kafamın içinde binbir tane düşünce var sırtımda binbir tane yük bana ağır gelen ama aynı zamanda taşımaktan gurur duyduğum eksikliğini hissetmek istemeyeceğim yükler. sadece bazen çok hissediyorum yorulduğumu kalbim yorulmuş,nefesim bile yorulmuş alamıyorum. tüm bunların sorumlusu ben miydim veya içine doğduğum dünya mı anlamıyorum. ben mi yeterince çaba göstermedim yoksa içine doğduğum dünyada gösterdiğim çabanın hiçbir anlamı yok muydu ? insanlar hep eksik hissettiricek bir şey bulurlardı. yeterince çalışkan değilsin yeterince akıllı değilsin veya yeterince güzel değilsin gibi. tüm bunlar yüzünden mi hiçbir şey yeterli gelmiyor bilmiyorum. bu yüzden hayatta hep eksik hissettirmicek biri tarafından tamamlanmak istedim. bunu itiraf edemedim kendime bile. ben kendimi tamamlarım dedim. kendimi kandırdım aslında içimde hep eksikliğini hissettirmeyecek bir sevginin beni tamamlamasını bekliyordum bunu istiyordum ve bunun için kendime kızıyordum. çünkü bunun için birine ihtiyaç duymak da eksiklik gibi geliyordu bana.nasıl biri olduğumu halâ bilmiyorum belli bir karakterim var mı yok mu bilmiyorum. ne yapacağım bilmiyorum nasıl bir yolda ilerliyorum bilmiyorum. bu yolun sonu nereye çıkıcak bilmiyorum. sadece korkuyorum. çünkü bu hayatta sahip olduğum için çok şanslı olduğum güzel şeyler de var ve onları kaybetmek en son isteyeceğim şey. asıl korkum da hayalini kurduğum şeylerin çoğunu hiç yaşamamış olmak. hayat her zaman çok meşgul etti beni. öyle olmak zorunda cümlesini çok tekrarladım kendi kendime. her zaman öyle olmak zorundaydı. hiçbir zaman ben öyle olsun istiyorum olmadı lügatımda. çok acı bir durumdur ki biri seni sevsin diye extra çaba sarf etmek. kendin olsan bile üzerine bir ben daha katmaya çalışmak. bilemiyorum böyle nereye kadar ama tükendiğini hissediyorum içimde bazı şeylerin. en sevdiğim şeylerin bile.
snowghoul
theartofmadeline
kianamaiart
stormborns
dededos
tangentwithtanner
dailybridgerton
