanlara büyük anılar sığdırmayı becermiştik yıllar boyunca.

Büyülü gibiydi her şey, alkolden mi mutluluktan mı bilmiyorum, kaldırımları bile hatırlıyorum, durup dururken çöktüğümüz kaldırımları. Girişinde neonlu harflerle “Mojito 7 euro” yazıp bizi kendine çeken mekanları. Ellerini hatırlıyorum mesela duvarlara sürtüp, her şey ne kadar gerçek dışı değil mi dediğin anları. Arkadaşlarımızın önümüzden minik adımlarla, kahkahalarla yürüyüşünü, bir yerlere takılıp düşüşümü, düşüşümü, düşüşümü durduramayışımı hatırlıyorum.

Şimdi sen, bildiğin bir ülkede, yanında başka bir kadınla, bildiğin sokaklarda, aklında ben olmadan yürüyorsun biliyorum. Beni gerçekten unutabildiysen ya da n’aparsan yap hâlâ aklındaysam; unutma, hatalar değişmez ama doğruların değişir. Bazen, erkeklerin hiç üzülmediğini düşünüyorum. Sonra beni sevmediğini söylediğin andaki ifaden aklıma geliyor, o acı ifade. O gerçek dışı anları yaşadığım adamın bana son gerçeküstü anımı yaşatması aklıma geliyor. Bir insan, başka bir insanı sevmediği için nasıl bu kadar acı çeker diye düşünmüştüm, beni üzeceği için o kadar mutsuzdu ki “kal” desem kalırdı. Ama sevmemek de sevmek gibi bilinçdışı bir davranıştı işte, bir insan nasıl kendini birine şuursuzca kaybediyorsa, aynı şuursuzlukla gitmek istiyordu. Farkındaydım, koluna değdiğimde beni soyutlaştıran elleri artık benden uzak durmak istiyordu. O, bu ilişkinin aydınlık tarafı ben ise karanlık tarafıydım. Gidiyordu, bakıyordum. He şey nasıl bu kadar yıkılabilir anlayamıyordum. Tüm sokaklar dibe çöküyordu, ben ise durup izliyordum, aşağı düştükçe daha soyutlaşıyordum, aynı bana dokunduğu zamanlardaki gibi, çektiğim acı onun ellerine dönüşmüştü.  Bizim doğrularımız değişmişti, biz artık hata değil yanlış; hayal değil gerçektik. Birbirimizi kaybederek başkalarına neler neler kazandırmıştık.

Şimdi ben, bildiğim bir ülkede, bildiğim sokaklarda; elim, geçtiğim sokağın duvarlarında. Arkadaşlarım önümde minik adımlarla, hafif sarhoş kahkahalarla, yanımda başka bir adamla yürüyorum. Her şey o kadar gerçek ki dokunduğum duvarlar elimi acıtıyor.

7i-�|����

[rakirocks]

Sanki bir akrobat gibi bir ipin üzerinde yürüyormuşuz gibi geliyor, hani sen en uçtasın ve ben her seferinde dengemi kaybetmeme rağmen sana doğru yürüyorum. Öyle kitlenmişim ki gözlerindekilere, ne anlatmak istediğini öğrenmek için ölümü göze alıyorum. Aşağıda ağ yok, seyirciler var. Benim düşmemi aç gözlülükle isteyen insan müsveddeleri. Merak duygusu içimi kemirdikçe bacaklarım titriyor. Şu an senden sonsuza dek kopmamak için titreyerek ilerleyen bacaklarım; önceden sana sonsuza dek sarılmak için titrerdi, her sevişmemizden sonra titrerdi hani bir mekanda tuvalete girip geri döndüğümde, masada beni beklediğini gördüğüm de bile titrerdi.

Ölmemeye çalışıyorum, bana ne anlatmak istiyorsun sevgilim? Gözlerinde sakladıkların neler dök artık cümlelere. Sessizliği çaresi yok, sessizlik aramızda uzanan ince ip gibi havada asılı, ben sendeledikçe alkışlar kopuyor duymuyor musun? Her adımda sanki sana yaklaşmak yerine ölümüme yürüyorum. En uçtan bakıyorsun bana, sadece bakıyorsun. Görmüyorsun ki her adımımda bedenimden bir parçanın kopup uçuruma yuvarlandığını. En tepeden en aşağı düşmemek için çabaladığımı görmüyorsun. Zamanında kalbimi delip geçti bakışların, delik bir kalple ne kadar yaşamamı bekliyorsun? 

Tam 3.5 metre ötemdesin, o kadar çok gelmeyi istiyorum ki yanına, ne söyleyeceksen yanındayken duymak istiyorum. Sen sustukça metreler kilometre oluyor, sen sustukça dünya tarihinde kurulmuş tüm cümleler kitaplaşıyor, sen sustukça sessiz kaldığımız o en huzurlu zamanlar bir kabusa dönüşüyor.  Derine, en derine gidiyorum ki ana kucağında gibi hissedebileyim beni bırakırken. Varsın aşağı at beni tek cümlenle, biz beraber gördük en tepeyi,  ben bencilliğinle bile sevdim seni. Alkışlar duyuyorum düşerken, suratımda hafif bir rüzgar, sen konuşmuyorsun ben düşüyorum. Ben düştükçe sessizliğinde daha da derine iniyorum. 

Ah sevgilim, gittiğim yerde dönüşeceğin cümleleri bilseydin eğer bencilliğimle bile severdin beni.

