imorh

Aslında yazıyım yalnızca, biraz da nota...

[saint-imorh]

2025 Sağlamaları:

Yolda, Bulutların Altında; Yakamoz, İnsanlar, Gökyüzü ve Kalbimle

2025 benim için kötü bir yıl değildi. Belki yorucuydu, belki yer yer ağırdı; ama en çok yaşanmış, yoğun, kalbimin ritmini değiştiren bir yıldı. İçimde hep biraz melankoli vardır; ama bu yılın üstüne eğildiğimde gölgelerle birlikte ışığın varlığını da net görüyorum.

Bu yılın kalbinde aşk vardı. Sadece birine âşık olmak değil; aşkın bana yeniden nefes öğretmesi vardı. Yabancı bir dilde birine âşık olmak… kelimelerin bazen yetmediği yerde bakışların, hareketin, bedenin dili devreye giriyor. Dolunayın altında yakamozu paylaşmak vardı. Suyun üstünde titreyen ışık gibi kalbim de titreşti; yakamozun hem kalıcı hem geçici, hem güçlü hem kırılgan hali gibi aşk da içimde tam öyle durdu.

Ve Tam… Hareket eden, bedeniyle düşünen, bedeniyle anlatan bir kadın. Dans eden sadece bedeni değildi; hafızası, bilgisi, inceliği de hareket ediyordu. Onu izlerken insanın sadece aşık olduğu kişiye değil; hareketin kendisine, yaşama, bedene, akışa da âşık olması gibi bir şey… Uzak, zor, alışılmadık, çoğul bir dinamik içinde bile içime yayılan gerçek bir bağ. Beni büyüten, genişleten, yer yer zorlayan ama kalbimi açan bir aşk. Aşk bu yıl benim için teslimiyet değildi; kendime daha çok yaklaşmanın bir haliydi.

Ve elbette vedalar da vardı. Begüm’le 2,5 yıllık bir hikâyenin çözülüşü… Hüzne rağmen saygının kalabildiği, “yaşandı ve kıymetliydi” diyebildiğim bir ayrılık. Aşk beni çoğalttı; vedalar beni inceltti. İkisi birden ben oldum.

Hayatın daha sert, daha gerçek tarafı da vardı. İşsiz kaldım. Parasız kaldım. Annemle babamdan para aldım; bunun yarattığı kırılganlığı da, şefkati de aynı anda hissettim. Gururla utanç, güçle ihtiyaç bazen yan yana durdu. Ama çok önemli bir şey yaptım: 22 yıllık fizyoterapi kariyerimi yeniden kurmaya cesaret ettim. Avrupa Birliği projelerine yöneldim. Özgürlüğün bedeli vardı ama “deniyorum” demenin hafifliğini üzerimde taşıdım. Bu yılın güçlü omurgalarından biri buydu.

Ailem… Annem… MR kapısında savaş çanlarını görmek; onun bedenindeki güçsüzlüğü görmek ama duygularıyla yüzleşmekten yine kaçışını izlemek. Hem ürkütücü, hem tanıdık, hem çok insan. Ve narkozun yarı gerçek dünyasında söylediği o cümle: “Merak etme, her şey çok güzel olacak.” 43 yaşımda ilk defa ondan bu kadar açık bir umut almak… Tuhaf, yumuşak, derinden dokunan bir an.

Bu yıl arkadaşlıklarım çok belirleyiciydi.

Pervin…

Pervin sadece bir arkadaş değil; zamanın içinden geçerek bugünlere gelen, 30 küsur yılın birikmiş nefesi, kahkahası, dayanıklılığı… İnsan bazen biriyle sadece “yan yana” olmaz; aynı hayatın farklı dönemlerinde birbirine tanıklık eden iki insan olursun. Biz biraz öyleyiz.

