Bunların sana son sözlerim olmasının yanısıra beni taniyan herkesin içinde iletişim kurduğum son insansın. Ben gidiyorum mutlu olmak bir kenara dursun kendime olan bu nefretimle daha fazla baş edemiyorum. Beni yanlış anlama ben senden çok önce umudumu yitirmiştim. bu dünyanın saçmalıklarina adapte olmuştum ama yinede tahammül edemiyordum. birgün bir noktada patlacaktim zaten. Sonra senle tanıştım bu dünyada yaşamak için bir neden yokken ve herşey tamamıyla saçmayken ve bunların hepsinin farkında olarak tüm bu saçmalıklarla mücadele etmeyi basariyordun. Hayran kaldım sana böylesine güçlü olmana her koşulda gülmelerine. Hayatın tüm ciddiyetine olan alaycı bakış açına hayran kaldım. aşık oldum ben sana. Ama senin aşkını kazanamadım. Kazanmak şöyle dursun elime yüzüme bulaştırdım. Zaten gerçek olamayacak kadar güzeldi. Gerçekleşemeyecek kadar mutluluk veriyordu. Bilmiyorum yaptığım tüm sacmalıkları neden yaptığımi bile bilmiyorum. Aşk çok büyük olunca zehirliyor insanı heralde. Kendimi artık taniyamiyorum. Kendime yabancılaşmışım. Sensiz yaşayabilirim. Ama kendimle barışmam epey bir vaktimi alacak. Kendimi affedene kadar yapayalnız yaşamayı hakkettim ben hayatımdaki herkesi üzüyorum ve kimseye bunu yapmaya hakkım yok. Ben sürgüne çıkıyorum. Kendimi kaybettim ve bulana kadar kimseye dönmeyeceğim. Susma orucuna giriyorum. Kendimle barışana kadar bir daha konuşmayacam. İlk kez biriyle vedalaşıyorum. Başka bir zamanda bir daha karşılaşacağımıza inanıyorum. O zamana kadar kendimi bulma arayışımda bana yardımcı olacağına şüphen olmasın. Bu gidişimin senle alakası yok. Kendini hiçbir şekilde kötü hissetme. Sayende yıllardır yaşadığım bu ızdırabım biraz dindi. Soluklanabildim. bir süre mutlu olabildim. Herşey için çok ama çok teşekkür ediyorum. Yaşattığım herşey için çok özür dilerim. Hakkını helal et. Beni affet...