[rakirocks]

Gözlerimi açtığımda vapurdaydım, indim bir sigara daha yaktım. Kendimde değildim, düşüncelerim susmuştu, beynim bomboştu. Gün batıyordu, o kadar güzel bir görüntüydü ki böyle büyülü bir anda onunla olmam gerektiğini hissediyordum. Ne kadar zaman sonra bilmiyorum, yanımda durup benimle aynı anı paylaşan çocuğı farkettim. Wayfarer gözlükleri, çok güzel açık kumral saçlarıyla izliyordu. Onlarca martının suya batıp çıkışını, güneşin battığı o anda bu görüntünün yaşattıklarını sanki an durmuşçasına benimle beraber izliyordu. Vapur durana kadar öylece yan yana durduk. Yanıma gelmedi, konuşmadı, kımıldamadı hatta. Benimle beraber martıları izledi. Ters ışıkta onlarca martı bize yetişmeye çalışıyordu ve birden kayboldular. Hepsi bir anda, gidişlerini izledik. Aniden. Kaçıncı sigaramı içtiğimi bilmiyordum, yorgundum, üzgündüm, uykusuzdum ve martılar gitmişti. Otobüse geri döndüm. Şehrime vardığımda hava kararmıştı, bitkindim ama uykum yoktu. Bir şişe şarap alıp evime vardım. Telefonum çalmamıştı, telefonumun artık çalmayacak olması kulaklarımı sağır etti. Onu bir daha duyamayacak olma düşüncesi mideme bir bıçak sapladı ve beynim bomboştu. O kadar düşünemiyordum ki kendime yardım edemiyordum. Panik halinde evi dolaştım, her yerde fotoğraflar, her yerde hatırlar, eşyalar. Eşofmanı sandalyenin üstünde. Tokatının izi hala yüzümde. Ağlaması hala gözümün önünde. Gülüşünü hatırlayamıyorum. Olduğum yere çöktüm. Bir insan ne kadar çökebilirse o kadar çöktüm. Toprağın dibine indim, köklere sarıldım, kendime sarıldım. Ağladım, ormanları besler gibi ağladım, vücudumdaki tüm kanı akıtır gibi ağladım, bir insan ne kadar ağlamaması gerekiyorsa ben o kadar ağladım...

[rakirocks]

Otobüsten indiğimde saat sabaha karşı 4'tü. Beni bekliyordu, sarıldığımda sigarayla karışık parfüm kokusunu içime çektim. Gergindik, uzun zamandır görüşmüyorduk. Zaman kavramı çok değişken, bazılarına göre uzunluk yıllara tekabül ederken bana göre onu görmediğim her gün yılları yansıtıyordu. Aslında görüşmeyeli bir ay olmuştu, ve uzaklığa alıştığımızı düşünüyorduk ama birbirimizi her gördüğümüzde ilk kez görmüşçesine aynı heyecan oluyordu. O gün farklıydı, o farklıydı. Somut bir şey yoktu aslında ortada, kendi kuruntum sanıyordum. Kafamda gezinen cüceler yine oyun oynuyor gibi geliyordu, keşke öyle olsaydı.

Eve gittik, koltuğun yerini değiştirmişti. Laptopu her zamanki gibi küçük sehpanın üstünde, yanında kül tablası ve çay kupası. Çantamı odasına koymak istedim, dolabın yeri değişmişti. Bir ayda ne çok değişiklik yapmış diye düşündüm. Yine sarıldı bana. Kıyamıyordu, hissediyordum ama tarif edilemez bir şey vardı. Soğukluk desem değil, kızgınlık desem değil. Göğüs kafesimi otomatik kapı aralığında sıkışmışçasına parçalayan bir histi bu. Cümlelere dökemiyordum zira çok da konuşmuyorduk. Her zamanki gibi bana kahve kendine de çay yaptı. Oturduk. Farklı koltuklara. Her şey inanılmaz normalmiş gibi davranıyordum çünkü ortada bir şey yoktu. Ben yola çıkmadan önce gayet tatlı konuşmuş ve birbirimizi ne derece özlediğimizden bahsetmiştik. Biraz oturduktan sonra uyuyalım dedik, sabah olmuştu. Işıkları kapadık ve günün ilk ışığının loşluğuyla sarılarak uykuya daldık.

Aslında o uyudu. Ben durdum, kafamdaki düşünceleri susturmak için 1000'e kadar saydım. Güzel günleri düşündüm, saçmaladığımı ve her şeyin hala çok güzel olduğunu hatırlattım kendime. Gözümden bir damla yaş aktı, o bana sarıldı. Uykuya dalmışım.

Öğlen uyandığımda yanımda değildi. Benden önce uyanma alışkanlığı yoktu, hatta sabah tepesine çıkarak uyandırırdım onu. Kalktım, kahvemi uzattı, kahvaltı hazırlamıştı. Kendime kızdım, geçmişimdeki hatalarımı, başkalarının hatalarını, başarısız ilişki kalıntılarımı bu mükemmel adama yüklemem anlamsızdı. Kahvaltıya oturduk, birden elimi tuttu. Konuşmaya başladı. 

Penisilin iğnesini bilir misiniz? Vurulduğu saniyede damarlarınızda dolaştığını hissedersiniz ve bir süre ağrıdan yürüyemezsiniz. Ya da viski sevmeyen birinin viski içtiğini ve alkolün boğazından geçmesinden ne kadar tiksindiğini hayal edin. Şimdi ise hepsinin aynı anda olduğunu. Beni kendini kaybedecek kadar sevdiğini söyledi, uzun uzun anlattı sevgisini. Sonra ise bu sevginin onu delirttiğini, kıskançlık hissinin sevgisinin önüne geçtiğini, kendine de bana da zarar verdiğini uzun uzun anlattı. Tamam çok uzun zaman kıskançlık nedeniyle çok kavga etmiştik. Ama bittiğini, her şeyin artık rayına oturduğunu düşünüyordum, uzun mesafe ilişkilerinde kıskançlık çok normaldi. O anlatıyor ben artık dinlemiyordum. Dinleyemiyordum çünkü beynim susmuyordu. Birbirine deli gibi aşık iki insanın birbirine bu kadar zarar vermesini aklım almıyordu. Beraber olamayacağımız düşüncesini kafamda normalleştiremiyordum. Evet bir kaç kez kıskançlıktan delirip bana zarar vermeye kalkmıştı ama bu da normal geliyordu. Bana sevgisinden, tutkusundan zerre kuşku duymuyordum, yanındayken çok mutluydum ve ara ara böyle "pürüz"lerin çıkması olağan gibi geliyordu. 