Floransa sadece bir seyahat değildi; bir hafıza açılışı, bir keyif, bir akıştı. Ama Floransa’yı bile aşan bir şey var Pervin’le: Benim hayatımdaki en sessiz ama en derin sürekliliklerden biri olması. O, benim için bir ev. Bazen gidip yerleştiğim, bazen hiçbir şey anlatmadan sadece var olarak nefes aldığım bir ev. Büyüdüğüm, düştüğüm, toparlandığım her dönemin bir yerinde duruyor. Güvenle, sakinlikle, gürültüsüz ama güçlü bir varlıkla. Her anıma, anına tanıklığı var. Bu tanıklık aslında büyük bir insani sözleşme: “Gitmiyorum, buradayım.” Zaman geçse de, şehirler değişse de…

Kadın kadına eşlik etmenin zarif ve güçlü hali onda somutlaşıyor. Ve tabii ki… bir Aşk-ı Memnu şampiyonluğu gerçeği de var 😊 Hayatı hafifleten, kahkahayı evcilleştiren bir yerden… Benim için “Pervin”: sessiz güven, derin dostluk ve ev.

"Kızlar" Beran, İzlem, Özlem, Gizem ve yine Pervin. Bu kadınların sadece yanımda olmaları değil; zekâlarıyla, kalpleriyle, derinlikleriyle yanımda olmaları… Kadın kadının sığınağıdır evet; ama benim için kadın kadının yol arkadaşıdır aynı zamanda. Beni taşıdılar, benimle yürüdüler. Hayatımı çoğalttılar.

Hatice… Çok zıt olmamıza rağmen yan yana yürüyebilmenin zarafeti. Yanında “kendim” olabilmenin güveni, hafta sonu rutinlerimizin sığınağı.

Mine… Uzaklardan bile hayatımda kalmaya devam eden, yıllara yayılan dostluk.

Ezgi… Benzer deneyimlerden geçmenin sessiz dayanışması. Onun zaman zaman yanında oluşunun inceliği.

Ve Derya… Onu farklı bir yerden yazmak istiyorum. Çünkü sadece bir arkadaşlık değil; kalbimin yolunu açan bir eşlikti. Aşkımı bulmama kapı oldu Derya. Tüm çekingen anlarıma, utançlarıma alan açan; beni itmeden, zorlamadan ama varlığıyla “tamam, böylesin ve buradasın” diyen bir eşlik. Yanında çok rahatım. Çok sevilesi bir insan. Onun varlığı, bu yılın kalplerden kurulmuş en kıymetli alanlarından biriydi.

Ve EMAA… Sadece bir sanat derneği değil; benim için bir ev. Duvarları eserlerle değil, ilişkiyle, temasla, düşünceyle örülü bir ev. Orada her bir insanla “münasebet etmek”… Bunun bir onuru var. EMAA, sadece sanatın değil; nefesin, dayanışmanın, yumuşaklıkla gücün birlikte durabildiği bir yerdi hayatımda.

Ve dürüstlük… Bu yıl başkalarına karşı hislerimde çok dürüsttüm. Acıtırken bile huzur veren bir dürüstlük. Bununla gurur duydum. Kendime ne kadar dürüsttüm, hâlâ tartışırım. Ama başkalarına dürüstlük, kendimle bağımı güçlendirdi.

Bu yılın güçlü damarlarından biri de buydu: Bir işe yaradığımı hissetmek… Kıbrıs Türk Fizyoterapistler Derneği’nin “Dik Durmak İyidir – StandUp RIGHT” projesinin Nisan’da başarıyla bitişi. Gerçek bir katkının içinde olduğumu bilmek.

Sonra Evrensel Hasta Hakları Derneği’nin projesinde çalışmaya başlamak. Yakın görünen ama bambaşka bir alan olsa da yine insan odaklı bir mücadele… Bunlar 2025’in bana verdiği büyük gururlardan biriydi.

İyilikle yaşamayı seçmiş biri olarak bilinçli kötülükle karşılaşmak sarsıcıydı. Üstelik üniversitede bölüm başkanım olan ve arkadaş sandığım birinden… Soğuk, hesaplı, zarar vermeyi gözeten bir kötülükle yüzleşmek… Şaşırttı, incitti. Ama beni daha sert yapmadı. Daha bilinçli yaptı. Gözlerim daha açık; kalbim hâlâ sıcak.

