Uzun zamandır hiç hissetmediğim duyguları, saf temiz aşkı bu filmde hissettim. Audrey Hepburn (1929-1993) usta oyunculuğunun neden en iyi kadın oyuncu ödülü aldığını filmin her saniyesinde mimiklerinin diken diken ettiği tüylerimden anladım. Favori filmim oldu prensesin hayatını yaşamak için Kolezyumdan kaçışı, günümüzde bir çok insana, olaya dem vurulabilir.
Hiç bitmesin istedim, tıpkı küçükken babamla gittiğimiz tiyatrolardaki oyuncuların rolü bırakmalarını ve perdenin kapanmasını istemediğim gibi. 1953’e dönüp sette bir kahve içmek istedim ama Hepburn’ün ölümü gibi film de bitti. Spoiler vermeyeceğim, her şeyi güzelleştiren de zaten hayatın istediğimiz gibi gitmemesinin yarattığı dram değil mi? Keşke o dönemlerin saflığında güzelliğinde doğmuş olsaydım. Filme bile yansımış saf güzellikler, temiz ilişkiler, masumiyet.
Film büyük ihtimalle bilinçaltıma en çok şu duyguyu bırakacak: Zıtlıkların içinde yatan güzelliğin değeri. Yani ne kadar zulüm, dram, acı, hayat o kadar güzel. İyilik o kadar yüceliyor çünkü. Ha bu arada, buraya kadar okuyabildiysen nadir insanlardansın çünkü dopamin bağımlısı günümüz insanları beyni uyuşturulmuş ve sen bu kitleden ayrı, özel bir insansın. İyi dileklerimle…
Dipnot; Filmde geçen şiir: “If I were dead and buried And I heard your voice, Beneath the sod My heart of dust Would still rejoice.”
(Eğer ölmüş ve toprağın koynuna girmiş olsam,
Ve senin o tanıdık sesini duysam uzaktan,
Yıllar geçse, bedenim dağılmış olsa bile,
Yine de senin için sevinçle atardı.)
yousharknotpass
baratheonpilled
dededos
blakekathryn