Birden "Sen ne düşünüyorsun sanki burada değilsin?" deyip sinirlendi. Güzel yüzüne baktım, o sinirli yüzünde ömrümü adayabileceğim gülüşünü hatırlamaya çalıştım. Tuttuğu elimi sıktı, öyle canımı yaktı ki çektim elimi. Birden kavga etmeye başladık. Artık susamıyordum, bana yaptıkları bir bir önüme gelmeye başlamıştı. Vurduğu tokatlar, ettiği küfürler tüm güzel anılarımızı yerle bir etmişti. Delirdi ve yüzüme bir tokat daha attı. Birden ağlamaya başladı, "YAPAMIYORUM!" dedi, "Seni sevmeye devam edemem! Bak, benden yarattığın canavara bak, bizden yarattığın karmaşaya bak! " diye bağırarak ağlıyordu.

Gözümdeki yaşı sildim. Daha açmadığım bavulumu aldım. Gittim sarıldım ona, sigarayla karışık parfüm kokuyordu. İçime çektim kokusunu, kendime hapsettim ve kapıyı vurup çıktım. Otobüs terminaline vardığımda çakmak ve sigara aldım. Ben sigara kullanmam. Onun kokusu hep yanımda olsun istedim.

[rakirocks]

Visit Original Link

Uzaktan gördüğünde ne güzel gözleri var diyeceğin cinsten bir adam. Sahiplenen, göğüs geren, yol vermeyen adam gibi adam. Ben hiç böylesini görmedim biliyor musun? Daha tanımadan, sarılınca güvende hissedeceğimi söyleseler, bir adama güvenmenin saçmalığını anlatırdım saatlerce.

  Ben aşık oldum hem de sadece yazdıklarına; yazdıklarından farklı bir adam çıkarsa yaşayacağım hayal kırıklığını tasvir edecek kelime yok. Çünkü ben artık bir şeyleri tasvir etmenin değil hayal etmenin peşindeyim. Gerçekliğe dönüştükçe kaybolan her şeyi silip kafamda canlandırdığım o adamda kaybolmanın eşiğindeyim. Benim birine bağlanmaya ihtiyacım var ve o adamın göz kıvrımında uyumak istiyorum. Onun aç gözlülüğünde harcanacak olmak göğüs boşluğumu yakıyor. Herhangi bir boşluk anında daha kurban gidecek sabır yok bende. Her gün yazsın. Hep yazsın. Sadece okusam yeter gibi geliyor. Yazılmış saçma sapan bir cümlenin verdiği sıcaklığı veremeyen onlarca insan tanıdım çünkü.

  Çok yoruldum, seslerden, sözlerden, yüzlerden. Görüşeceğiz biliyorum. Bir kere sarılmak istiyorum. Kimse yokken, konuşmadan hatta bakmadan. Bu sarılma hissi tüm cinsel dürtülerin ötesinde. Düşündüğüm gibi olmayacak biliyorum. Olmayacak şeyler istiyorum. Oldurmaya çalışmıyorum çünkü değişeceği düşüncesi beni ezip geçiyor. Bugünkü hislerimin beni yeniden, en baştan, sanki hiç bunları yaşamamışım gibi paramparça edeceğine o kadar eminim ki bazı şeyler imkansız olsun istiyorum. Sarılma isteğim içimi delsin, ama dokunamıyım, görmek için delirsem de ulaşamıyım. Bu yaşadıklarımın tükeneceğini düşündükçe olmasa mı acaba diyorum. Masumluğu kaybettikçe çoğalan isteklerimle, elimdekini de kaybetmekten o kadar korkuyorum ki tek fotoğrafa bakarak saatlerce hayal kurmak daha mantıklı bir karar gibi geliyor. Sonra mantığımı kaybediyorum, görmek dokunmak istiyorum.

Hep istiyorum. Her zaman birbirine zıt şeyleri istiyorum. İstemekle başlayan cümlelerimle tüketiyorum her şeyi. Ben o adamın göz kıvrımlarında uyuyup, dudaklarında rüyaya dalmak, kollarında eriyip, cümlelerinde son bulmanın hayalini kuruyorum.

[rakirocks]

Visit Original Link

Üç buçuk saat sonra uyanıp işe gideceğim. Eve yeni geldim. Parçalarım bir adam etmiyor. Yine sarhoşum, evden çıkmamın heyecanıyla eşyalarım odama dağılmış durumda. Kot pantolonum ters şekilde yerde, pijamalarım yatağın üstünde, montum kapının önünde. Odamın içine hayatımı tıkıştırdım sanki. Hayatımı toplamak için dışarı çıkıyorum ve daha küçük parçalar halinde geri dönüyorum. Neden? diye sormayalı en az bir hafta geçirdim. Benim için güzel bir zaman dilimi, bir zamanlar her saat soruyordum kendime. Nedenleri bıraktıkça sonuçlara ulaşmıyorsun işte sadece neden sorusunu kanıksıyorsun, o kadar. Bazı sorulardan çok şey beklememek gerek, her şeyin cevabı olmak zorunda değil.