Enteresan düğünlerde bulundum; bazen hayat absürt bir sahne kuruyor insana. Jackpot anlar yaşadım. Doğum günümde muhteşem bir performans izledim: aşkın ilk kıvılcımı orada düştü içime. Dans ettim. Pride’da utandım. Flört ederken utandım. Buna gülümsedim. Uzun tren yolculukları yaptım. Gereksiz bekleyişler yaşadım ama çıktım. Bazen prosecco, bazen insanlar, bazen sadece gökyüzü yetti. Meyhane masaları… kahkaha, sohbet, sessizlik… Hayatın yaşanmaya değer olduğunu hatırlatan masalar.

Ve bütün bunların ortasında ben yine yoldaydım. Şu anda bile yoldayım. Bulutlara bakıyorum. Gökyüzüne teşekkür ediyorum. Bulutlara benzemek istiyorum biraz: Planlı ama özgür, sakin ama hareketli, akarken bile bütün kalabilen…

2025 benim için böyle bir yıldı: Aşkın ağır bastığı, vedaların incelttiği, dostlukların sarıp sardığı, kötülüğün şaşırttığı, dürüstlüğün güç verdiği, aktivizmin anlam kattığı; kahkahaların, utançların, düğünlerin, tren yolculuklarının, meyhane masalarının hayatı doldurduğu bir yıl.

Ve ben bu yılın içinden geçtim. Düştüm, kalktım, sevdim, şaşırdım, kırıldım, onarıldım, güldüm… Ve büyüdüm.

Bugün sakinim. Ve bu sakinliği hak ettiğimi biliyorum. Bulutlar eşlik ediyor. Dolunay, yakamoz ve hareket hâlâ içimde bir yerlerde parlıyor.

Ve içimden yine usulca fısıldıyorum: “Her şeye rağmen… güzel bir yıldı. Ve ben iyi yaşadım.”

[saint-imorh]

Bülent Ortaçgil - Bu Su Hiç Durmaz (Orjinal Plak Kayıt)

Kar gibi örttüm üstünü İçinde tüm çiçekler Birer birer titrediler Uykusuzluğundan belli Kafanda birikintiler Teker teker döküldüler Sen hep kendine önlemler ...

2017’nin sağlamasını düşündüm de diğer yıllardan daha az gün batımının peşinden koşmuşum, yine de birkaç dolunay yakamozu yakalayabilmişim. Sonuncusunu kaçırmamak için batıya gitmek iyi geldi çok. Yine her ocak dönümü gibi yeşile çalıyor zemin... seviyoruz. Bolca lacivert, inatla mavi ve özlemle yeni tutkumuz toprağı sevmeye başladım.

Geçmekte olan yıla dair bolca güzellik görmüşse de bu gözler, etraflıca özellikle Kıbrıs’ın kuzeyinde yaşananın boğuculuğu ile dış seslerin baskısı hep çok fazlaydı. Seviniyorum ki özellikle politik arenasında “komik” özne olmayı allah sizi inandırsın bir biglalı bolibifi severcesine sevdim 😛 evrenin en saçma yarımKaraParçasında yuvarlanıp gidiyoruzdan fazlasını yaşayan bir güruhun içinde olmak çok iyi hissettiriyor. GD P sizi de seviyoruz. Ne çok dram var bu ülkecikte. Ne çok dramsız Kıbrıs’ın kuzeyi olmayan her yer! 😛

Çok ama çok güzel yemekler yedim, çok güzel içkiler ve kahveler içtim. Bir yemek için uzun yollar bile teptim aç açına, kesinlikle değdi! 

Yağmurlar yağdı, bazen ıslandım. bazen tekrardan tecrübe ettim ki bazı insanların başını öne eğen şey oluyor yağmur. Bazen çok güzel kadınların çok güzel kitaplarını kahvemle tamamladım yağmuru. Bazı zamanlarda ise hayat telaşından sesini bile duymadan çok sonrasında ıslaklığını görünce şaşırdım. yine de kişiyi şaşırtan şeyin yağmur olması da güzel...

Onlarca insanla hastam olarak, öğrencim olarak, Ghetto’da otururken tanıştım, onlarca hikaye, onlarca isim öğrendim. Bazıları ile tanışmadan hikayelerini hayal gücüme bıraktım. Kendimden de paylaştığım oldu. Yeni insanlar da oldu lakin hep olan dostlara sarılırken özlemle ve sevgiyle sarıldım. Hep içimizden geldiği gibi...

