🪐

Mars'ta öğretmen

[sabaholsun]

Adın nedir

Sen kısaca berf de :)

[sabaholsun]

Umduğum felaket bu değildi. Böyle bakıyorum göğe..

[sabaholsun]

"çırpınıp duruyorum dört duvarında kendimin”

[sabaholsun]

Kırk cümle kuruyorsun, ağzını açmadan vazgeçiyorsun.İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme.

[sabaholsun]

"yüreğimde hiçbir şey yapamamanın boşluğu ve çok şey yapmanın yorgunluğu var

günlerce hiç kımıldamadan oturmuş ya da kendimi duvarlara vurmuş gibiyim."

ahmet erhan, milattan önceki şiirler.

[sabaholsun]

“ben düşler boyu koşarken, hayat benden kaçmakta”

georg trakl, bir pencerede.

[sabaholsun]

Hiçbir şey yaşandığı gibi değil.

Her şey hazırlandığı gibi..

[sabaholsun]

Otların yeşil olması, denizin mavi olması, gökyüzünün bulutsuz olması, pekâlâ bir siyasettir. Kim demiş meselesi diye değil? Budalalık! Ya yağmur yağsaydı? Ya otların yeşili mor, ya denizin mavisi kırmızı olsaydı? Olsaydı, işte o zaman siyaset olacaktı."

Dünya, olması gerektiği gibi duruyorsa, hayatta bir umut vardır. Belki bir gün çikolata renginde bir yaprağın elindesin. Ya da çağla bademi renkli bir keçi. Belki de bir sabah, hiç beklemediğin bir anda, arkandan bir ses duyacaksın:

“Hişt.”

[sabaholsun]

Sonra ..

Bir şeyler oldu.

İncecik bir sızı..

Boğaza takılıp batan çekirdek kabuğu hissi.

[sabaholsun]

"Omnia fui, nihil expedit " her şey idim; hiçbir şeye değmezmiş.

[sabaholsun]

Deseler ki

vakitten bir ekim akşamıdır,

ve yağmurların en gürültülüsü

içimde yağıyor…

Kimse inanmaz, biliyorum.

Bugün buluta, yağmura doyduğum;

ama umuda,

bahara olan inancımı

yitirdiğim gündü.

İnanmayın…

ben hâlâ içimde kara bulutlarla,

sağanaklarla,

milyon umudu bir yara gibi taşıyorum.

Ve biliyorum

bu kara bulutlar hep içimde olacak…

Yağmur sadece gökyüzünden düşmüyor;

içimde de sağanaklar var,

her damlası eski hayallerin,

kırılmış umutların

vazgeçilmiş denemelerin sonu..

Ama yine de,

belki de acının içinde bir şeyleri sevmeyi öğreniyorum.

Yaralarım, birer hatıra;

her biri kaybettiğim bir bahar,

bir inanç,

bir gülüş…

Ve ben,

bütün bu kayıplarla

hâlâ yürüyebiliyorum..

çünkü insan, en çok kırıldığında,

en çok kendini buluyormuş.

[sabaholsun]

Sonbahar gibi olmak.

Hayatın tüm belirsizliklerine;

Bir meydanda savaşa hazır durmakla

sadece görmezden gelmek arasında savrulmak.

Hırkanı giyip kahveni yudumlarken

bitmeyen bir yazı özlemek,

bir yandan da rüzgârın serinliğinde

içini ısıtan hayaller kurmak.

Ve bazen, o çok anlamsız cümlenin içine

milyon anlam yükleyip,

hiç suçu olmayan kelimelerde

suç ortakları aramak.

Kışa hazırlanmak,

balkon kenarında kurutmalıklar asmak kadar zor,

ve bir o kadar sessiz bir kabulleniş.

[sabaholsun]

Eylül bir kez incitti beni. Bir daha hiçbir Eylül esintisine kapılmadım. İçim ürperdi ama kapılmadım.

[sabaholsun]

Devasa bir olmayışın uğultusu

İçimdeki bütün camı çerçeveyi indirecek.

[sabaholsun]

Ne biliyim işte

İçimde taş gibi duran bir "anlamayı isteme" duygusu var.

Ama o taş, suya dönüşmüyor.

Sadece yer değiştiriyor.

Kimi gün kalbimde, kimi gün boğazımda.

En çok da gece sessizliğinde konuşuyor

Bir şey eksik… ama adı yok.

Belki bir ihtimal…

Beni tamamlamayacak ama anlayacak biri.

Belki bir haber, bir ses, bir göz, bir kelime.

Bilmiyorum.

Ama hissediyorum.

[sabaholsun]

Hava aldığında sızlayan bir diş var içimde..

Taa en derinde .

[sabaholsun]

"Kaplumbağalar yollar hakkında tavşanlardan

çok daha fazla şey anlatabilirler."

ve evet

koşanlar varır, ama yürüyenler anlar."

Canımın teline değdi, yürürken fark ettim.

Çökerken vazgeçtim kendimden..