  Mesela, soğuk bir aralık gecesiydi ve bir partiye hazırlanmıştım.Güzel göründüğümün farkındaydım, ve aslında düşündüğüm kadar da güzel görünmüyordum. Erkeklerin beni arzulayacağı seviyedeydim ve bu seviye aslında çok adiceydi. Çünkü erkeklerin ilgisi, yanlız kalmamak adınaydı ve ben yalnız kalmaktan çok korkuyordum. Partiye gittim, oradayken görüntüm sadece çocukların oynadığı ışıklı bir oyuncaktı. İlgi çekiyordum ve bunu bilmek en kötüsüydü.  Aslında olmam gereken yer o değildi çünkü ben bu kadar yalnız hissetmemeliydim. Güzel kadınlar güçlü olurdu ama ben güzel değildim. Sevimlilik ve zekayla bir tık ortaya çıkmış bir bireyden başkası değildim, çok şansım yoktu. Şans istiyordum. Beklediğim o kadar çok şey vardı ki olsalar farketmeyecektim. Gözüm açtı, gözüm doymazdı ve herkesi gömebilirdim. Olgunlaşma diye birşey yoktu çünkü yeterince yaşamıştım. Yılladır yazıyordum, yıllardır yaşıyordum ve hala dışarıdaydım. İnsanlarla tanışıyor, konuşuyordum. En kötüsü karşımdakinden etkileniyordum. İnsan garip bir varlıktı, etkiliyodu. Zeki birini görünce üç yaşındaki çocuğun oyun parkına geldiği gibi hissediyordum, çocuklarımla oynuyordum, ayak uyduruyorlardı çünkü bana ihtiyaçları vardı. Cinsel ya da duygusal açıdan biliyorum , bekledikleri bendim, beklediğim onlar değildi. Onlarlaydım, ışıklar o kadar kocamandı ki sadece onlara bakıyordum. İnanılmaz yalnızdım, herhangi bir şair beni görse hakkımda sayfalarca yazardı. Mutlu görünüyordum. Mutluluğun tam tanımı yoktu. Tanımı olmayan bir şeyin nasıl muadili olabilirdim? bekliyordum ben. kimse tutmadı. sallanmadım da, güçlü görüntünün ardında korunma istiyordum. Artık kendimi düşünmekten çok yorulmuştum. Sağımda bir bar vardı, solumda insanlar. İnsanlar hep vardı, benimle konuşuyorlardı, anlatıyordum ve neden anlattığımı bilmiyordum. Durmadan konuşmayı yıllardır huy edinmiştim çünkü konuştukça görmüyorlardı. Benim ne derece görünmez olmak istediğimi hissetmiyorlardı.

Halbuki ilişkilerim böyle değildi, konuştukça yok oluyorlardı.Birine karşı bir şey hissediyordum ve hiç anlamı yokmuş gibi yok oluyordu, sanki ben o ilişkide yokmuşum gibi. Keşke iş cinsellik olsaydı, değildi işte seviyorlardı,  bitince yok oluyordum. Çünkü çok iyiydim, iyilik benim lanetimdi. Aslında iyi olduğum insanları önemsemiyordum, bilmiyorlardı çünkü sevdiğim insan gidince ben de giderdim. İnsanlar kendilerini olduklarından daha değerli görüyorlardı, katlanamıyordum. Sevmeliydim, birini sevememe hissi beni derine gömüyordu, gereksiz neşeye boğuyordu, yalan söyletiyordu.

Uyumak istiyordum. Yastığım olmasın istiyordum, yorganıma sarılmak istemiyordum. Yalnız bırakılıyordum ve ben inanın çok üzülüyordum. En çok bu kadar insan varken yalnız bırakılmak üzüyordu.. Bu kadar insan varken nasıl bu kadar insan yoktu anlamdıramıyordum. Biraz uyumalıydım. Her yaşadığım şeyden küçük ve derin kağıt kesikleriyle kurtulmuş bedenim sabaha dinç kalkmalı. Çünkü yaralar derin olmadıkça kimse ciddiye almıyor. Aslında yalnızlık hissi evine her girdiğin insanda ve evine her giren insanda kocaman bir geçmiş yaratıyor. Geçmiş bir orman yangını gibi, ve bu yangına girsem kimseyi kurtaramayacağımı biliyorum. Kalabalıktan geliyorum, herkesin ortasından çıkıyorum ve duruyorum. Yananları izliyorum, hayat sevdiklerinin yanmasını izletip geçmişte kaldıkları için hiç bişey hissedemediğin bir araf. Duruyorum. Yalnız hissetikçe daha dibe gömülüyorum.

[rakirocks]

Visit Original Link

Yarını düşünmeyecek umursamazlığa ya da her şeyi düşünebilecek bir sorumluluk duygusuna sahip olmayı çok isterdim. Ortada olma hissindeki huzursuzluk çok ağır çünkü. Biz ne ara büyüdük de kocaman kocaman hayatlara sahip olduk diye düşünüyorum uzun süredir. Yorucu bir gün. Hem de her yanıyla.

Hani o saatlerce uyuyup dinlenmeden uyandığınız sabahlarlar vardır ya. İşte onlardan biri. O kadar yorgun hissediyordum ki ne mükemmel hava ne de işimin rahat olması moralimi düzeltmeye yetiyordu. Zorla gözümü açmıştım ve yine salondaydım. Uzun süredir odama uğramıyorum, ilişkilerimin ne derece yıkıcı etkisi olduğunu bu anda anlıyorum işte.

Odam... O kadar uzaklaşıyorum ki bir zamanlar sevdiğim kişiyle yattığım yataktan, salona çekiliyorum, odamın kapısını kapıyorum, kendimi kapıyorum. Dış dünyaya açılıyorum, sonsuzluk olmalı çünkü evimde duramıyorum. Sanki beni sadece sokaklar, yollar, insanlar rahatlatabilirmiş gibi her gün çıkıyorum. Huzursuzluğun verdiği kıpırtı peşimi bırakmıyor. Günler birbirini kovalıyor.

Son ayrılığımın üstünden tam 72 gün geçtiğini farkettim bugün. 72 gün boyunca koltukla yaşadığım büyük aşk.

