gerçekten hayatıma aldığım tüm insanlar dengesiz. hepsi. yakın çevremde beni yaralamayan tek bir insan barındıramıyorum. sevgisinden şüphe etmediğim, zaman zaman bana değersiz hissettirmeyen insanlarla olamıyor gibiyim. kalbim hep gidip çürük elmayı seçiyor gibi ya da. ben de öyle olduğumdan, köküm böyle olduğundan. buna alıştığımdan. o çok farklı, dediğinde, aslında yaraları açan kişiye benzemesinden, hatta aynı olmasından. bize kim zarar verdiyse küçükken, büyüyünce yine öylesini buluyoruz. beni gerçekten seven ve bunu belli eden bir insanın bende yer etmesi imkansız gibi geliyor. hem hak etmemezlik hem de kendinden en iyilerini uzak tutmak.
bazen cidden anlayamıyorum. şu sıralar, özellikle erkekleri. hepsi mi böyle, ben mi yanlışına çatıyorum? iki gün arasında böyle fark olması normal mi, bir öylelik bir böylelik tek bana mı garip geliyor yani? mesaj atıp neden cevabı görmezden gelirsin, selam verip niye sonra arkanı dönersin ki. beni yıkıyorsun günden güne. evet, sen de.