Bayramdı ve ben onları aramamıştım. Aslında bilerek aramamıştım. Çünkü annem yıllardır bensiz geçiriyor bayramları. Her bayram biraz daha eksik oturuyor o sofralara. Ben de elimden geldiğince onun o eksikliği daha az hissetmesi için uğraşıyorum.
Biliyorum… Gündüz konuşsak sesi değişecek. “Bak yine yoksun… Sensiz kesiyoruz kurbanı sensiz yiyiyoruz sensiz sensiz diyecek uzayacak üzülecek. Ve ben kilometrelerce uzakta olsam da o kırgınlığı hissedeceğim.
İşteydim. Telefonu açtım. “Akşam arayacağım” dedim, kapattım.
Eve gelir gelmez markete gidip et aldım. Sonra görüntülü aradım annemi. Mutfağa geçtim, telefonu bir köşeye koydum. Ben yemek yapıyordum, annem tarif veriyordu. Bir yandan tencereyi karıştırıyordum, bir yandan da “Bunu şimdi mi koyayım?”, “Biraz daha pişsin mi?” diye soruyordum.
O an… Sanki aynı evdeydik. Sanki mutfaktan birazdan sesi gelecekmiş gibi. Sanki az sonra gelip yemeğin tadına bakacakmış gibi.
Daha o bir şey diyemeden, “Bak bensiz değil… Ben de burada yiyorum” dedim.
Yüzünü görüyordum ama en çok gözlerini hissediyordum. Dolduğunu gördüm. Ben de başladım konuşmaya. Şapşallık yaptım, güldürdüm onu. Ağlamasına fırsat vermedim.
Bir yandan yemek yaptım, bir yandan annemin sesini dinledim.
Oysa ben evdeyken yemekleri bana yaptırırdı annem.
Yemek konusunda iyiyimdir. Eee… annemin oğluyum sonuçta.
Uzun uzun konuştuk. Sonra telefonu kapattık.
Masayı hazırladım. Sofrayı kurdum. Her şeyi güzel olsun istedim. Oturdum masanın bir köşesine.
İnsan bazen yalnızlığı sessizlikte değil, boş kalan sandalyelerde hissediyor.
Bir süre sofraya baktım. Sonra boş yerlere…
Az önce annemin sesiyle dolan ev, yine eski haline dönmüştü.
Yavaş yavaş kurduğum masayı tekrar topladım...
Bu arada babamla fazla konuşamıyoruz annemin yanında zalım annemden daha fazla duygusal karı koca kafa kafa ya verip ağlıyorlar sonra...
kianamaiart
theartofmadeline
turnnoffyourmind