Yine perdeyi kapatmayı unutmuştum, gün ışığı uyandırmıştı beni. Nefret ediyorum, güneşten de sisteminden de. Somurtarak güne başlamak ve ağrıyan bir sırt. Mükemmel bir sabaha daha merhaba! Banyo gözüme millerce uzakta gözüktü ama duş alıp hazırlanıp işe gitmeliydim. Çünkü her sorumluluk sahibi insan bunu yapmalıydı. Çünkü çalışmazsam ne derece delirebileceğimi biliyordum. Duş, bir fincan kahve ve bir sigara sonucu klasik sağlıklı günüme başladım. Aslında bir dönem kahvaltı alışkanlığı kazanmıştım, ama o zamanlar hayatımda biri vardı. Bu kısmı hep garip geliyor bana, hayatını mahveden insan seni düzelten insan oluyor aslında. Sanki ben bir kütüğüm de yontula yontula güzelleşiyorum ve yeterince yontulmazsam çirkin, şekilsiz ve değersiz olarak ortada kalıyorum. O dönem her sabah kahvaltımı yapar giderdim işe, kahvemi de sevgilim hazırlardı. En az 15 yıl öncesi gibi geliyor bu anılar, çünkü öyle boş hissediyorum ki parlayan güneşin altında hayret ediyorum yaşayamadığım acılara.

Yürürken bir kedi gördüm yolda, çok çirkindi. O kadar çirkindi ki sevme isteği uyandırdı bende. Kediyi sevdiğim sırada yanıma dilsiz bir adam yaklaştı ve beni bir yere götürmeye çalıştı. Korktum biraz. Biz ne ara bize gülümseyerek yaklaşanlardan korkan insanlara dönüştük? Tabi bu beni engellemedi, bugüne kadar belirsizlik neredeyse o yöne savruldum çünkü. Merak mı, başımı belaya sokma çabası mı bilmiyorum. Engel olamıyorum kendime, belirsizlik çekiyor beni. Uzaya gitsem karadeliği bulur ve içinde ne varmış bakarım gibi geliyor. Gittiğim yer kedilerin yuvasıydı, 5 tane küçük kedi yavrusu vardı. Anladığım kadarıyla dilsiz adam bana kedileri beslediklerini anlatmaya çalışıyordu. Gülümsedim. Biraz diğer kedileri de sevip teşekkür ettim. İşe geç kalıyordum, bunu hep yapıyordum. Bir yerlere sürekli geç kalıyor ve neden geç kaldığımı bilmiyordum. Adımlarımı hızlandırdım.

Tam koşturduğum sırada gözüme liseli bir çift çarptı, o kadar mutlu ve o kadar temizlerdi ki o an bana araba çarpsın istedim. Kendi jenerasyonumdan birini bu derece mutlu görsem, altında yatan nedenleri çok rahat sıralayabilirdim. Tecrübenin özgüveni ayrıydı ama masumluk tecrübeyi her zaman yerle bir ederdi. Karşımdaydılar işte ve sadece konuşuyorlardı. İki insan etrafına sadece konuşarak nasıl böyle enerji yayabilirdi aklım almıyor. Biz de mi böyleydik? Masumluk kaybolunca ışığımızı da mı kaybettik? Ya da konuştuklarımız yapaylaştıkça her şeyin cevabını bilen robotlara mı dönüştük?

En son kiminle bu derece heyecanlı, yere bakarak, elimi kolumu nereye koyacağımı bilmeden konuştuğumu hatırlamıyorum. Bu hissi özlediğimi farkettim. Özgüvenimin ne derece yüksek olduğunu gösterme çabalarım saçma sapan bir hareket gibi göründü gözüme. Başım dik konuştuğum insanlar gözümde küçüldü, ben de küçüldüm kendi gözümde. Ben, yere bakarak konuşurken daha yüksekteydim çünkü, şimdi ise bizden daha masum insanları görmek için başımı dik tutmak zorundayım.

Bu düşüncelerle vardım işe, gereksizce allak bullak olmuştum. Kendimi işe verdim, gün geçti. Günler hep böyle geçti. Günler zaten son zamanlarda çok çabuk geçmiyor muydu? Eve döndüm. Yine bilgisayar başındayım. Odamın kapısı kapalı. Elimde bir kadeh var. Bu akşam da bitiyor. Günlerin çok çabuk geçmesini istediğimiz zamanları özlüyorum bu akşam. Çünkü günler hızlı geçtikçe hayata karşı dik durma çabam, egolarım, isteklerim büyüyor. Ben bu büyüklüğün altında eziliyorum, çünkü ben bugün anladım ki daha hazır değilim. Bu kadar büyümeye hazır değilim. 

[rakirocks]

Visit Original Link

Ne geldiyse başımıza insanların kendine güvensizliğinden geldi sanırım, en azından benim başıma. Kendine güvensiz, özgüveni düşük ve egosunu yüksek tutmaya çalışan tüm adamlar beni buldu. Bu konuda iyiyimdir, kimseyi hayal kırıklığına uğratmadım bugüne kadar. Değer verdiğim insanların kendisini güvende, zeki ve yakışıklı hissetmelerini sağladım çünkü ben onları öyle görüyordum ve kendilerine haksızlık etmesinler istedim. Ne biliyim sanırım o yüzden vicdanım oldukça rahat.

Geçen gün annemin geçmişte bir sevgilisi olduğunu öğrendim, olmadığını iddia ediyordu. Sordum, gülerek anlattı “Görüştük, olmadı. Sonra babanla tanıştım, beni çok seviyordu ve evlendik.” dedi. O “beni çok seviyordu” cümlesi  aklıma çok takıldı. Şu an birbirlerini çok sevdiklerine eminim ama 35 yıl öncesinde bir boşluk var. Demek ki annem sevmiyordu, iyi bir adam diye evlenmişti. Peki diğer adam? Gülerek anlatıyordu. Ama ben de her şeyi gülerek anlatırdım. Çok kötü diye düşündüm. Bu derece kısa hayatta. Ne kötü dedim.  Sırf beni çok seviyor diye biriyle evlenebileceğimi düşünmüyorum, oldukça bencil biriyim ve sevmediğim biriyle mutlu olamayacağıma eminim. Bunu kabullenmem kolay olmadı. Hümanizm zırvaları altında bunu gizlemeye çalıştım yıllarca. Ama bencilim, hem de herkese karşı. En kötüsü de en zayıf olduğum insan en sevdiğim insan değil. Egomu kim zedeleyebilmişse o kişiye karşı çok savunmasız oluyorum, değiştiremiyorum bunu. Zaman geliyor ki o kişi geri dönüyor, işte o gün yeniden doğuyorum.