Ama herşeyden başka 2017’de bir güzel insanı, bir o kadar da inatçı adamı kaybetmenin o hiç bilmedik duygusu ile tanıştım. Çok büyük yakınlıkların, çok büyük acılara sebep olduğunu önceden de tecrübe etmiş olsam da tamamen kaybetmenin ne derin bir yaralanma olduğunu böylece öğrenmiş olduk. Yıllar sonra 2017 konusu geçtiğinde o yıl Hilmi’yi kaybettiğimiz yıldı diye düşüneceğiz. Yaşanılan onca an zaman zaman hatırlanacak, gülümsenecek, ağlanacak belki ama 2017 Hilmi’yi kaybettiğimiz yıl olacak... 

[saint-imorh]

şeb-i yeldayı müneccimle muvakkit ne bilirmubtela-yı gama sor kim geceler kaç saat..

Tori Amos 'Famous Blue Raincoat'

[saint-imorh]

Hiçbir şey rastgele değilmiş, "tesadüf" diye bir şey de yokmuş zaten, şans eseri olmuyormuş hiçbir şey, ve nereye gidersen git kaçamıyormuşsun "iç"inden.

kaçtığımız kadar yakın, korktuğumuz kadar uzakmışız aslında...

[saint-imorh]

uzun bir sessizlikten sonra, neden Nisan diyorum yine... tüm sessizliğin altından çıkan bunlarca ton mavi, tonlarca mavi... 

Bulutları bilmelisin... 

Uzanıp senin yanaklarından öpüyorum her gün doğumunda, nedenleri ton...

Uzanıp kendi ellerimden dahi tutamıyorum...

yağmurunda saklan... öylece kal... 

burdasın...

[saint-imorh]

İnadına! YanılZaman’dan Bildiriyoruz…

Sevgili Okuyucu Merhaba,

Nasılsın?

Türlü yanıtların var biliyorum bu soruya lakin hakikaten NASILSIN?

Yanıtın için biraz bekleteceğim seni, bir hikaye anlatacağım dinlemek istersen. Sen anlatıcısını bilmeyecek, ben bilirmiş gibi yapacak, nihayetinde (umut ederim ki ) parçaları zamanın kendisine koyacağız. Yanıtını sen bileceksin, eğer istersen dillendireceksin…

Bir varmış, bir yokmuş… Dört tarafı denizlerle, tam ortası sınırlı, dünyanın hiçbir yerinden görünmeyen karanlık bir bulmaca karesi varmış. Biz bu siyah karenin içinde, sadece bizim bildiğimiz bulmacayı çözmek mecburiyetindeymişiz. Fata Morgana isminde YanılZaman’da yanılsayan serap bir deniz ülke varmış.

Bu deniz ülke ahalisine günlerden bir gün dersin ki yasa, dersin ki farazi kelime bencili olmayı buyurmuşlar. Esasen yasa yok, esa’sen gerçek; lakin bazen olur ya – belki sana da oluyordur Sevgili Okuyucu- belki bir şarkı çalar da sana ne yapacağını söyler gibi yaşarmış ahali. Şarkı hep ayni şarkı, şarkı ayni olmasa da nakarat hep ayni gibi düşünmeden, düşlemeden, hissetmeden ayni kelimelerle yaşarlarmış. Sanki hep televizyon izlerken yenen yemek tatsızlığı gibi okurlarmış kelimeleri, sadece doymak için. Seyri en kavga gürültü ses yarışmasında ve tabaktaki yemeğin son çatalından yemeden sanki anlayamazlarmış doyduklarını. Dillendirecekleri kelimeleri, yola çıktıktan sonra gidecekleri yeri unutmuş ya da hiç yola çıkmak istememiş de mecburi istikamete meyil etmiş gibi alelacele anlamdan kaçar gibi savururlarmış. Hep daha önce geçtikleri, aslında görüp de asla gerçekten bilmek istemedikleri yolları kullanırlarmış.

-----------------------------

İyi misin Sayın Okuyucu, iyi misin hakikaten? Sadece iyi misin?

