Eternal Dream

26 girl from warsaw always unhappy. Hey,too late for apologies, okay? You broke my heart.

[polskie-zdania]

“Jeśli Twoje intencje były czyste, Twoja postawa pełna była szczerych chęci i zaangażowania w budowanie relacji, a każde Twoje słowo byłą prawdą, to nie Ty straciłaś osobę, która z Ciebie zrezygnowała. To ta osoba straciła Ciebie. Nie oglądaj się za siebie, nie czekaj, aż ktoś przypomni sobie, że jednak byłaś skarbem. Zasługujesz na pewność i stabilność. Weź głęboki oddech i idź do przodu. W końcu trafisz na tego, który nie zawaha się i nie wypuści z rąk. Zasługujesz na to. Obiecaj sobie, że nigdy już nie zgodzisz się na mniej.”

— Marta Kostrzyńska; fragment czegoś, co powstaje

[zakochana-w-cytatach]

"Czy trzeba to podkreślać? Nic tak nie rani, nie zatruwa, nie pognębia serce jak rozczarowanie. Bo rozczarowanie to ból zrodzony z rozwianej nadziei, porażka wynikająca ze zdradzonego zaufania, z odmiany zachowania kogoś, komu wierzyliśmy. Kiedy go doświadczasz, czujesz się oszukany, wyśmiany, upokorzony. Jesteś ofiarą nieoczekiwanej niesprawiedliwości, niezasłużonego bankructwa."

- Oriana Fallaci, "Kapelusz cały w czereśniach"

[zavroczona]

Człowiek zmienia się z dwóch powodów...

Dlatego,

że otworzył oczy,

lub dlatego,

że zamknął serce.

[redrola]

[cpunskie-zycie]

“To nie narkotyki, papierosy, alkohol czy chujowa pogoda mnie zmieniły. Tylko ból, gdy inni mnie ranili.”

— (via ir-racjonalizm)

[poirytowanie-deactivated2025101]

bylam jak pierwszy letni dzien, a ty zmieniles mnie w najmrozniejsza zime

[cofanie]

𝓬𝓸𝓯𝓪𝓷𝓲𝓮 𝓮𝓭𝓲𝓽

[mojemysliplacza]

,,Nie musisz się prosić o czas kogoś kto Cię naprawdę kocha."

Moje myśli płaczą

[pamietniknocnychmysli]

„Zapominamy, jak ważna jest zwyczajna rozmowa, wspólna kawa, dobre słowo do poduszki. Zapominamy, że to słowa budują mosty, a milczenie jak ogień je spala. Zapominamy, ile znaczą drobiazgi, dobre gesty, ciepło głosu, smaki i zapachy. Zapominamy, że mamy emocje i marzenia. Zapominamy, że jesteśmy ludźmi…”

—Kaja Kowalewska

[aperacjum]

“Potykam się o twoją nieobecność.”

— (via mojadrugastronalustra)

[polskie-zdania]

“To kompletnie bez sensu walczyć o to, czego chcesz, jeśli to, czego chcesz cały czas łamie ci serce.”

— Molly McAdams

[justhimblr-deactivated20211004]

“Kiedy zamiast złości pojawia się obojętność, to jest naprawdę koniec.”

—

[starei]

i hope the month of april showers you with love and hopefulness and blesses you with new opportunities

[slfcare]

this pandemic will end and you’ll claim the window seat in your favorite cafe, stand in a crowd at a concert, visit a museum and make crappy art in the park. sometimes things feel like they’ll go on forever, sometimes bad things feel heavier than good things, sometimes life feels like it’s slowing down and all you’re doing is waiting for the full stop— but just because this hopelessness is all that you’re feeling right now, doesn’t mean that it’s all there is. there’s always more and you will experience that, and you will feel alive again.

[luxoffux]

[svcz0]

Mentally I’m in Paris drinking coffee with the love of my life

[polskie-zdania]

Całkowicie ujął mnie swoim spokojem i opanowaniem. Roztaczał spokój wokół siebie, ale przede wszystkim we mnie, z delikatnością oswajając moje demony. Nie było szaleństwa i urywania głów z nadmiaru bodźców. Nie było plątaniny skrajnych, obezwładniających emocji. Nie było wszystkiego tego, w czym wcześniej rozpaczliwie szukałam stabilizacji, a co nie miało najmniejszych szans mi jej dać. Tutaj było inaczej. Nie było wątpliwości, niedopowiedzeń i niepewności. Nie było wahań i zdań zmienianych z dnia na dzień. Była uczciwość, pewność i stabilizacja. Była czysta, ludzka troska. Były śniadania, obiady i kolacje. Były ciepłe, spokojnie przespane noce. Było pełne wsparcie i niezawahana obecność. Były zawsze odbierane telefony. Były jasne, całkowicie klarowne komunikaty. Przejrzyste i czyste intencje. Była spokojnie tocząca się, coraz bardziej wspólna codzienność. Było w końcu tak, że się nie bałam. Było w końcu tak, że całkowicie bezpiecznie odsłaniałam swoje kolejne fragmenty. Było tak, że ukrywając się w jego ramionach, nie bałam się, że jutro to on ukryje się przede mną. Było tak, że do snu tulił mnie jego głos, śpiewający w mojej głowie ochronne mantry. Było tak, jak dotychczas nie było mi nigdzie indziej. Było tak, jak potrzebowałam. Było spokojnie. Było pewnie.

Marta Kostrzyńska; fragment, czegoś co powstaje