Ne kadar insanlara güvenmiyorum desemde içimde ücralarda sansam da tam ortada bir güven duygusu oluşuyor zamanla. Ve bu güven duygusu her seferinde birden kırılıyor. İnsanlar çok kötü ve bencil. Onların pislikleri beni boğuyormuş gibi hissediyorum. Çünkü her şeye rağmen ben kalp kırmak istemiyorum ve görmezden geliyorum. Biliyorum çok hatalıyım ama gayem onlar gibi olmamak. Doğrusuyla yanlışıyla benim de yolum bu. Ama bu yolda üzülen nedense hep ben oluyorum. Tekrardan düşeceğin hatalara yalandan dersler çıkar bakalım rayiha bu kendine söylediğin yalanların mumu ne zaman sönecek hep beraber göreceğiz. Bu sefer çabalayan ben olmayacağım Allahım kalbimin bu kırıkları canımı çok yakıyor lütfen bana doğru yolu göster.