Biraz daha bekleteceğim seni, masal ya bu, bitirmedik henüz.

------------------------------

Dersin ki bu Fata Morgana kişiye çaresizliğini yüzüne vuran “gerçek” hayat gibi. Kendimizi, etrafımızı, içerimizi, dışarımızı tanımlayan harfleri sıraya dizip de kocaman bir serap oluşturmuşlar bulmacanın karanlık deniz ülkesinde. Geçiştirilen yanıtlarla, geçiştirilen hayatlarla, “mış” gibi bir yaşanmışlıkla. Kelime bencili, anlam fakiri yolunda.

Ölülerin rakamlara sıkıştığı, yaşamların yollara ve sınırlara bulandığı, empati yoksunu- kendi farkındalığını dahi “başkalarının büyük harfli repliklerinden” aşırtan bir deniz ülke. Acıları yavan, mutlulukları korna gürültüsü…

Fotoğrafın büyüğüne, evrene bakmaksızın günü kurtarma telaşında pusulasız. Barış engellenemez diye bağırıp, barış’ı henüz içselleştirmeden sadece bildik bir şarkının nakaratında duymuş da hemen kalkıyormuş gibi buyuran bir misafir gibi. Engelin de, engelleyenin de öznesinden bihaber, herhangi bir öznesi bile olabileceğini düşünmeyen kendini bulduğu tiyatro sahnesinde güncellenen statüler silsilesi, hemencecik bir baş parmak hareketi ile aşağıya kaydırılan sıkışmış zaman aralığı.

Malum DenizŞehirlerde kişi yüzünü denize dönünce, sırtını döndüğü hikaye silikleşir, yani öyle olsaydı iyiydi de; Fata Morgana’da masal bu ya kişi iç’eriye DİRENdikçe dışarısı hep daha baskın.

Lakin her şeye rağmen, masala rağmen, gerçeğe rağmen; İNADINA inanan, gökyüzüne inanlara, kendini dinleyen, dinledikçe varolan, birlikte gülen, birlikte yas’lanan, sarılmanın kokusunu bilen, aşk’a varanlara selam olsun… iyi ki…

---------------------------------------

Şimdi masalı bildin, birazını okudun kendinde bildin diyelim Sayın Okuyucu.

Peki; hakikaten Nasılsın?

Üstâd’ı sorarsan;

“… Ben Ruhi Bey, nasıl olan Ruhi Bey Nasılım Bir yaz ikindisinden çıktım geldim Diyelim bir pazartesiydi, biraz da şöyle geldim Kapıyı iyice kapadım - Kapadım mı, evet, kapadım - Çitlenbik ağacının altından geçtim Frenk üzümlerinden bir iki salkım kopardım Dişlerimle sıyırdım Sardunya renginde ve sardunya tadında idiler Biri fotoğrafımı çekiyorkenki gibi durdum Azıcık gülümsedim Ve dünya bana gülümsedi…

Ölüler ki bir gün gömülür İçimizdeki ölüler, dışımızdaki ölüler İnsan yaşıyorken özgürdür İnsan yaşıyorken özgürdür.”

Edip Cansever- Ben Ruhi Bey Nasılsım

Anlatıcı’dan Okuyucuya Birincil Not: Fata Morgana; Bilinen tanımı ile ( Fizik, astronomi, mühendislik, uydurma, hakkaniyet, ne dersen de ismine) karada veya denizde, kutuplarda veya çölde havanın ısı farkından dolayı oluşan optik yanılsama. Yani hani bazı geceler yıldızlar daha yakındır, ya da ufukta sanki kocaman bir gemi varmış gibidir ama aslında yoktur. Fata morgana’da sıcak-soğuk hava katmanları mercek etkisi yaratır ve uzak cisimleri (bazen bir gemi, bazen bir şehir –hatta Japonya’da bir keresinde gökyüzünde bir şehir belirmiş, paralel evren olduğundan dahi şüphelenenler olmuş) ışığı kırıp gerçek yerlerinden farklı bir yerde görmemize sebep olur.

