Blessed 💜

[rosieeepoleyyy-blog]

Laban lang Tayo para sa Wasto!

Masasabi naman natin ang makabagong edukasyon ay isang malaking aspeto para sa mga “social movements” o mga kilusang panlipunan na ating natutungahayan sa panahon ngayon. Dahil meron na tayong kaalaman, tama lang na isabuhay at kumilos sa mga nakukuha nating kamalayan. Ang mga paaralan at ang mga guro ang nagsilbi ring daan upang mamulat ang ibang mga estudyante para ipaglaban ang karapatan na dapat matamasa nila.  Sabi nga dito sa akda ni Tujan jr., na itong kilusan na ito ang naging daan upang magkaroon ng realisasyon sa mga pananaw at proseso ng “tranformative education.” Dahil sa kaalaman o “social commitment” na meron ang isang indibidwal, ito na ay kanyang isinasagawa o isinasabuhay upang makagkaroon ng pagbabago sa sistema ng bansa.

Ang kilusang edukasyon ay nagbibigay linaw sa atin na kailangan natin magkaroon ng malay sa mga responsibiladad na ibinibigay sa atin. Dito rin mapapatunayan ang lakas o kapangyarihan ng masa o ang people power, na kung saan ipinaglalaban nila ang katotohanan upang hindi pumabor lagi sa mga nakaupong korupt at walang ginawa kundi magbulsa ng taban ng bayan. Halimbawa na lamang ang People Power 2 na ginanap noong January 17-21, 2001. Sa pangyayarihing iti, naging makabuluhan ang pagkilos ng mga tao dahil nagpapakita ito ng tapang at lakas ng mga Pilipino na lumalaban sa mga nakaupo sa taas. Sabi nga nga iba, ito ang simula ng epekto ng pagkamulat sa mga isyung panlipunan. Mas binigyang pansin kasi ang kilusang naganap marahil ito ay rebulosyunaryo at ito rin ang dahilan kung pinalit ni Gloria Macapagal Arroyo si Joseph estrada bilang pangulo nung termino na iyon.

Kung si Estrada ay nagpasimuno ng all-out war policy, ang binigyang pokus naman ni Arroyo ay ang peace talks. Marahil mas mahabang kapayapaan iyon kesa sa pag-aaklas at pagpapadanak ng dugo, kung saan totoo naman dahil mas naaayon na gawin ito upang di makapagbawas ng buhay. Mahalaga rin ang mga peace talks dahil ito ay nagsisilbing intrumento o kagamitan upang magkaroon ng maayos na komunikasyon sa mga institusyon o mga bansa. Ito na rin ay nakatuon sa pagkakaroon ng maayos na negosyo sa Pilipinas, pati na rin ang pagkakaroon ng magandang ekonomiya. Isama na natin ang turismo bilang daan rin sa pagpapaunlad ng bansa, dahil kailangan nating magtiwala o magkaroon ng kumpiyansa sa kung anong meron ang bansa natin. Si Arroyo ay nagkaroon ng lakas ng loob na bigyang diin ang gaya ng peace talks dahil suportado siya ng mga militar dahil sa kanyang consultant na ang dating Pangulong Fidel Ramos, na retired general na. Ang binigay sa kanyang suporta ang nagsilbing lakas ng loob kay Arroyo para itulak ang peace talks dahil meron siyang kasiguraduhan na tutulungan siya.

Kagaya ng mga halimbawang naipahayag ko, ipinapakita lang rin kung gaano kahalaga o kaimportante ang mga kilusan upang maimuhlat ang mga mamamayan sa mga problemang hinaharap ng bansa. Nais lamang ng bawat isa na magkaroon ng pagkakaisa upang maatim ang kapayapaan at kaunlaran ng bansang Pilipinas. Ito na rin ang nagsisilbing daan upang magkaroon ng panibagong at kritikal na pananaw ang bawat indibidwal sa mga layunin ng gobyerno. Hangarin lamang rin na mga sumasali sa mga kilusan ang karapatan at kapakanan ng mga taong mahihirap, at para narin sa kalayaan na inaasam ng bawat Pilipino. Kaya’t huwag sumuko dahil tayo nalang ang inaantay para sa pagbabago ng bansa. Laban lang! Makakayanan rin natin ang bawat pagsubok, dahil mahal natinang nasyong Pilipinas, laban lang para sa matuwid at makatarungan! Pilipinas, ating ipaglaban para sa maunlad at tunay na pagbabago!

[rosieeepoleyyy-blog]

Tapat na Pagbabago

Para sayo, ano ba talaga ang kahalagahan ng edukasyon? Para kasi sa nakakrami, alam lang nila ang edukasyon ngunit hindi nila alam ang tunay nitong layunin sa ating buhay. hindi lamang siya nagbibigay ng kaalaman sa atin, kundi nabibigay rin ito ng kamalayan upang maging isang responsableng mamamayan ka ng bansa. Sabi nga sa teksto ni Antonio Tujan Jr., na ang edukasyon ang siyang nagaayos sa mga kabataan para sila’y maging responsablemng mamamayan ng lipunan nma kanilang ginagalawan pati na rin sa mga susunod na henerasyon. Importante rin na ang bawat isa ay magtatamasa ng edukasyon na kailangan rin nila sa kanilang buhay. Gaya na lamang ito sa pinanuod namin sa klase na nagngangalang “Misedukasyon”. Kung saan inilarawan dito ang pagkakaroon ng komersyalisasyon ng mga taong nasa gobyerno sa mga estudyante. Ginsagawa lamang silang mga mahuhuisay na indibidwal para pagdating sa tunay na trabaho ay magiging kaakibat sa mga pamantasan ng mga dayuhan na investors o mga namumuhunan sa bansa.

Para magkaroon ng transformative education, kailangan ng tunay na edukasyon para sa patuloy na pagsulong ng mga produktibong pwersa ng lipunan. Kagaya ng nakasaad sa teksto ni Tujan, ang kurikulum ng ating edukasyon ay laging nakabatay sa pang-banyaga at hindi maka-Pilipino. gusto nilang tumaas ang foreign capital sa bansa, na magbibigay daan upoang maging industriyalisado ang bansa. Sa katunayan, ang bansa natin ay isang agrikulturang bansa. Hindi tayo dapat pumapabor sa mga antas ng banyaga gaya ng Estados Unidos at ng Espanya. Tayo dapat ay nakabatay sa kinakailngan ng Pilipino. Gaya ng halimbawa na nasabi, ang mga dahilan pa kung bakit rin tayo nakakulong sa gantong sistema ay marahil sa kakul;angan ng ytrabaho, mababa na sweldo, korupsyon, at lalo na rin ang pag-iisip ng kolonyal.