Balkonda otururken bir hesaplama yaptım, önce yaşımı hesapladım, sonra görüştüğüm insanları ardından kalbimi kıranları ve egomu yerle bir edenleri. Hepsinin sonucu yaşım aslında olgunlaşıp durulmaya verimliydi, şu saydığım kriterdeki insanların hepsi geri dönmüştü ve görüştüğüm insanlar ise eğlenceliydi. Evet, biriyle görüşmek güzeldi ama eğer o noktada kalacaksa.

Çünkü bir noktayı geçince bağlanıyoruz biz. O nokta nedir diye kimse sormasın bana, her insan boşlukta dolanırken kendini bağlayacak farklı bir tip ip bulur kendine ve ben genellemelerden nefret ederim.

Bağlanmak başıma gelen en büyük lanetlerden biri. Biri diyorum çünkü en büyüğü birine alışmak. Çünkü bir kadın için birine alışmak demek kendi alışkanlıklarını değiştirmek demek. Bir anda, sen fark etmeden; güldüğün şeyler değişir, yattığın pozisyon, uyandığın saat hatta uyandığın an yaptığın şey bile değişir. Çünkü değer veriyoruz diye küçümsediğimiz durum bir zamandan sonra aşktan daha kuvvetli olur ve fark etmeyiz ki o “hoşlanıyorum sadece” dediğimiz kişi hayatımızın ortasında bize bakıyordur. Çünkü biliriz ki güvenmek, alışmak, kıyamamak kolay şeyler değil. Bu yüzden, o modern görüntümüzün altında “ bu adam beni yola getirebilir” dediğimiz kişilere tutunuyoruz. İhtiyacımız var. Bir yere tutunmaya ihtiyacımız var, öyle bir kafa yapısı ki bu 14 yaşındaki bakir beyinlerimizi 20li yaşlardaki yıpranmış bedenlerimize sığdırmaya çalışıyoruz.

Biz aslında her sevişmede bekaretimizi bir kez daha kaybediyoruz.

[rakirocks]

Visit Original Link

Barlardaki sonsuz müzik gibi gürültülü bir geceydi ve ben evdeydim. Beynimin içindeki sesleri susturamayınca onlarla eğlemeye karar vermiştim. Hepsiyle tek tek konuşuyordum, onlar susmuyorlardı ben de öyle. Birimiz yenilecekti, yenilen ölecekti. Yenilen olmama konusunda çok kararlıydım.

İçimde bitmek bilmez bir enerji saklıydı ama elim bile kıpırdamıyordu. Yatağımda uzanıp tavanı izliyordum ve içimde kanlı bir savaş veriliyordu. Geçmişimle arama giren her şeyden nefret ediyordum. Sahip olduğum güzel anıları unutmak bünyemin bana yaptığı kocaman bir ihanet olmuştu. Hatırlamak adına kendime bağırıyordum, kendim de bana bağırıyordu. Bakıyorduk birbirimize, güzeldik aslında. Kendimizi beğeniyorduk ama kıpırdayamıyorduk. Sonsuz bir boşlukta dolanan balon gibiydik ve susmuyorduk. Patlayana kadar bağırmaya söz vermiştik sanki.

Gerçek dünyada duvardaki çıkıntıları izliyordum aslında, sıcaklamıştım da biraz. Yorganı attım üstümden. En fazla bu kadar kıpırdayabiliyordum çünkü. Felç inmişti sanki, hiçbir şey hissetmiyordum. Ağlayamıyordum bile. Durmak canımı acıtıyordu çünkü susamıyordum. Hareket edebilsem belki bu kanlı savaşın ortasına bir nükleer bomba düşecek ve bizi yok edecekti. Sonrası ise karanlık. Karanlık sessiz ve güzeldi. Karanlık belirsiz ve rahatsız ediciydi. Ben rahatsız edici şeyleri hep sevmiştim ama o kıpırtılı huzur bir türlü uğramıyordu. İyi günleri düşünmeye çalıştıkça ayrılıklar geliyordu aklıma, kavgalar ve ruhumda jilet kesiği gibi yara açmış o geri döndürülemez sesler geliyordu. Susmuyordum, kendi ağzımı kapatamıyordum. Hayatım boyunca açılmış ve kapandığını düşündüğüm tüm yaralar, o içindeki yılların getirdiği irinle birlikte karşımdaydılar.

Gözlerimi kapıyordum, bu sefer o irin ben oluyor ve durmadan acıtarak kaynıyordum. İçim kaynıyordu. Kanadığı zamanları da bilirdim, ne huzurlu diyordum şimdi. Cümle cümle geçiyordum gözümün önünden. "Hatalısın” diyordum kendime “Kendi hayatını kendin bu hale getirdin”, “Basit yaşayabilirdin” diyordum, “Basit yaşamayı seçmedin karmaşayı da kaldıramadın” işte diyordum. “OROSPU” diye bağırıyordum, “Beni aldattın” diyordum, “ Beni bırakma” diye ağlıyordum kendi kendime. Ve konuşanların hiç biri ben değildim.