Anlatıcı’dan Okuyucuya Sekonder Not: Bugünlerde gökyüzü masal dolu, uzun uzun seyirlik. İnadına bakalım göğe… Bir bulut yakalarsın belki…

Anlatıcı’dan Okuyucuya Şimdilik Son Not: Elbette ki kelimeleri size öğretecek, sizden öğrenecek de değiliz, azıcık kendinizi dinleyin yahu! Kelimelerin gücüne inanın.

Anlatıcı’dan Kendine Not: Surrealizm mi? İnadına alırım bi dal!

8 Kasım 2015- Gaile

Münevver Özakalın

[saint-imorh]

Lena Chamamyan - Sareri Hovin Mernem

Սարերի Հովին Մեռնեմ Սարերի հովին մեռնեմ, Հովին մեռնեմ, հովին մեռնեմ, Իմ եարի բոյին մեռնեմ, Բոյին մեռնեմ, բոյին մեռնեմ։ Կայնել եմ գալ չեմ կարող, Գալ չեմ կարող...

dağların rüzgarına öleyim yarimin boyuna öleyim bir yıldır ki görmemişim görenin gözüne öleyim durmuşum gelemiyorum dolmuşum ağlayamıyorum bir yıldır ki görmemişim görenin gözüne öleyim

[saint-imorh]

“... de ki: ben onunla denizin dövdüğü dilsizzz taşlar üstünde sustuydum. “

[saint-imorh]

"Uyandım. Demin. Beyaz ve Gün saçaklı perdelerimi açtım. Günaydın Merdivenleri indim Ağır ağır indim, düşümdeki kendimi Geride bırakarak Dünyada herkes uyuyor gibi bir şey oldum Sanki bir yaz dinlencesinde sıcak bir öğle vakti Gibi bir şey oldum Salona girdim kimseler yoktu İki boy aynası arasında bir süre durdum Önüme arkama baktım -bakmamın gölgesiyim ben- Kapıyı İterek açtım. Günaydın Bir kiraz ağacında iki tek kiraz Dua sözleri söyler gibi bir ağzın ucunda kımıldadılar Bahçe kapısından çıktım

(Nasıl kabuk bağladı, nasıl geçti Anımsıyorum da O yolculukta konuştuklarımızı Kapı çalınıyor, dur Daha güzel bir rastlantı olamazdı Konuklar, sevgilim, konuklar.)

İyi ki çıktım. Sen her şeyden habersizsin dünya Sana kendimi kattım. Uyumun benimle başlasın, dedim Hiç kimseyi tedirgin etmemişimdir ben, biliyor musun İçimdeki geceyi bile Sana sevgiyle dokundum Yokuş aşağı yürüdüm yürüdüm Yan yana dizilmiş çelenkler gibi Dizilmişti doğanın gözleri Bir açılıp bir kapandılar yol boyunca Beni görüyor musunuz Beni tanıyor musunuz, dedim onlara

- Sizi görüyoruz bayan Sara. - Sizi tanıyoruz bayan Sara.

İyi O küçük meyhaneye girdim -yokuşun sonundaki Eteğimi düzelttim, oturdum Saçlarımı arkaya ittim Bluzumun bir düğmesini açtım -öyle- Tezgahtaki ufacık bir lekeyi sildim -aramızdaki aşk Yaşıyor kendi kendine Diye düşündüm boş masalara bakarak- Bir bardak bira istedim

- İyi günler, bayan Sara Biranız, şimdi, hemen, bayan Sara

Dayadım dirseklerimi çinko tezgaha Şimdi ne yapacaksın bakalım Yani ne yapalım bayan Sara Önce bir yudum alalım biramızdan. Böyle bir günü Özenle kutlayalım en iyisi

- Biraz peynir.. Ya da daha başka Bir şeyler ister miydiniz?

Kutlayalım en iyisi Yeni sözler arıyor gibi Çok eski bir şarkıya

(Ne kadar yanıltıcı, ne kadar tuhaf unutulmuş her şey bir bir anımsanıyor zamanla)

Merdivenlere oturmuştum -o yaz- Kentteki bir alanın Uzun mu uzun merdivenlerinden birine Günbatımı uğultularla sarmaş dolaştı

Ve öyle uçsuz bucaksız bir akşamüstüydü ki İki at bir arabayı İki at koskoca alanı çekip götürüyordu sanki Hiçbir şey güven verici olmasa da Kendimi Ağırlıksız bir örtü gibi sarıp sarmalıyordum.)