Itong mga bahagi na to ang nagiging karakter ng lipunan sa bansa. Dahil dito maipapatunayan nila, kung ano ba talaga ang problema ng bansa na nagtatagal pa ng mga taong nakapanatali Pilipinas. Ang edukasyon sa ngayon kasi ay nagsisilbi rin na mekanismo para sa patuloy na eksploytasyon ng mga capitalista at mga naghaharing elitista. Ngunit para sa pagbabago na inaasam ng bawat Pilipino, kailangan mong magkaroon ng kritikal na pag-iisip upang makapagsuri ng mga bagay-bagay imbis na maniwala kagad sa lahat ng sinasabi at ibinababa galing sa gobyerno. Matuto tayong mag-analisa sa lahat ng nalalaman natin upang magkaroon naman tayo ng social awareness sa mga nangyayari sa ating lipunan. Ito na rin yung pagkakaroon ng kapacidad para sa tamang pag-aanalisa para sa mga isyung panlipunan, na may tugon na asahan ang mga kabtaan na bigyan ng aksyon iyon. Syempre, kailangan mo rin magkaroon ng social consciousness na kung saan alam mo na ang pinagkaiba ng wasto sa mali. mas naititimbang mo na ang bawat aksyon na maaring magresulta sa positibo o negatibo. Itop na rin ang estado kung saan amng mga indiboidwal ay may totoong pake at interes sa lipunan. Nagiging aksyon na nila ito agad, dahil seryoso sila upang magkaroon ng pagbabago sa ating bansa.

Pagpapalakas sa baw3at isa ang kailangan rin natin upang maitulak sila sa pagmumulat na alam lang nila. Maipapasok o maihahalintulad ko nalang rin ang mga guro na tumatayo at nagtuturo sa silid-aralan sa bawat araw. May mga guro na sumusunod lang talaga sa syllabus na ibinigay ng kasalukuyang kurikulum dahil mas gusto lang nila mapadali at sundin na lamang ito. May mga guro na “aspiring” talaga kumbaga sa wikang Ingles. Dahil di lamang sila nagtuturo na nakabase sa mga papel na inilahad ng DepEd, kundi mas binibigyan nila ng pansin ang makapagturo ng wasto upang ang mga estudyante ay mamulat sa mga isyung kinapapalibutan ng ating lipunan. Magtutuon sila mng oras upang maipahayag saming mga estudyante na kailangan rin naming magbigay atensyon sa mga nangyayari sa aming paligid. kailangan naming makialam at makiasa sa mga karapatang dapat ating taglay. Tinuturuan tayo na huwag magpapakain sa mga kolonyal na pag-iisip at pag-uugali, dahil nga Pilipino tayo. Hinuhubog sa ating puo na mahalin ang Pilipinas. Magkaiba kasi ang “change” sa “transform”. Hindi lang tayo magpapalit ng external na anyo, pero mas bigyang diin ang pagbabago mula sa loob, o mula sa ating sarili. Tulong-tulong tayo upang magkaroon ng pagbabago hindi lamang sa edukasyon, pero pati narin ang hangarin na angv Pilipinas ay masasabing umunlad na nga!

[rosieeepoleyyy-blog]

Ang Tunay na Kamalayang Pag-iisip

Ang bawat akda ay may mensaheng gustong iparating sa mga mambabasa. Ang mga literatura ang mga sulatin na nagbibigay ng paaran ng komunikasyon sa manunulat at ang mambabasa. Dito ay nakalagay ang iba’t-ibang ideya at karanasan na maaaring makapuloy ng mga-aral at makaalam sa mga dapat nating ikinakamulat. Ayon sa tekstong “Literatutra ng Uring Anakpawis” na isinulat ni Rogelio Ordonez, sinasabi niya na ang mga ibang akda ay para sa karapatan at kapakanan at dignidad ng uring api’t anakpawis. Gaya nga dito, laging nasasakdal ang mga uri ng anakpawis. Sila ang laging inaabuso dahil lamang sila ay nagbubuhos ng maraming otras at pagod para lamang may maiuwi sa kanya-kanyang pamilya.

Dapat lamang na hindi ikahiya ang mga uri ng anakpawis, dahil kung hindi sa mga nagtatrabo gaya ng mangingisda at magsasaka walang gagawa ng kanilang trabaho at wala tayong makakain sa bawat araw. Kapag sinabi mo kasing anakpawis sila yung mga nagtatrabaho sa mga pabrika at nagkikilos sa mga daan. Kahit na sila ay buong araw ng nakabilad at nagtatrabaho para sa hirap ng buhay, di parin sila nakakakuha ng mga karapatan na dapat nilang matanggap dahil sa mga naghaharing mga elitista at mga kapitalista. Porket sila ay trabahador, hindi dapat sila minamaliit at binigiyang maliit na sahod. Walang karapatan ang mga mayaman na magpanghina sa mga naghahanapbuhay lamang. Lahat ng tao ay kailnagan ng karapatan at ang mga uri ng anakpawis ay may karapatan na makakuha na kung anong wasto dahil sila rin ay nagtatrabaho ng dugo’t pawis upang makaahon sa agos ng buhay.  

Pano ba naman din sila maghihirap kung ang mga nakaupo sa itaas at ang mga yumayaman ang nakakakuha lamang ng benepisyo sa paghihirap ng mga anakpawis? Nakakalungkot at nakakagalit na ginagamit lang ng mga kapitalista ang pagod at kakayahan ng isang manggagagawa para sa pansariling interes. Gaya nga ng sabi ni Rogelio, ang mga litreratura patungkol sa anakpawis ay naglalayon na maimulat sila sa pang-aapi’t pagaalipin ng naghaharing uri, kung saan iilan lamang ang bilang kumpoara sa mga anakpawis. Sila lamang ang nakakatanggap ng mga pribilehiyo at hustisya kahit na hindi naman kailangan.

Ang mga akda na ito ay nagpapakita kung gaano kabulok ang sistema sa Pilipinas na maraming tao na ang nagihirap, at habang tumatagal ay humihirap parin. Talo kasi ang mahirap sa mga mayayaman dahil may mga koneksyon at mga impluwensiya sila, lalo na ang salapi na kayang makakuha ng interes ng iba. Ganito kapanget ang pag-iisip ng iba. Meron nga tayong tinatawag na poverty porn, kung saan ginagamit bilang negosyo ang kahirapan ng PIlipino. Gamit ang medya mas iniimpok sa ating isipan na maawa tayo sa mga mahihirap at magbigay sa kanila kahit kakaunti lamang. Kung tutuusin, hindi dapat ginagawang negosyo ang kahirapan ng isang tao. Dahil unang-una, hindi naman sila magihirap if wala silang trabaho. May iba kasi na di tinatanggap dahil sa kanilang tinahank nung nag-aaral sila. Wala nga silang pera para makapagaral sa isang prestihiyosong paaralan kaya’t hindi sila itinatangkilik ng mga kompanya. Isa pang halimbawa ang mga palabas sa telebisyon na nagpapakita ng poverty porn sa bansa natin. Syempre, nandyan rin ang mga akda, mga kuwadro o larawan, mga pelikula, at iba pang mga instrumento na ginagamit nila upang maipakita ito. Mas tumaatatak kasi sa isipan ng tao kailangan nilang maawa at magpasalamat dahil di sila nakakaranas ng ganung sitwasyon, ngunit ipinapakita rito kung gaano karaming Pilipino ang nahihirapan dahil sa bulok na sistema ating kinagagalawan. Panahon na upang iparinig sa mga tao ang karapatan at ang dignidad ng mga uri ng anakpawis at poara narin sa pagkatigil ng pagaalipin at pang-aabuso kanilang natatatanggap.

