Untitled @rondz-blog - Tumblr Blog

Posts

I know you have a special behavior that we need to understand. What I didn’t know is that you really are so special that you need special attention for you to understand that you are not tolerable anymore. Get some professional help, dear. You being special confuses me to being sick bastard…

Sobrang hirap pala ‘pag ramdam na ramdam mo ang pag-iisa. Nanunuot sa mga ugat mo at sa buong pagkatao ang lungkot ng pag-iisa. Yung tipong wala kang pwedeng pagsabihan ng lahat ng nararamdaman mo sa kaloob-looban mo. Na gustung-gusto mo siyang ilabas pero ayaw mo dahil natatakot kang mahusgahan at hindi maintindihan. Hirap na hirap na ako. Pilit akong nagpapakatatag para sa isang mundong ang nakikita lang sa akin ay kung ano ang silbi ko sa kanila. At pagkatapos na mairaos ang lahat ng hirap, wala man lang nagtangka na yakapin ako at sabihin na, “kaya mo ‘yan, dito lang ako.”

Pilit kong itinatanggi sa sarili ko na ako ay nasa punto ng depresyon dahil lagi kong iniisip na wala namang pakialam ang mga tao sa akin kahit magkikisay pa ako sa harap nila. At wala ring maniniwala dahil nakikita nila ang masayang maskara na lagi kong suot ‘pag ako’y lumalabas. Pero ang totoo’y malaki na ang lamat ng maskarang iyon. Sumisilip na ang madilim na kalungkutan sa aking pagkatao at kapag hindi na napigilan ng masayang maskara ang tunay kong mga nararamdaman, tiyak lalabas ito nang walang pasintabi.

Natatakot ako. Gumagawa na ako ng mga bagay na sumisira sa aking sarili. Itinataboy ko ang mga tao sa paligid ko at madalas na mas gusto kong mapag-isa kesa kasama ang iba. Nawala na ang focus ko sa trabaho. Tambak na ang mga paperworks ko at lampas-lampas na ako sa aking mga deadlines. Nawala na. Nawala na ang lahat. Pakiramdam ko nasa isang malalim na hukay ako na unti-unting tinatabunan ng lupa.

Paano? paano ba manatiling buhay kung ilang beses ka ng namatay sa kaloob-looban mo? Hindi ko na alam kung paano pa ako hahakbang sa bawat araw. Hindi ko na alam kung paano ko pa isusuot ang masayang maskara nang hindi dinudugo dulot ng sugat mula sa pagkakalamat nito. Hindi ko na alam kung sinong tao ang pwede kong masumpungan para makahingi ng tulong. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako magiging matatag o kung kailan ako igugupo ng aking depression. Bumabagsak ng isa-isa ang matayog na pader na binuo ko upang ako’y protektahan.

Sana, bago man lang bumigay ang natitirang lakas at katatagan ko sa aking katawan ay magawa kong humingi ng tawad at magpasalamat. Sana may himalang dumating upang tulungan ako...

Pwede maglaho na lang ako na hindi napapansin ng lahat? Ang hirap, ayoko na talaga...

Naiirita na ako. Pangalawang lakad na ito na hindi na ako nagiging masaya. Alam kong andami na nilang pinagbago, pero hindi ko inasahan na ganoon kalaki, at lalong hindi naging maganda ang bunga. Nawawalan na ako ng gana. Siguro nga, isa na sila sa dapat kong bitawan...

And I know I like to draw that line, when it starts to get too real...

#NotOkay

I think I’m turning into a monster now...