- Bana bir bira daha, lütfen.

(Positano'da, o şirin kasabada o yaz, o yaz -her şeyi bir bir anımsıyorum- giysiler, şapkalar, eldivenler mayoyla, deniz topları satılan bir dükkanda o kız, o kız -esmer, kısa saçlı- camgöbeği bir bluzu giymek için soyunduğum zaman -ben, ben- nasıl üstüme saldırmıştı, bir yandan da bağırarak dişi İsa! dişi İsa! Sonra? Hiç. Kim bilir kaç yaz geçti.)

- Tabii, hemen, şimdi, bayan Sara.

Sabah. Yüzümü pudraladım -biraz- Dudaklarımı belli belirsiz boyadım Bu dünyada kimseler yokmuş gibi bir şey oldum -kısa bir süre Merdivenleri Ağır ağır indim İyi günler, dedim kendi kendime Karşılıklı iki boy aynasının arasından Süzülüp geçtim Kapıda bir iki saniye durdum mu -durdum- İki tek kiraz arkamda Bir sevişme sesi gibi kaldılar Dışarı çıktım

(Bir akşamüstü çıkınıydı tarlalar anımsıyorum da o tren yolculuğunu ah, nasıl anımsamam kapı çalınıyor, dur ne güzel bir rastlantı, mektubun mektubun, sevgilim, ama acılarla dolu.)

Bir kadeh cin istiyorum, bir kadehcik cin Ah, evet, acıyı çeken benim üstelik Götürdü kuş kafesimi o bronz kedi Dün gece Oda bakıcısı -o kadın- Herkes alıp götürüyor -ne kaldı-

Geri getiriyorlar sonra -ne kaldı- Çok acı, çok acı İlk kez böyle olmuyor Son kez de böyle olmuyor Hemen hemen hep böyle Geri verilenler Alıp götürdüklerine Hiç mi hiç benzemiyor

- Bir cin daha ister misiniz, bayan Sara? - Evet evet, bir cin daha.

(Çok uzun bir cin, tekdüze bir cin bolerolu bir cin -Ravel'in bolerosu- eski sözler, yeni sözler boleroya böylesi ne iyi -iyi misiniz- yaşam ne iyi, ha ha ha.

Ya sonra bayan Sara, ya sonra bilmem ki.. Erguvanların altında o beton pistin üstünde fırfırlı giysiler, tafta giysiler organze tuvaletler tüylü şapkalar, tüllü şapkalar - Renoir! - aaa! - Renoir ha? - evet. - Jeune fille avec chapeau et voilette. - Demek siz.. - Tabii, ben, Paris'te turnedeyken..)

Ah bu sis düdükleri -hiçbir şey unutulmuyor- Sürekli kafamın içinde Deminden beri -oynuyor oynuyor- Acıyı çeken benim üstelik Acısızlığı da çeken benim Öyle değil mi bayım, siz ne dersiniz Acıyı çeken kim Size dönüyorum işte karşılıklı olalım diye Sizinle ben karşılıklı İki kişi, üstelik karşılıklı Bakıyorum da herkes bizim gibi karşılıklı Kim karşılıklı değil ki Ne fena, ne fena Ne iyi, ne iyi.

(Karşılıklı oturmuştuk sevgilim çizgili bir elbise giymiştin sen çizgili bir elbise.. Ancak kapı vuruluyor, dur elinde kuş kafesiyle o kadınmış gelen.)

Sabah. Yatağımı düzelttim. Yalnızım, dedim. Kendi kokumu Bir başkasında duymuş gibi oldum Mor çizgili eteğimi Saman sarısı bluzumu giydim Kırmızı düz pabuçlarımı ayaklarıma geçirdim Merdivenleri indim Bir çift kiraz bir iki saniye konuştu, sustu Dışarı çıktım.

(Bunca yıl geçti, ne tuhaf önce yüzünü unuttum nedense önce yüzünü kapı vuruluyor, dur ne güzel şey, sevgilim, ne güzel bir Noel kartı Positano'dan.)