Hindi lamang ang mga mayayaman o mga kapitalista ang may karapatan sa ganitong lipunan, dahil tao rin ang mga uri ng anakpawis at kailangan din nila iyon. Dapat tayong mag-isip sa nararapat marahil ang alam mo ay pwedeng hindi tunay. Magkaroon tayo ng kamalayang pag-iisip at ang matinding pag-aanalisa sa mga bagay-bagay sa ating liopunan uopang tayo ay makatulong sa mga Pilipino at sa nasyon natin, ang Pilipinas!

[rosieeepoleyyy-blog]

Hoy! Makinig Ka Naman Dyan!

Ang kultura ng masa o ang popular culture ay hindi dapat nakabatay sa mga ideya at benepisyo ng mga elista, kundi sa mga tao mismo. Sa panahon kais natin hanggang ngayon, ang mga desisyon na isinasagawa ng mga nakaupo sa taas ay laging para sa ikabubuti ng mga bulsa at dignindad nila. Kung saan ay dapat buyang pokus ang mga pangangailangan ng masa at hindi mga elitista or mga burgis. Pag sinabi mo kasing popular o masa, ito ay dapat sa mga nakakarami at hindi sa kakapiranggot na tao na mga nagnanakaw ng kaban ng bayan. Nakasaad nga dito sa teksto ni Isagani cruz na, ito raw at isang kultura na gawa ng mga elista o mga Filipinong intelligentsia na ipinapakita ang pagkakampi sa kanila. kaya nga siya tinawag na popular kasi ito dapat ay para sa nakakarami at di para lamang sa iilan.

Sabi nga sa teksto na maaaring magsulat ng akda ang isang manunulat patungkol sa maka-masa, kahit na anong uri pa ang kanyang pinaggalingan. Tiyak nga namang mas mailalahad mo ang nais mong iparating kapag ikaw mismo ang nakaranas ng mga paghihirap sa buhay. Kahit na anong mensahe ang gusto mong iparating sa mamayaman, kung ikaw bilang isang mahirap ay di nila maiintindihan ng lubos gaya mo kasi hindi nila naranasan o nararanasan. Pero may mga manunulat kasi na nagawa ng akda kahit na taliwas sa katotohanan. May mga matatalinong tao na ginagamit nila sa hgindi wasto, gaya na lamang ng pagsusulat ng mga akda na nagbibigay ng mga magagandang impormasyon ukol sa mga elitista o sa mga taong nakaupo sa pwesto. May mga manunulat na nagpapamando sa mga taong walang ginawa kundi lokohin ang bayan. Dahil sa pera at koneksyon, nagagawa ng mga intelehente ang gamitin ang kanilang kaalaman upang hikayatin at lokohin pa ang mga mambabasa na di sira ang sistemang kanilang kinatatayuan. Dapat lamang na gamitin ang katalinuhan na taglay sa wastong paraan, upang makatulong sa mga taong kailangan ng pagmumulat at ng aksyon sa pagtulong na ayusin ang bayan. Sa tuwing nababasa ng mga tao ang akda na iyong nilikha, mapapaisip sila kung anong klaseng tao ka at kung paano mo nakikita ang mga bagay-bagay.

Isang pag-iisip na talaga namang makikita sa panahon ngayon, ay ang pagpapasok ng mga lalaki sa isip at sensibilidad ng babae ang maling kamalayan para hindi sila pumalag. Meron ngang istrukturang patriarkal ang Pilipinas, kung kaya’t minamaliit lamang ng lalakji ang kababaihan. Nakasaad din sa teksto kung gaano ipinapamukang bagay lamang ang isang babae. Ang kakalaikhang gahum na yan ay mababa ang tingin sa mga babae, at akala nila’y mga bagay o simbolo lamang siloa upang maalis ang uhaw o gutom nila sa kalibugan at kasiyahan. Panatag na sila kapag naiparamdam ng lalaki na mas nangingibabaw ang kapangyarihan nila sa babae na kaya nilang paglaruan sa guso’t auyaw nila. Nagiging instrumento lamang sila upang magbigay aliw sa kagustuhan ng lalaki, na kung saan napakabastos namang pag-iisip! Ipinapakita rin kasi sa tekstop na kailangan magsakripisyo ang babae patra lamang magkatrabaho o magkasuweldo, kahit na kailangan pa nitong ibenta ang kanyang katawan para lang magkapera. Isinasabi rin ni Isagani na ipinapakita ng mga kalalakihan na kailangan ng mga babaeng mahalin sila kahit nabinabastos na ito, marahil sa kadahilanang mahal nila ang lalaki at tatanggapin parin nila ito dahil nga mahal nila.

Kailangan nating alamin at isabuhay ang moral values upang hindi tayo makasakit o makabastos sa kapwa natin. Totoong madali lamang ang magpakita ng moralidad sa panlabas, ngunit ang panloob ay di nasusukat sa dalawang mata na nakakakita sayo mismo sa pangyayaring yun. Dapat kang magtaglay ng puso’t isipan na marunong gumawa ng wasto at kailangang isabuhay. Ang pambabastos gaya sa larawan, ay hindi lamang sa larawan ang dahilan kundi sa mga mata’t isip na madumi mag-isip. Kung wala kang intensyon na mag-isip ng bastos, samakatuwid walang ginagawang mali ang ibang larawan na iyong makikita, gaya na lamang ng isang ina na nagpapasuso sa kanyang anak. Walang mali sa nabanggit, nasa pag0iisip at pagunawa lamang ng tao nagkakaroon ng mali. Ang pambabastos ay nasa isipan rin ng tao, kung paano mo tratuhin ang isang bagay o ang isang tao. Sa mga nakasaad sa itaas, ay ipinakita kung paano tayo binabastos ng iba at kung paano mambastos ang kapwa nating Pilipino. Dapat lamang na hindi tayo pumayag na apihin tayo ng basta-basta! Kailangan nating malaman kung saan yung tamang daan na tatahakin natin, sabay sa mga wastong desisyon na tutulong sa pag-uunlad ng ating bansang Pilipinas. Huwag kang maniniwala kagad sa mga ipinaparating ng mga burgis o mga nasa itaas, dapat mo ring pakinggan ang mga boses na kailangan pagtuonan ng oras at pansin!