Deliriyordum. Kendime zarar veremiyordum, biri cimciklese geçecekti  ama kimse bana dokunamıyordu. Dokunulmazdım, havadaydım, tavanı izliyordum. kalın bir yazıyla “AFFET” yazıyordu tavanda "BENİ AFFET” diye yalvarıyordum kendime, affedebileceğim kimse yoktu. Geçmiş vardı. Kocamandı. Göz bebeğime yerleşmişti ve ben hala gülüyordum. Kahkahalara boğulmuştum yatağımda.affettiklerim affetmediklerim yaşadıklarımın hepsi gözümün önünden geçerken ben gülüyordum.

Tek başıma sağ ama salim kurtulamamıştım. Çok önemli değildi. Önemli olan yaşamamdı. Bu kısacık hayatta ne saçmaydı yaşananlar nasıl bir dizi çeviriyordum kendi kendime. Umursamadan gülüyordum. Kendi sesimi duyuyordum.

Doğruldum. Hiç güçlü olmadığım kadar güçlü hissedip yataktan kalktım. Ben artık aynı kadın değildim, kendimi öldürmüştüm. Kendi sözlerimle kendi ırzıma geçmiş gülüyordum. Deli olmadığıma yüzde yüz emindim ve ben kendi tecavüzüm sonucu ortaya çıkan sakat çocuklarıma bakıp gülüyordum. Kenara bıraktım. Her şeyi. Bir sigara yaktım. Bir duman çektim. Hepsi buydu. Elimize geçenlerin hepsi bir sigara dumanında saklıydı, yok oluyorlardı, zarar verip kayboluyorlardı. Umrumuzda olmuyordu, hayatımıza yaptıklarımız, başkalarının hayatına yaptıklarımız bir iki hafta sonra umrumuzda olmuyordu. Bu güzeldi. Hayat kısaydı. Yaşamasını bilmiyorlardı.

Ben kendimi öldürüp yaşamaya başladım. Artık konuşmuyorum. Çünkü daha çok başındayım dediğim hayatımın ırzına geçtim. Ve pişman olmadım.

[rakirocks]

Visit Original Link

Aile ne garip şey. Hani yazılışı bile bir değişik. Seçemiyoruz.  Aynen dinimizi, ismimizi, cinsiyetimizi seçememiz gibi. Yine de onları zamanla kendi isteklerimize,  göre çevre baskılarına aldırmayacak raddeye geldiğimizde değiştirebilsek de ailemiz hep aynı kalıyor. Annemizi, babamızı, kardeşimizi değiştiremiyoruz.

Aslında bu bir yandan korkutucu, ben şanslı olanlardandım, mükemmel bir aileye sahibim. Ama olmayabilirdim. Korkunç bir anne ya da babaya kıskanç bir ablaya ya da hayatı zehir eden bir abiye de sahip olabilirdim. Ailenin hayatımızdaki etkileri ise her psikolojik kurama konu olmuş durumda, seçemediğimiz için zaten korkutucu olan bir şeyi üstüne üstlük bilimselleştirdiler.

Değiştiremeyeceğimiz kişiler yüzünden hayatımız şekilleniyor.  Ya hayatımız zehir oluyor, ya yarım oluyor ya da parça parça oluyor. Ama ne olursa hep bize oluyor ve bunu asla değiştiremiyoruz.

Kısır döngü gibi aslında bu, ailemizi değiştiremesek de aklımızın bir yanında hep bir aile kurma dürtüsü var. Bizi sonsuza kadar sevecek bir eş arıyoruz, onu bulamadık bizi sevmeyen bir adamdan çocuk yapıyoruz ve çocuğumuzun bizi sonsuza kadar sevmesini bekliyoruz. Onu şekillendiriyoruz sanki bir çamuru şekillendirir gibi. Zorunluluk sanki. Hani en ben aile istemiyorum diyen insan bile evlilik kurumu altında olmasa bile 7-8 yıllık ilişkiler yaşıyor ya da az önce dediğim gibi çocuk yapıyor. Bu nedir? Sizin o dönemki aileniz. Yani her türlü bir bağlanma zorunluluğu.

Seçimlerimiz dışındaki doğumumuz ve seçimlerimiz doğrultusunda ürettiğimiz insanlar arasında yaşanan bir süreç.  Bu içinde bulunduğumuz hayat o kadar trajikomik ki 70 yaşında bile bu aile dürtüsünü ortaya çıkarabiliyor. Sanırım bunun altında hep bir yalnız kalma korkusu yatıyor. 20-30 yaşlarındaki sevişme ya da aşk ihtiyacı 40-50 yaşlarında yerini sevgi ve şefkate bırakıyor. 60-80 yaş arasında ise ölürken yanımda elimi tutacak biri olsun yeter hissine. Bunların hepsi yalnızlık ve ölümle bağdaşıyor.

Hangi yaş gurubunda olursak olalım yalnız kalmaktan o kadar korkuyoruz ki ölürken bile yanımızda birileri olsun istiyoruz. Hatta öldükten sonra bile adımız kalsın ya da birilerini arkamızda bırakalım da adımızı ansınlar gibi türlü düşünceler yatıyor bilinçaltımızda. İnsan bencil bir yaratık, bunu değiştiremiyoruz. Ben de öyleyim.

Şu an çocuk yapmak, evlenmek ne kadar uzak gelse de sonunda bencilliğimin beni getireceği nokta bu olacak. Ailemizin bizi bencilce ve sevgiyle dünyaya getirmesinin sonucunda istediğimiz kadar aykırı bir hayat yaşayalım sonumuz onlar gibi olacak. En sonunda her insan birbirini tekrar ediyor. Ölüm şekilleri bile değişmiyor. 1939-1945 yıllarında Yahudilere yapılan soykırım 2013 yılında her ırka yapılıyor. Her ülkede başka bir ırk ya da görüş katlediliyor. Sonuç; katlediliyorlar.