Bitter

Alam kong hindi ko dapat tanungin ito dahil katangahan kung gagawin ko. Pero paano ba nangyayari na may mga taong lumalampas sa limitasyon ng closeness nila? Kung friends sila, nagiging mag-jowa sila dahil sa sobrang closeness nila. Kung bestfriends sila, nagiging more than bestfriends sila but less than lovers. Kung strangers sila sa simula, nagiging bedmates at the end. Paano ba nangyayari yun? Kung alam mo ang dapat na limitasyon ng closeness nyo, paano nangyayaring humahantong yun sa ganoon? Yung transition ng pagiging magkaibigan sa pagiging magka-ibigan, medyo mahirap ipaunawa sa utak ko. Alam kong parang automatic lang yun para sa lahat pero parang ang hirap kasi kung ikaw na mismo ang gagawa ng moves para gawin yun. Parang andaming kailangang isaalang-alang. Alam ko naman na kinakailangan ng proper timing, tamang lakas ng loob at sugal para magawa ito pero hindi yun madali, para sa akin. Sa bagay, doon naman talaga ako hirap, yung mag-establish ng great deal of closeness sa isang tao dahil I still have my reservations as a person. Parang hindi ko kayang i-open ng buung-buo ang sarili ko sa isang tao para lang makipaglapit sa kanya ng husto. Pero aaminin ko, nasa stage na ako ng aking buhay na tinutubuan na ako ng inggit sa mga kakilala at kaibigan ko sa facebook na may kasamang partner at nakikipag-cuddling sa isa’t-isa. Naiinis ako sa ginagawa nila hindi dahil nakaka-irita yun kundi dahil nakaka-frustrate at sobrang nai-intimidate ako sa ginagawa nila. Kahit mga chaka na kakilala ko sa facebook, may lovelife din. Ano ba naman yun? Parang ipinamumukha sa akin ng tadhana na, “Ano, naglalaway ka na ba? sige lang, maulol ka sa paglalaway, wala ka kasing karisma para magustuhan ng iba.” At sa ganoong punto, tinotoyo na talaga ako. Nakakainis talaga. Oo na, bitter na kung bitter. Pero minsan talaga, naaawa na ako sa sarili ko. Magiging ganito na lang ba ako forever? Patutunayan ko ba na ang forever ay para sa mga taong tulad ko na single at mabubulok na lang sa kawalan? Nagsisimula na nitong kainin ang sistema ko at parang feeling ko, ito na magiging dahilan ng clinical depression ko. Ayokong makakita ng kahit na sino. Gusto ko lang lumayo sa lahat at kung mabubuhay nga akong mag-isa, I better do it now alone without the presence of familiar faces. If this is my fate, kailangan kong lumayo sa lahat para hindi na ako maging bitter pa sa kahit na sino. The question is, kaya ko ba? Kaya ko ba talagang mawala na lang sa familiar space na ito at mabuhay na lang para sa sarili ko? Alam ko malungkot yun. Pero mas nalulungkot kasi talaga ako pag nakakasama ko ang taong minahal ko na pero alam kong hindi naman mare-reciprocate ang pagmamahal ko. Yes, I’m starting to fall in love with someone whom I shouldn’t have fell with. And knowing na walang pag-asang maging kami makes me hurt so much dahil hindi ko kayang maging close sa kanya ng higit pa sa dapat. Kaya, I really wanted to go somewhere else na malayo sa lahat ng ito at mamuhay na lang talaga na parang hindi nag-e-exist sa buhay nila. Pero circumstances leave me no choice but stay and be doomed here forever. Gusto kong magpakalango at matulog at wag ng magising sa nangyayari sa akin ngayon. I can’t find happiness kahit sa mga simpleng bagay lang. It doesn’t work for me anymore. Well, masaklap talaga buhay ko ngayon. At kung sasabihin nyo, na “okay lang yan, kaya mo yan!”, I’m already doing that and I’m f**cked-up so better shut your ass! Kung may makakaintindi sa pinagdadaanan ko, well, I appreciate it. Salamat but right now, I’m still clueless and literally helpless at this time...

#ForeverBitterAndAlone #LoveMeOrHateMe #ThisIsWhatIFeel

T***na Mo!!! Hindi ko alam kung hanggan kelan ko pa matitiis ang presensya mo sa pamamahay ko pero konting konti na lang talaga ang pagtitimpi ko sa'yo! F**k Y*u!!!

that’s why I hate everyone who makes me feel like that... always!

Not again... Not anymore...

#IdRatherDie

Service to God: an Optional Commitment or Consecrated Life?

I was 17 years old nung magsimula akong mag-serve sa Parish namin as Legionary and Chorister. And I consider that as a big turning point of my life dahil nabago nito ng husto ang aking pamumuhay. Mula sa dating pagiging tambay na out of school youth, nagkaroon ng silbi ang buhay ko dahil alam kong kahit paano, may nagagawa akong maganda para sa Diyos at sa aking sarili.

31 na ako ngayon at never akong nahinto sa pagse-serve. Kung nawala man ako ay halos hindi naramdaman ng mga kasama ko dahil visible pa rin ako sa paningin nila kahit na hindi ako nakaka-attend ng ibang engagements dahil sa work ko noon. Pero hindi naging hadlang iyon para tamarin ako. Lalo ko lang napatunayan sa sarili ko na hindi ako mabubuhay kung palalagpasin ko ang isang linggo nang hindi ako nagse-serve kay God.