[rosieeepoleyyy-blog]

Maging Tunay Ka

“Kailangan ganto ka! Kailangan mong gamitin to! Kailangan mong bumili ng gantong uri ng produkto! Sige ka, pag di mo ginawa ang sinasabi ko sayo mapagiiwanan ka!”

Gantong-ganto ang gustong ipasalpak sa ating kaisipan ng mga Amerikano at iba pang mga nagsakop sa bansang Pilipinas. Nagiging masunurin tayo sa kanilang mga utos at kagustuhan kung kaya’t pati tayo ay di na alam kung ano ba talaga ang dapat gawin. SI Nicanor Tiongson ay gumawa ng isang susulatin ng nagpapakita ng realidad ng buhay simula noong nasakop tayo hanggang sa kasalukuyang panahon. Masasabi nating ito ay nakasilid na sa pag-iisip ng isang indibdwal na dapat tangkilikin ang interes at kagustuhan ng mga Amerikano imbis na pagtuonan ng pansin ang sariling atin.

Unang-una, sinasabi sa atin na kailangan nating maging maputi upang masabi sa atin na tayo ay tunay ngang maganda. Ang mga mestiso at mestisa ang mas binibigyang pansin rin dito sa Pilipinas dahil sila ay may lahi at mas magaganda ang balat kumpara sa mnga ordinaryong Pilipino. Sa ganyang kaalaman at tradisyon na nagagawa natin hanggang sa ngayon, ito talaga ay mali dahil mas binibigyan ng importansya ang pagpapaganda upang matugunan ang mga pamantayan na ibiniogay nila sa atin. Syempre, ang tunay na P{ilipino ay may kayumanggi na balat. Kung kaya’t dapat lang natin itong tanggapin at yakapin. Ang Pilipinas ay isang tropikal na bansa na kung saan ang mga tampok na mayroon tayo ay saktong-sakto na kung saan tayo nakalugar. May dahilan kung bakit kayumanggi ang balat ng mga Pilipino at dapat tayong hindi magkaroon ng “inferiority conplex” dahil maganda tayo bilang tayo mismo. Nagbigay kasi ng pamntayan ang mundo na kapag maputi ka, masasabi na ng iba na maganda ka. Ngunit hindi naman totoo ang ganung klaseng [pag-iisip dahil maputi nga sila, mabuti ba ang puso? Aanhin mo ang pagmamakeup o ang pagpapaputi kung mismong ugali at pag-iisipn ay wala na sa wasto? Dapat lang na hidni tayo gumaya sa pag-iisip ng kolonyal na kailangan nating maging maputi upang masabi nan maganda. Hindi kasi nasusukat sa puti ang ganda, nasa panloob na kagandahan ang mas nararapat.

Hinihikayat pa nga tayo ng iba na bumili ng mga produkto na magpapabago sa itsura natin. Dahil sa mga komersyo na lumalabas sa telebisyon ay mapapatunayan na maling pag-iisip ang binibigay sa bawat indibdwal na makakanood dito dahil inaakit pa sila na baguhin ang kanila sarili para lamang ,atanggap ng mundo. Pilipino tayo eh! Bakit ba natin kailangan ipagsiksikan ang sarili natin sa pamantayan ng ibang bansa kung may sarili tayo atin? Kaya tayo nakakagastos ng pera sa mga bagay na di naman talaga importante sa buhay natin. Nagiging statehiya na rin ito sa mga negosyante na makalimpok ng maraming pera dahil sa paghihikayat na bumili ng mga produkto na hindi naman talaga dapat pagtuonan ng pansin o interes.

Nakakaubos ito ng pera at oras kasi nakakalimutan na natin ang ibang bagay. Kagaya na lamang ng mga pelikula na meron tayo sa bansa, na kailangan natin magkaroon ng bida na maputi o mestiso at mestisa. Ang mga balat-kayumanggi ay kadalasang nagiging alipin o kaya’t mga mahihirap na naapi ng mga amo o madrasta. Sa mga pelikula, ipinapamungkahi sa atin na mas nakadepende tayo sa kung anong gusto ng iba kesa sa kung ano ba talaga ang Pilipino bilang siya. Isipin mo yun, nasa Pilipinas ka na nga pero papababain mo pa ang sarili   mo o ang iba dahil sa Pilipinong katangian na taglay mo. Dapat nating hindi ikahiya kung ano tayo sa panlabas na anyo. Dapat di tayo napayag sa mga pang-aapi na nakasanayan natin mula sa iba. Totoo namang walang masama sa pag-aaliw sa sarili, ngunit kailangan mo rin malaman kung hanggang saan ang limitasyon o upang makagawa ka parin ng nararapat.

Itinatak na rin kasi sa atin na dapat tayong masanay sa pang-aapi na ibinibigay sa atin, na hindi naman talaga dapat. Sinasabi kasi sa teksto na mapagkumbaba’t mapagtiis at sunod-sunurin rin ang mga Pilipino sa bawat utos na kanyang natatanggap. Ngunit kailangan nating magising sa realidad na ginagamit lang tayo ng mga pang-kolonyal na pag-iisip at pagkilos. Hindi tayo dapat masanay sa ganyang sistema, kaya’t kailangfan na nating ipaglaban ang tunay na lkarapatan ng pagiging isang Pilipino! Huwag tayo manliit sa kung ano tayo, ang kailangan pa natin ay maging ‘Proud Pinoy.’ Tandaan na mas maganda ang sariling atin! Tayo dapat ang bida at hindi ang ibang kultura. Tayo ay maganda at pogi sa mata ng Diyos kung kaya’t ang Pilipino ay kakaiba. Tayo ay kakaiba sa kanila. Maganda tayo sa sarili natin paraan, at yun ang pagiging isang tunay na, ganap pa na Pilipino! Pilipino ka kaya’t maging Pilipino ka!

[rosieeepoleyyy-blog]

Maglikha Tayo!

Atensiyon? Tunay na kaganapan? Nakabase sa interes ng nasa itaas? Totoong impormasyon? Diskurso sa internet? Blog nga ba ang mundo?