Değişmiyor işte, devlet isimleri değişiyor, insan isimleri değişiyor, aile davranışları, yaşayış biçimleri değişiyor ama içimizdeki bu sonsuz boşluk bir türlü değişmiyor. Sürekli kendimizi tekrar ediyoruz. Ve bu beni ölüm gibi korkutuyor. Hani sonumun ne olacağını az çok kestirebilmek dehşet içinde yaşamama ve sürekli şekilde yanlış seçimler yapmama neden oluyor.

Yanlış seçimler doğru adımlarla devam edip yanlış seçimlere çıkıyor. Bu sürekli böyle. Hayatımdaki erkek ya da kadın isimleri değişiyor, davranışlarım, gittiğim yerler değişiyor ama şu iç yontucu boşluk hiç dolmuyor. Ben, gençliğimin şuursuz havasından kurtulup insanlığıma döndüğümü hissediyorum. Sanki içimdeki tutku, heyecan yavaş yavaş sönüyor, sakinleşiyorum.

Ama bunlar için çok erken, ben değişmeliyim, o sonsuz döngüye girmeden önce biraz daha değişmeliyim. Değişimin sonucunun ne olacağını bile bile değişmeliyim belki. Düşünmekten beyin kıvrımlarım ağrıyor.

Ben, çok korkuyorum.

 İnsanlığıma dönüp o korkunç kara delikte kaybolmaktan,

Kendi gözümde dünyadaki herhangi biri gibi olmaktan,

Çok korkuyorum.

[rakirocks]

Visit Original Link

Bu histen nasıl kaçılır bilmiyorum. Onlarca cümleyle anlattığım ama hala adını bilmediğim bu histen nasıl kaçılır? Daha kaç kişiyle konuşmam kaç kitap okumam kaç değişik yöntem denemem gerek bu hapishaneden uzaklaşmam için?

Düşüncelerimin esiri oldum, duramıyorum. Sürekli değişik hikayeler katıyorum kendime, her değişik hikayeden elim boş ya da bir parmağım eksik dönüyorum. Son bir yıldır bana neler olduğunu çözemiyorum. Konuşuyorum, tanımadığım insanlara soruyorum neler olduğunu. Bu ev o kadar boş ki her tarafa binlerce anı saçılsın diye eşyalarımı parçalamak istiyorum. Her eşyadan sorulacak hesabım var gibi geliyor. Ama hiçbir şey yapmıyorum, ve hiçbir şey yapmamak en kötüsü. Yapamamak değil, uyuşuğum. Beynim, bedenim, duygularım uyuşuk. Sanki birileri beni morfine boğmuş, bir çukura atmış ve en sonunda delirmişim. Hayalimde bir hayat yaşıyorum, ama yine de o çukurun içindeyim işte. Kaçamıyorum, bağıramıyorum, şikayet edemiyorum.

Çünkü insanlar somut bir neden istiyorlar, sıkıntının öldürebileceğini bilmiyorlar. Anlatamıyorum bir türlü kendimi, saçma sapan somut nedenler çıkarıyorum belki mantıklı bulurlar diye ama “geçer” diyorlar. Geçmiyor işte, bu sıkıntı geçmek bilmiyor. Yalnızlık ya da başkalarının anlayabileceği bir kelimeyle somutlaştıramıyorum duygularımı. Beni görmüyorlar.

İçimdeki bu sıkıntının beni ne derece yıprattığını, üzerimdeki uyuşukluğu, düşünüp uygulayamadığım binlerce planın beynime ne sancılar çektirdiğini zerre hissetmiyorlar. Tek ihtiyacım bir heyecan kıpırtısı. Küçücük. Belki başka birinin umrunda olmayacak ufacık bir heyecan benim hayatımı cennete çevirebilir, bilmiyorlar. Bir yerlerde kaybettim, hayatımın bir noktasında nasıl tükettiysem bulamıyorum işte.

Benim, beni kaybetmekten ölesiye korkacak birine ihtiyacım var. Benim, beni ya dibine kadar mutlu ya da dibine kadar mutsuz edecek somut bir nedene ihtiyacım var.

Çünkü sıkıntı öldürüyor, çünkü bir nedene bağlı duyulan acı boşlukta olmanın acısından çok daha iyi. Bulamıyorum. Heyecanımı nerede tükettiğimi yeniden nerede bulacağımı bir türlü bulamıyorum. Aradıkça uzaklaşıyorum. Sanki kalabalık bir kumsalın kıyısındaki denizdeyim, uzaklara açılmışım, bir kramp girmiş, dibe batıyorum. Ne kadar bağırsam da duymuyorlar. Boğuluyorum. 

[rakirocks]

Visit Original Link

"Ne dediğimi bilmemek istiyorum. Hakkımı aramamak istiyorum. Boş başıma dolaşmak istiyorum. Sosyalleşmek istememek gibi bir hak tanınmak istendiriliyorduğum. Sahipsizim. Sonra sokakta dolaşırken her şeyi rasyonalize etmek durumunda kalıyorum. Bazı kediler rasyonalize olmak istemiyorlar. Annem rasyonel ne demek, ağlamıyor. 

Kendimi bana bırakmak istiyorum."

Ah Muhsin Ünlü

[rakirocks]

Visit Original Link

Günlerim birbirine ayna tutmuş gibi, iç içe geçmiş binlerce ayna. O kadar aynı ki her şey, baktıkça gözlerim kamaşıyor. Hep aynı monotonlukta, aynalarla dolu bir odanın içinde aynalar tarafından dışlanmış şekilde hayatımı izleyip duruyorum.

O kadar uzun süredir bu şekilde duruyorum ki sanki normali buymuş gibi...

Yalanlar söylenmiş, insanlar aldatılmış, sevilmiş, sevişilmiş, her şey olup bitmiş, yaşanmış. Dahası yokmuş gibi.

Öylece bakıyorum hayatıma, sanki hükmüm yokmuş gibi uzak her şey. Hiç bir şey olmuyor. O kadar büyük bir olmamazlık var ki durup izlemekten başka çarem kalmıyor.

Deliremiyorum da.