gümşüde @sahdane - Tumblr Blog

Hergüne aynı umutlarla ,farklı duygularla başlıyorum.

Her şey düşüncelerin yerini değiştirmekle oluşuyor.

Çok derin mevzularda dinlenilmeye ihtiyacım var. Anlaşılmaya.

Hiç’ten hep’e çok yol var. Değer mi ki?

O kadar isterdim ki zihnimi berraklaştırmayı. Gerçekten huzurlu olabilmeyi. Kafamda ki lüzumsuz sesleri susturabilmeyi. Ama zor. Çok zor geliyor. Bıktım tereddüt duygusundan. Güvensizlik hissiyatından. Kalbim,ruhum, bedenim huzuru öyle şiddetli arzuluyor ki. Bunu kelimelerle ifade edemiyorum.

O bilirkişi bu aralar beni oldukça ve oldukça üzüyor.

Evet. Mücadelemin sonuna geldim. Neyin mi mücadelesi? Bir insanı üzmeden,kırmadan,yıkmadan reddetmenin mücadelesi. Bakış açımız çok farklı. Yapamazdık. Hep tartışırız. Üzülürüz. Kırılırız. Çünkü ben kabullenen bir insan değildim. Soran, sorgulayan nedenini anlamaya çalışan birisiyim. Benim deve yaptığımı o pire bile yapmıyordu. Onu gerçekten kırmak istemedim ancak kendimide üzmek istemem. Bilirkişiye danıştığımda her zaman bu durumlarda bencil olmanın sağlıklı olduğunu söylüyor. Yani kendimi üzmek istemeyişim bencillik olarak algılanırsa diye söylüyorum. Çok zor bir durum. Umarım karşısına onun istediği, onu mutlu edicek, çok huzurlu olacağı birisi çıkar. Ve ömrünün sonuna kadar çoook mutlu olur.

Ne yapmalıyım bilmiyorum. Kendim için mi, yoksa hiç tanımadığım ama beraber bir yola girdiğimiz yabancı için mi sabr etmeliyim ?

Sabr edebilir miyim ki?

Belki de istemediğim ama engel de olamadığım şeyler yaşadım. Bu kadar yolu pes etmek için mi teptim yani.

Ya doğru kişi oysa. Ya da değilse. İki durumdan hangi tarafta pişman olucam. Bu kadar acizken neyin kaygısı bu?

Beni anlamıyor. Anlamaması önemli değil aslında. Ama anlamak için çaba göstermemesi önemli. Hemde çoook önemli.

Niye o zaman buraya kadar yürüdük bu yolu? Çok mu cahilce davrandım. Acemilik mi ettim? Nasıl geri çeviricem peki?

Sevdiklerimi nasıl teselli edicem sonrası için ? Kendi üzüntümü mu yaşicam? Yoksa üzülmesinler diye rol mu yapıcam?

Bu kadar sorunun cevabı kocaman bilmiyorum. Ha bilsem birşey farkeder miydi? Hayır yine yaşanması gereken yaşanacaktı. O zaman susmalı ve izlemeli.

Yenicem. İlk önce kendimi sonra dünyayı.

Herşey olucağina varıyor galiba. Arada ki o zamanı, bu kadar kotu kullanmasam mi acaba? Bir sakin olsam. Unutmasam! Rabbim var. O her şeyi bir sebeple halk eder. Görsem sıkıntılar arkasında ki dertleri. Karamsarlık da bıraksın peşimi.

İnanılmaz. Kendimden utanıyorum. Bu duygu çok iğrenç. Bildiğiniz ciddi bir şekilde kendimden utanıyorum. Sanki içimde bir yabancı var ve bütün olumsuzlukları kafama basbağırıyor.

Birşey söylicem. Çok çekiniyorum olum ben bir şeylerden.