Masasabi nating ang blog ay isang instrumento upang magbigay ng kaalaman o impormasyon sa mga mambabasa. Nagbibigay rin ito ng aliw sa mga sulatin na panglibangan lang. Nakadepende sa manunulat kung ano klaseng susulatin ang gusto niyang ipamahagi sa mga magbabasa ng kanyang akda. Ayon sa teksto ni Eliserio, tinawag itong web log bago sa blog na tinatangkilik natin ngayon. Dahil ang nakapaloob sa web log, ay mga hypertext kung saan may akda at bawat ideya na nandun ay may kasangkapan na 'links' na magdadala ulit sayo sa isa pang site or link. Ito ay isang tuloy-tuloy na pagtutuklas sa mga bagay-bagay. Sa madaling salita, ito ay pag-aaral ng mga iba't-ibang ideya upang maunawaan mo lalo ang gustong iparating ng manunulat. Ang blogs ay pamamaraan ng paglalabas ng iyong saloobin upang maiparating sa mambabasa ang nais mong ilabas. Sa blogs kasi, libre lamang ito kaya't lahat ng nagamit ng internet ay may kakahayan na magkaroon ng access upang makabasa at makapagcomment. Totoong maraming nakakabasa sa mga akda na ilalagay, dahil yung iba sariling karanasan sa buhay-buhay ang laman ng blogs nila kaya't hilig din ng mga taong makialam sa buhay ng iba. Imbis na ayusin o pagisipan ng maigi ang mga problema ng pansarili, ay pinamamalandakan pa nila ito sa pagpopost sa mga blogs nila, kung kaya't ang iba ay nakikipasok pa sa mga pansariling problema. Nawawalan na ng pagiging diskreto ang isang indibidwal, dahil sa blogs lahat may access at mas gusto pa ng indibidwal na bigyang pansin ang ibang interes at kasiyahan imbis na maghayag ng katotohanan at para sa sariling nakabubuti.

Atensiyon? Oo, mas mapapansin natin na mas gusto ng iba na makakuha o makapukaw ng atensiyon ng iba kahit na walang kwenta o walang saysay ang kanyang gawa. Kahit na nakakainsulto o di naman katuto-tuto, ay mas gusto nilang ilahad para makuha ang atensiyon ng mga mambabasa. Ngunit ang dapat nating ilagay sa isip natin ay ang paghahayag ng tunay na kaganapan sa ating lipunan. Tayo rin ang maaapektuhan sa mga kaganapan sa ating paligid kaya mas nakakabuti pag maalam tayo sa mga nangyayari upang makapagbigay tayo ng aksyon sa nararapat. Ang mga makikita sa medya at sa mga blogs ay kadalasang nakabase at nakadepende sa mga interes ng mga kapitalista o sa mga nasa itaas. Dahil laging nasa pabor ng mga gustong marinig at makita ng mga nasa itaas, ang realidad ay nagiging patalastas at ang mga di importante ang binigyan ng pokus.

Sabi nga sa teksto, hipocrita ang mga tao na nagsasabi na kailangan ng pagbabago sa sistema ngunit wala namang ginagawa. Pag marami na ang nagrereklamo at nagsasabi na panget ang sistema, hindi na siya sa indibidwal kundi sa mga sistema na talaga, dahil hindi na angkop at nararapat para sa kasalukuyang kondisyon ng lipunan na iyon. Ang pagtatakas sa realidad ng buhay ay kailanmang hindi magiging solusyon o sabot sa mua isyu sa lipunan na ating ginagalawan. Dahil na rin sa internet, nagkakaroon nga ng pakikibaka ang mga taong naghbibigay ng kaniya-kaniyang opinion at paniniwala sa partikular na paksa na tinatalakay. Ito na rin ay nagiging diskurso para sa iba upan maunawaan ang mga ibinigay na mensahe nung may akda. Blog nga ba ang mundo? Tama! Ang mundo ay parang blog na pwede pang-ayusin at isaayon sa narrapat. Kumbaga sa internet, ito ay ang ‘pag-eedit’sa ginawang akda. Gaya na rin ng blog, tayo ang nalikha ng mundo natin. Kaya’t dapat nalikha tayo ng isang mundo kung saan ang bawat bansa ay may kooperasyon at relasyon sa isa’t-isa. Mahalaga rin na ang bawat bansa ay may pagmamahal sa Bayan upang ito’y maging progresibo o at epektibo. Gaya nga ng bansang Pilipinas, maari pa nating gawin na isang maunlad at maayos na bansa. Pwede pa rin tayo maglikha ng isang Pilipinas kung saan ang bawat isa ay natatamasa ang kanilang karapatan, at kung saan di na tayo maghihirap at maghihiram lang sa ibang bansa kahit na tao ay isang mayaman na bansa talaga. Nasa kamay, puso’t diwa ng bawat isa ang mekanismo upang maglikha tayo ng Pilipinas na nararapat para sa atin!

[rosieeepoleyyy-blog]

Alamin ang Una

“Ang Ingles ay hindi lamang isang paraan para makapag-usap; ito ay isa ring paraan para makapaghari”, isang linya sa mga gawa ni. Conrado de Quiros, na nagbibigay ng tunay na kamalayan sa totoong sitwasyon ng bansa. Ang wika ay hindi lamang lenggwahe na ginagamit upang tayo ay magkaunawaan, ito rin ay ginagawang isang medyum upang ang isang tao ay makontrol at magkaroon ng mga koneksyon sa iba’t-ibang tao at lipunan sa daigdig.

Ito ay  isang katotohanan na ang wikang Ingles ay hindi na mawawala sa sistema ng mga Pilipino. Talaga namang hindi siya mawawala dahil nagagamit ito sa pang-araw-araw at ito na rin ang naging pundasyon sa mga utak ng bawat isa, na kapag marunong ka gumamit sa wikang Ingles ay ibig sabihin na ikaw ay aangat sa buhay. Sabi nga ng iba, ang Ingles ay isang pamamaraan o ang susi upang maging “connect” sa mundo, na kung saan pwede kayo magtatag ng mga relasyon upang makabuti sa isa’t-isa. Sa Pilipinas kasi, mas tatangkilikin ng iba ang mga taong bihasa sa wikang Ingles, sa kahit anong aspeto. Ang isang halimbawa nalkang din, ay ang Internet na isang network kung saan punong-puno ng ipormasyon na minsan di mo na alam kung totoo ba o hindi. Gamit angf internet, nakakaimpluwensiya tayo ng mga tao o sa mga nakakabasa nito. Sa paggamit rin nito, maaaring mailahad ang saloobin sa paggamit ng wikang Ingles dahil alam nating lahat, na ito ay unibersal na lenggwahe. Ito ang nagiging tulay upang magkaintindihan ang bawat bansa.

Aminin man natin o hindi, pero nakakatulong din ang paggamit ng wikang Ingles sa buhay ng tao at sa bansa. Ngunit ang di kanis-nais na pangyayari ay, makalimutan na ang totoong wika natin na Filipino. Sa ating bansa kasi, kapag di ka marunong mag-Ingles ay mawawala tayo sa kalye. totoo iyan kasi kapag hindi mo naabot ang pamantayan ng lipunan, ay isa ka ng mababang-uri at may malayong opurtunidad para umangat sa buhay.