Kaya naging pamantayan ko na sa susunod kong trabaho, kailangan maluwag ang oras ko lalo na sa weekend dahil ayoko ng mahiwalay pa sa pagse-serve ko.

Maraming taon ang lumipas. Nakapag-aral ako dahil sa scholarship na nakuha ko sa parish na pinaglilingkuran ko. Pagka-graduate ko ay nagkaroon ng ilang work bago napunta sa kasalukuyang trabaho ko ngayon. At ito ngang trabaho na ito ay katuparan ng hiling ko na sana’y hindi ito maka-apekto sa pagse-serve ko. Nagpapasalamat ako kay God sa napakalaking biyayang iyon.

It was one of the greatest things na na-receive ko mula sa pagdarasal ko. Dahil ngayon I can never lose time for my vocation as a lay people. Masayang-masaya ako dahil doon and I dedicated myself to my duties and responsibilities now as servant of God.

But things are different now especially the people in lay community. They do whatever they like to do and they give what they like to give. Kung ano lang ang kaya nila, yun lang talaga ang gagawin nila. Kung ano lang yung latak sa panahon nila, yun lang ang ipagkakaloob nila sa simbahang pinaglilingkuran nila and most of the time, yung latak na iyon ay wala nang kaledad na taglay dahil sa kawalan ng pagpapahalaga sa oras ng ibang tao.

I try not to judge them. Iniisip ko na lang, siguro dala ng kabataan nila kaya ganoon. O baka may mali akong pinapakita na dapat itama dahil maaaring isa ako sa sinusundan nila. O kaya, may mabigat talagang dahilan kaya nagkakaganoon. O kaya kailangan ko pang doblehin ang effort ko para maging mas masigasig din sila sa pagse-serve nila. O may pinagdadaanan silang mabigat para magkaganoon sila.

Kahit nagkakaganoon ay pinagpatuloy ko lang kung ano yung ginagawa kong trabaho para sa mga samahang kinaaaniban ko. Pero parang lalong lumalala ang sitwasyon. Yung iba ay di na nagpakita, umalis at di na bumalik o kaya ay hayagang nagsabi na magku-quit na sila sa grupo.

It was so frustrating to see those people behave like that. Questions arise at the back of my mind. “Bakit nagka-ganoon?” “Anong nangyari?” Such questions are messing my intellectual being and it bothers me so much. Minsan nakakasakit ng ulo mag-isip at kinakailangan ko na lang idaan sa tulog ang lahat para matahimik ako.

Ang paglilingkod sa Diyos ang isa sa pinakapinahalagahan ko sa halos kalahati ng buhay ko sa mundong ito. I’m not saying na nagpapaka-perpekto ako sa ginagawa ko. Napakarami ko ding flaws. Mga pagkakamali na hindi ko na rin mabilang. Pero I still continue my service to God. Alam kong hindi ako karapat-dapat kaya bilang bayad-utang sa pagiging hindi ko karapat-dapat, ipinagkakaloob ko ang higit pa sa makakaya ko para makapaglingkod sa Kanya.

Pero may mga pagkakataong nagagawa kong magtanong. Hanggang saan nga ba talaga ang hangganan ng paglilingkod? May option bang dapat pindutin kung hanggang sa anong parte lang ng buhay mo pwede mag-exist yung paglilingkod mo sa Diyos? Pwede mo ba talagang itakda iyon? Ako lang ba talaga itong masyadong OA kung magtrabaho bilang lay person? Ano ba talaga ang pagse-serve kay God: Optional Commitment lang o Consecrated Life?

I really wanted to prove to everyone na ang paglilingkod ay pagtatalaga ng buhay sa Panginoon. Na ang pagsunod sa Kanya ay isang mabuting daan kahit sobrang hapdi at sakit na ng lahat, kahit pa halos ikamatay mo na dahil sa sobrang pasakit ng mga pagsubok. Pero pilit na sinisira ng salitang optional commitment, ang kahulugan na ito. Dahil nagagawa nitong basagin ang paninindigan ng iba pang matuwid upang maitayo at mabigyang katwiran lang ang kanilang pananaw.

Gusto kong hanapin ang sagot sa ibang lugar o sa ibang tao, Makakita ng ibang inspirasyon upang makapagpatuloy kahit pa sugatan at duguan na ako. At makahanap ng ibayong lakas mula sa Diyos sa mga taong may matatag na paninindigan sa kanilang pananampalataya.

this is a mental illness of a person who always thinks that the world revolves around only to him/her. Shameful!

I'm tired...

I'm thinking, what if?

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Untitled