"Doğum günün kutlu olsun!" Dedim büyük bir coşkuyla. Ona verdiğim anahtarla eve girmişti benim bağırarak kurduğum kelimeleri hala anladığını sanmıyorum ama içeriye girmiş anahtarı delikten çıkarmaya çalışırken kafasını kaldırıp bana baktı. Soğuk bir nefes ensesinden üflemiş gibi donmuştu. Anahtar hala delikteydi ve o hala öylece duruyordu. Kocaman gülümsedim ona. Doğum gününü unutmuştu, bunu sabah ona istemeden çaktırdığımda anlamamasından anlamıştım. Göz ucuyla koltuğun arkasında duran en yakın arkadaşlarımıza baktım. Serkanın elinde büyük bir konfeti varken diğerleri o içeri girer girmez alkışlamak için anı kolluyorlardı.
Ayaz şoku yavaş yavaş atlatırken anahtarı çıkarıp kapıyı kapattı. Elindeki poşetleri köşeye bırakırken uzun siyah kabanını çıkarmadan doğruca bana doğru yürümeye başladı.
Gözlerime bakıyordu ve o gözlerde çoktan gece olmuş yıldızlar parlamaya başlamıştı.
Kapıdan içeriye girer girmez canım adamım ikinci bir şok daha yaşadı. Konfeti patladı ve alkışlar çalındı.
Ayaz şaşkın şaşkın etrafına bakıyordu. Bunu beklemiyordu ve en güzel hediye de aslında bu olmuştu.
Serkan Ayaz'ın omuzuna atlayıp ona sarılırken herkes tek tek sarılmaya başladı. Arkamdaki pastasını kontrol ettim, içlerinden bir mum sönmüştü. Onu hızlıca yakmaya çalıştım.
"Abi biz sana çikolatalı pasta yaptırdık mumlu pastaya dönüşmesini istemiyorsan hemen üfle!" Gülmeye başladılar. Mumu sönmemeyecek şekilde yakmaya çalıştım. Bir kaç adım geriye çekildiğimde ayaz önümden geçmiş zorla masanın başına almışlardı. Her şey güzeldi ama ayaz için bu kısım biraz zor olacaktı. İlgiyi her insan gibi severdi ama böyle tek odak noktası olmak onun işini zorlaştırıyordu. Kollarımı gögüsümde birleştirip onu izlemeye başladım.
"Her şey için gerçekten çok teşekkür ederim... Hiç beklemiyordum böyle bir sürprizle karşılaşmayı. İyi ki varsınız." Alkışlamaya başladılar. Bugün 23. Yaşına giriyordu. Serkan onun ne kadar da yaşlandığını yüzüne vurmaya çalışıyordu ama ayaz pek oralı değildi. Sonra Serkan ceydaya taktı ve onun yaşlandığını söyleyip kızcağızı anlık depresyona sokmuştu. Onur da ceydayı savunmak için araya girince işler karışmıştı ama kavga yoktu sadece gülüyorduk.
Profilimde ki baskıcı bakışları hissedebiliyorum, açık bir havada olsaydık derin bir iç çekebilirdim.
Başımı çevirip Ayaz'ıma baktım. Ellerini masaya yaslamış mumları üflemeyi bekliyordu.
Ortamdaki minik kaosa rağmen gözleri üzerimdeydi. O kadar derinden bakıyordu ki göremediğim, bulamadığım her ne varsa içimde gördüğüne hatta incelediğine eminim. Gözlerini gözlerimden çekmeden yavaşça elini uzattı. Anlık gözlerimizi ayırsam da elimi avucuna bırakıp gözlerine bakmaya devam ettim. Beni yanına çekip kollarıyla yaptığı kafesin içine aldı. Çenesini omzuma yaslarken yanağını yanağıma yasladı. Bizimkiler çoktan toparlanmış dikkatlerini bize vermişlerdi. Etraf sessizleşmişti.
"Beraber üfleyelim..." Diye fısıldadı yanağını bastırarak. Başımı olumlu anlamda salladım. Bugün ne istiyorsa sorgusuz evet demek istiyordum.
Bizimkileri yönlendirmek için alkışla ritim yakalarken anında ayak uydurmuşlardı.
"İyi ki doğdun Kardeşim."
"İyi ki doğmuşsun lan hıyar."
Pastaya eğilip yavaşça mumları üfledik. 6 mum, aynı anda sönmüştü.
Etrafı aydınlatan o ince ışık hüzmesi de yok olup gidince, onlar ışığı yakmadan. Hızla arkamı dönüp ona sıkıca sarıldım. Yanağına uzun süren bir öpücük kondurup, "İyiki doğdun canım Ayaz'ım." Dedim.
Yüzünü yanağım ve saçlarımın arasındaki o yumuşak kısma bastırıp, "Seninleyim ya iyi ki doğmuşum." Fısıldayan sesi, içimde çığlıklar atan kelebekler oluşmasına sebep olmuştu.
amandla
izzy806
gummygunk
stormborns
2087