Pero nakakapagtakang isipin na ang ibang bansa sa Asya ay gumagamit ng kanilang wikang pambansa, at tiyak nga na mas lalong tumibay sila bilang isang bansa. Nag-aaral rin naman sila ng Ingles, pero mas binigyan nila ng pagpapahalaga ang wikang nagbibigay ng identidad sa mga puso nila. Kahit maliit na bansa, mas malaki parin sila sa ganyang imahe dahil matatag ang kanilang pagmamahal sa bayan. Eh bakit ang Pilipinas? Bakit parang mas gusto nating pagtibayin ang wikang hinatid ng dayuhan kesa sa sariling atin? Al,am natin kung gano ito kapangyarihan dahil kaya niyang kontrolin ang iyong isip na mas maganda magyabungin ito dahil mas “class.” Hindi siya magandang rason kung bakit tayo mnagsasalita sa wikang Ingles. Hindi ka pwede magsalita ng ganung wika, kung gusto molang magpasikat at isigaw sa buong mundo na may class ka at yung iba hindi. Hindi doon nasusukat ang respeto at pagmamahal ng isang indibidwal sa kanyang bansa. Akala kasi ng iba na kapag marumnong at bihasa ka na, ay pwede ka na magmataas-taasang asal sa mga taong nakapaligid sayo.

Sa tunay na buhay dito sa Pilipinas, kapag di ka marunong mag-Ingles magiging isang janitress, kargador, weyter o kahit na anong simnpleng trabahon dyan sa labas na mura. Ayan ang mababagsakan ngb isang taong di nagbibigay ng halaga sa Ingles, kung saan mali. Nasa Pilipijnas tayo kaya dapat lang pagyabungin ang wikang Filipino, pero hindi naman kasi masama mag-aral ng Ingles. walang mali sa marunong ka mag-Ingles at gumagamit ka nito. Ang kadalasang nagiging problema kasi, ay nakakalimutan na ng iba yung tunay na wikang pambansa. Ang wika nga ay isang buhay na bagay, para siyang hininga. Ganun kasi kalakas ang impluwensiya at kapangyarihan na naipapakita nito lalo na kapag di mo alam ang wasto. Magandang ayusin muna natin ang problema sa ating pag-iisip sa mga bagay-bagay upang ang mga aksyon natin at tugma sa naaayon.

Kaya’t mahalaga bilang isang Pilipino na matiyak kung saan nga ba siya nagmula. Ang nananalaytay sa kanyang dugo ay dugong Pinoy, kaya’t dapat bigyan niya ng halaga at pagmamaghal ang wika kung saan siya nagmula. Dahil kapag mahal mo ang bayan, ipaglalaban mo ang karapatan nito. oo nga, hindi masama mag-aral at matuto ng ibang lenggwahe gaya ng Ingles pero wag mong talikuran ang bansang nagbibigay sayo ng titulo ng pagka-Pilipino. Makapangyarihan nga ang wika, sa maliit o malaking bagay man, nakakaimpluwensiya talaga. Pero dahil mulat ka na, simulan mo ng mahalin ang sarili mong wika, sarili nating wika! Pagyabungin at ipagmalaki na tayo ay Pilipino na gumagamit ng wikang Filipino! Filipino, unahin at mahalin!

[rosieeepoleyyy-blog]

Impluwensiya laban sa Karapatan

Sa realidad ng buhay, sa pag-aaral sa isang pantangi na paaralan ang magpapasiya kung gaano ka bibigyan ng edukasyon at respeto sa mga taong nakapaligid sayo. Nakakalungkot mang isispin, ngunit ito ay totoo at ito ay nangyayari hanggang sa panahon natin ngayon.

Sinasabi sa teksto ni Lumbera, na makikita natin ang paaralang pinapasukan ng isang estudyante  na nagpapahayag ng kanyang katayuang ekonomiko sa lipunan. Ito ay makatotohanan dahil hindi lahat napagbibigyan ng pagkakataon na makapagaral sa exclusive o pantangi na paaralan. mahihinuha mo ang isang estado ng buhay ng isang tao sa kanyang paaralan. Kapag may kaya at may pambayad sa mga bayarin sa paaralan, mahihinuha natin na sila ay nag-aaral sa pantangi na paaralan, dagdag na rin ang pagbigay at pagsunod sa mga luho at interes ng isang mag-aaral at pamilya. Dahil na rin sa kanilang kakakayahang magimpluweniya, mapapasok rin ang politiko at iba pang sangay na magbibigay ng espesyal na trato upang makapasok sa prestihiyosong iskul. Ganito kalakas ang puwersa ng mga nasa itaas, dahil kaya nilang iytulak at paglaruan ang mga nasa ibaba. Ang eduksayopn ay para sa lahat, at di para sa iilan. Sa realidad, ang mga yaman ng bansa ay hawak ng mga makakpangyarihang pamilya at kilalang tao pati na rin ang mga dayuhan na malakas ang impluwensya sa atin at sa bansa. Dahil sa kanilang yaman, ay nagagawa nila kung ano ang gusto nila. Maihahalintulad natin yan sa eduksayon, marahil ang sistema sa Pilipinas ngayon ay masasabing hindi pantay ang karapatan lalo na sa mga nasa puwesto at may yaman. Alam naman natin na ang mga taong yun, ay gagawa at gagawa ng paraan upang mapanatili sa puwesto sa konomiya ng bansa at sa politiko dahil iba ang karangalan at kagustuhan na natatanggap nila kumpara sa mga taong nahihirapan sa buhay.

Sabi nga nila, ang kayamanan ay karaniwang batayan ng pagtangi sa isang tao. Kung saan, ang pagbabatay na ito ay mali. Hindi mo pwedeng diktahan at husgahan ang isang tao batay sa kanyang estado sa buhay. Ang yaman na meron niya sa bulsa, ay iba sa yaman ng puso’t isipan na di kayang anuhin nino man. Pero may mga taong gagawa ng paraan para lamang makapasok sa mga pantangi na paaralan gaya ng Ateneo, La Salle, San Beda at iilan pa. May ibang studytante na susubukan makapasok sa paaralan na iyon para lang masabi na hindi siya napagiiwanan ng mga kasabay niyang kabataan. May mga tao nga na isip-mayaman kahit na sa realidad ay di parin nagbabago ang antas ng kanilang  buhay. Ang mga nasa itaas ay natural na lamang na nagpapakasaya sa kanilang pamumuhay dahil sila ay mayroong maraming salapi at sila ay mayaman. Sabi nga sa teksto, ang mga makapangyarihan ang siyang pinakikinggan, na kung saan ay maihahambing mo sa panahon ngayon dahil ganyan sila kalaks upang sirain at kontrolin ang paniniwala at sarili mo. Nagiging protokol na sa isip ng tao na kapag hindi mo sila kauri, magiging iba ang pakikitungo mo sa kanila. Sa Pilipinas, ito ang masasabing bastos at di kaayang-ayang na ugaling taglay ng mga Pilipinio. Marahil tayo ay may karapatan na mag-aral at matuto, pati na rin ang magbigay at mabigyan ng respeto kahit magkakaiba ang antas sa buhay. Pero ganyan kakolonyal mag-isip at kumilos ang mga tao kaya’t nagiibng kasanayan na natin anmg mga gajnitong pangyayari na dapat hindi natin tinutularan dahil hindi ito makakatulong sa pag-unlad ng bansa at pagkakaroon ng pagkakaisa ang bawat mamayang Pilipino.

Aminin man natin o hindi, na may mga oras o panahon na pingarap mong maransan kung ano nararanasan ng mga taong nakakatanggap ng mga karangalan na minsan hindi mo naisip na mapupunta sayo. Pero hindi mo kailangang yumaman upang matanggap ang edukasyon na kahit sinomman ay dapat meron. matatawag natin siyang “Educational rights” ng bawat isa. Hindin dapat ipinagkakait ang mga ito lalo na sa ekonomikong katayuan sa buhay. Dahil ang talino ng bata ay mas nag-umuunlad kapag nakakamit nito ang kasiyahan sa pag-aaral. Ang mga pamantayan na galing ’s amga pribado ay di dapat gawing antas ng mga tao, kundi ang bansang sulirani ang siyang maging pamantasan upang maibigay at maiunlad ang bansang Pilipinas.

Marami ngang mga Pedrong Maralita, na walang ginawa kundi magkalat sa ating lipunan na naniniwala na siya ay natatangi kapag naging mayaman siya sa buhay. Kahit baguhin ng isip mo ng maraming beses, kung sa totoong realidad ay ganun parin, mas magandang pagisipan lahat ng mga gagawin na makakabuti sayo at sa mga taong nakapaligid sayo. Ang eduksayon ay hindi para sa iilan, gaya ng mga mayayaman, may impluwensiya at nasa sektor ng ekonomiya. Kundi ito ay para sa bawat mamamayan ng Pilipino na nais matuto at magmulat upang makatulong sa kapwa. Kaya asal mayaman si Pedrong Maralita dahil sa impluwensiyang kolonyal na pag-iisip ng mga tao at ng dinikta ng lipunan. Hindi man ito nasosolusyunan sa maikling panahon, ngunit kapag sama-sama tayong ipaglaban ang karapatan ng bawat isa, ay unti-unting uunlad ang ating bansa. Ang yaman mo ang hindi magiging hadlang para sa eduksayon na kailangan mo, dahil ito ay para sa lahat. Ito ay karapatan mo bilang isang tao at bilang isang Pilipino!

[rosieeepoleyyy-blog]

Pilipinas, hindi Amerika!

Masasabi na ba natin na meron tayong edukasyong kolonyal hanggang sa panahon na to? Ano ang naging sanhi at bunga nito?

Sa katunayan, ang Estados Unidos ay sumakop sa bansang Pilipinas ng mahabang panahon. Ito ay isang pahayag kung saan ipinipakita kung gaano kainteresado ang bansang mananakop sa yaman ng bansa at maging sa taong Pilipino. Sa sandaang taon nilang naghahari, eksploytasyon talaga ang ating matatawag dahil ginamit nila ang edukasyon bilang sandata upang tayo ay ‘i-brainwash’ o sa paraan ng pagmamanipula, tayo ay kanilang nakuha at naimpluwensiya ng di natin napapansin. Sabi nga nila, edukasyaon ay isang sandata at yaman na kahit sino man ay hindi mananakaw. Totoo nga ang kasabihan na yan, ngunit sa kabilang banda, tama nga ba ang sistema na itinaguyod at ipinamulat sa atin ng mga Amerikano at mga Pilipino nung panahon na iyon? Alam nating lahat kung gaano kaimportante ang eduksayon sa bawat tao lalo na sa sambayang Pilipino dahil kung gaano ka kagaling sa pag-aaral mo ay iyon din ang magdedetermina ng magiging kinabukasan mo. Nakakahanga lang isipin dahil ginamit ng mga Amerikano ang eduksayon na kailangan natin, bilang isang eksploytasyon upang makuha nila loob natin at maipasakamay tayo sa ilalim ng kanilang paghahari. Noong 1925, nagkaroon ng Monroe Survey Report at dito ipinapakita na sa lahat ng teksto at kurso, Ingles and medyum sa pagtuturo.

Philippine history nga ito, ngunit nakabatay parin sa sistema, paniniwala at kultura ng mga Amerikano. Inang bayan nga ba ng Pilipinas ang Estados Unidos? Dahil ba sa mga tulong at sakripisyo nila para sa bansa natin, ay masasabi na nating inang bayan sila? Maliwanag lamang ngayon na ang pagtulong nila sa atin ay may kapalit parin. “Indoktrinisasyon” nga, tama nga na nagbibigay sila sa atin ng mga turo o aral na akala natin makakabuti satin ngunit para sa kanilang benepisyo parin iyon. Sa kasaysayan, politika at edukasyon, dito napakalakas ng impluwensiya na dulot nila sa ating bansa. ‘American Life’ at ‘Filipino Life’, itong dalawa ay magkaiba. Ang siyensiya na meron sila ay magkaiba pagdating sa bansa natin, ngunit tayong mga Pilipino ay patuloy na nagtatangkilik sa mga interes ng mga Amerikano. Hindi kasi natin pwedeng maging batayan ang kulturang Amerikano at kagustuhan nila para ibigay o ikasya sa pangangailangan ng mga maammayang Pilipino. Dahil sa simula pa lamang, hindi tayo Amerikano kaya bakit tayo magdedepende sa kung anong gusto nila?  

Ang isa pang kadahilanan kung bakit tayo kolonyal mag-isip, ay dahil sa pagsasalita at pagsusulat sa wikang Ingles. Sabi sa teksto ni Bienvenido Lumbera, sa pamamagitan lamang ng Ingles makakamit ng isang Pilipino ang “tunay” na edukasyon. Ito ang wikang panturo na pinakamatibay na kawing sa ating panahon. At sa realadid na buhay hanggang ngayon, ito parin ang nagiging sistema at paniniwala ng bansa. Para maging isang tunay na magaling, kailangan mong maging hasa o marunong sa pagsasalita at pagsusulat sa wikang Ingles. Sa mapapansin naman na kahit sino, ang paggamit ng wikang Ingles ang magbibigay sayo ng karangalan na mas umangat sa buhay. Noong termino ni dating Pangulong Gloria Macapagal Arroyo, nagkaroon pa ng Executive Order 210 (2013) upang maitibay ang polisiya ng paggamit ng wikang Ingles, bilang isang medyum sa pagtuturo sa sistema ng edukasyon. Sinuportahan ito ng CHED, TESDA at DepEd kung kaya’t naging laganap ang pagtatanggap ng mga bilang ng mga empleyado na magaling at marunong sa Ingles, dahil kailangan nga natin makiisa sa pagiging globally competitive. Meron din sa Saligang Batas na nakasaad kung saan Inbgles at Filipino ang opisyal na lenggwuahe ng bansa, sa Section 7, Article XIV ng 1987 Philippine Constitution natin. Dito pa lamang, maipapakita kung gaano ka kolonyal mag-isip ang mga tao. Bunga ng pananakop at paggamit satin ng mga Amerikano, edukasyong kolonyal nga ang meron tayo.

Pero sa pagiging mulat natin, tandaan na hindi tayo dapat nakabatay sa mga Amerikano dahil tayo ay Pilipino. Ang mga batas at mga nakikita natin sa paligid ay di dapat para sa kanila, kundi para sa mga pangangailangan at tugon ng mamamayang Pilipino. Kulturang atin ang dapat pagyabungin, upang ang identidad natin bilang isang Pilipino ay mas tumibay. Kaya nga tayo naging Pinoy dahil sa Pilipinas tayo nakatira, at hindi Amerika ang lupang tinatapakan ng bawat isa.

[rosieeepoleyyy-blog]

Ang Tunay na Perlas ng Silangan

Totoo nga bang tunay na edukasyon ang nakakamit ng bawat Pilipino simula noon hanggang ngayon? Ano nga ba ang kalidad na edukasyon ang nais makamtan ng mga Pilipino?

Alam naman natin na ang edukasyon ang nagsisilbing yaman ng bawat isa. Ito ay katangi-tangi na kahit sino man, ay hindi mananakaw sa atin. Ito ang nagsisilbing daan upang tayo ay mamulat at makaalam ng mga bagay-bagay. Ayon sa dokumentaryo na Misedukasyon, ipinakita dito kung ano nga ba ang tunay na kalagayan ng ating bansa patungkol sa edukasyon. Isa sa mga mailalarawan dito, ay ang kakulangan ng badyet ng gobyerno para sa edukasyon gaya ng mga pasilidad at mga pangangailangan ng isang mag-aaral. Ginagawang komersyalisado kasi ang edukasyon, kung gaya’t iba ang epekto nito sa ating lipunan. Imbis na ayusin ang pasilidad upang maging maayos ang mga silid-aralan at mga kwarto na papasukan ng mga studyante, nagiging pansariling interes na lamang ito ng mga nakaupo sa itaas. Nagagamit ng mga opisyales na ito sa mga business at pang-market na sila lang din ang nakikinabang. Ipinakita sa video na iyon na sira ang mga ding-ding, upuan at mga pintuan. Wala ring sapat na tubig at pangbanyo na magagamit mong maayos at presentable. Dito pa lamang, makikita kung saan nakapansin ang mga gobyerno, at alam natin na yung pondo nilang yun ay di nakatugon sa pang-edukasyon.

Dahil sa problema na ito, makikita mo rin na komersyalisado ang edukasyon natin dahil imbis na tangkilikin ang sariling atin, mas nabibigyang pansin pa natin ang galing international. Mas nagiging kolonyalisado ang ating utak, kung gaya’t di natin makita mismo ang totoong problema ng bansa na kinakain ng sistema ng mga dayuhan. Tayo ay nakapaloob na sa kanilang kultura at kanilang mga interes, na dapat hindi natin ginagawa kasi nawawalan tayo ng identidad sa totoong pagiging Pilipino. Kaya hindi nalago ang edukasyon dito sa bansa natin kasi mali ang layunin at proseso ng mga tao. Dapat tayong nag-aaral para matuto at makatulong sa kapwa, hindi lamang sa layunin na maging mayaman. Habang lumalaki tayo, mas mamumulat ang ating mata sa mga dapat pagtuonan ng pansin at isa narin ang maging malaya na ang ating bansa sa mga dayuhan na pilit tayong kinukulong sa sarili nilang laro at pang-aalipin.

Ang edukasyon naman kasi ay para sa lahat, walang pinagkakait ang edukasyon. Lahat tayo ay may karapatang matuto at makaalam. Sa sinasabi nilang “Quality education is expensive”,  hindi mo naman kasi kailangan magbayad ng malaki para lang makatanggap na kalidad na edukasyon at espesyal na trato kumpara sa mga taong walang pambayad sa mga prestihiyosong paaralan. Sa pagiging makatotoo, hindi naman nakabase sa pera ang talino ng isang tao. Nasa kanila mismo kung pano papayabungin ang kaalaman na nakaimpok sa kanilang isipan. Mahalaga ang gabay at pagtuturo ng mga guro at nakakatanda, kaya’t dapat nating pahalagahan ang edukasyon. Ang dapat na gawing layunin ng mga Pilipino ay ang pagtigil sa komersyalisayon na nagaganap hanggang ngayon sa ating bansa, dahil napapakitang ang mga elite o mga nasa itaas ang mga nakikinabang ng buo sa mga ito. Dapat ring bigyan ng kalidad na edukasyon ang bawat isa upang lumaki ang mga Pilipino na mulat sa bayan at sa mga totoong isyu na dapat bigyan ng pansin at oras. Kumilos tayo ng naaayon sa dapat pagtuonan ng oras at panahon, duon tayo sa wasto! Masasabi ko na hanggang ngayon, di parin nagbabago ang totoong problema ng bansa kahit ilang taon na ang nakalipas, ibig sabihin lamang nun na di pa tagala naiwawasto ang problema sa ating bansa. Ngayong alam na natin ang mali, kailangan na nating kumilos at ipakita sa mga kapwa nating Pilipino kung pano dapat mag-isip at kumilos ang isang tunay na Pinoy. Dapat na tayong magmulat ng isipan sa kapwa natin na kailangan na nating tumulong sa iba at mag-aral ng mahusay upang ang bansa natin ay umusbong at umunlad.

Gawin nating maunlad ang mahal nating Pilipinas! Magtulong-tulong tayong mga Pinoy upang makatayo na tayo sa sarili nating mga paa! Gagana lang ang layunin na to kapag nagkaisa ang bawat Pilipino. Huwag na tayo magkaroon ng misedukasyon kundi kumilos na tayo upang masabi na nga natin na, “Mabuhay! Tunay na atin ang Perlas ng Silangan!”

#MakaPilipino

#mulatmataMISEDUKASYON

#TunayNaMalayaAtingKamtan

#PerlasNgSilanganAtingKayamanan