Bir kadeh cin daha söyledim Ama içmedim Duvardaki bir haritaya uzun uzun baktım Saate baktım, paslı bir su matarasına Tahta, bakır kakmalı bir yolcu gemisine baktım Zamanlara baktım, zamanların rengine Ve şekillerine -neler yoktu ki- Pembe uzun bir yolculuğa örneğin Baktım baktım baktım  Oyıl ben New Orleans'ta..

(Kimsenin kimseyi tanımadığı ne güzel bir yazdı cin içiyordum gene mevsimlerden yaz olsa bile ben cin içerken kar yağardı.)

Öğle sonuydu. Caddeye bakıyordum. Kente bir durgunluk çökmüştü. Durgunluk da değildi bu, elle tutulur bir kımıltısızlıktı. Öylesine kopmuştum ki her şeyden, tam o gün doğmuştum sanki. Böyle diyordum ya kendi kendime, gene de pek inanamıyordum. Çünkü yaşanmış olanları bütün bütün unutmuşa benzemiyordum. Ama onca yaşanmışlıkla da ilgim var denemezdi. Olabilir ya bir düş görüyorduysam, o düş de beni izliyordu adım adım. Bakışımlı bir yüceltiyi yaşıyorduk ikimiz. Gene de kıpırtısız, düz anlar yakalıyordum ara sıra. Örneğin yaşlı bir palyaçonun bir yas törenindeki devinimlerini hesaplayarak ya da dengeleyerek. Görmeden görmenin yağmuru gibi. Eteğime dokunuyordum, kolyemle oynuyordum, elimdeki anahtarlığı kadehime daldırıyordum. Küçük küçük devinimleri bitiştirerek bir bütünlük elde etmek için. Ama olmuyordu işte. Üstelik neden olsundu ki. Her şey ayrı ayrı yaşıyordu bende. Karşımdaki caddeye bakmamla -kol saatimdeki bir papağan resmini büyüterek sunmak istiyordum ona- çok eskiden gördüğüm bir ölüyü anımsamam arasındaki uyuşmazlık gibi. Tabii çoğaltabilirdim bu örneği, sonsuz çoğaltabilirdim.

Ne yapsam bütünleşemiyordu olup bitenler bende. Oluşuna şaşırmış bir çakıl gibiydi yüzüm. Dümdüz, çizgi tutmayan bir çakıl gibi. Tek bir anlam çizgisi yer etmemişti yüzümde ya da bana öyle geliyordu. Dışımdaki varoluş biçimleri, dışımdaki devinimler de durumumun yansımasıydı bir bakıma. Tanrı adı gibiydi bütün adlar, tanrı yüzü gibiydi bütün yüzler. Dünyaya sığınmış bir dünyaydı karşımdaki.

Arkama döndüm. Bir kadeh cin daha istedim. Kar yağışlarının Bu yoğun kırmızılıkta işi neydi acaba. Az sonra cin kadehinin sarmallaştığını gördüm ve nedense saatime baktım. Çağrışımların iç içeliği, dış dışalığı iyice şaşırttı beni. Kadehi dudaklarıma götürdüm. Ama içmedim. Bir şey olacaksa, o bir şey olacak an bazen daha önce gelir. Köşede şarkı söyleyen zenci sesini kesti birden. Sessizlik düştü, yuvarlanarak yitti gözden. Ve zenci gözlerini açtı açtı, bütün bakışlarını caddeye yığdı. Sezginin elle tutulur bir biçimde taşmasıydı bu. Evet öyleydi, çünkü..

Ansızın bir cenaze arabası belirdi kapının önünde. Çiçeklerle gökyüzünün arasında sıkışıp kalmıştı sanki.

Dedim ki, kurtuluyorum işte. Düş bir bataklıktır gerçeklik de.

Çelenkler çelenkler çelenkler. Kalabalık kalabalık kalabalık. Dışbükey bir bütünleşme. Her şey mozaik bir yapının parçaları gibi. Ve cenaze arabasının üstünde melekler, azizler ordan oraya uçuşmakta. Ve arkada havariler safir, akik, yakut, zümrüt, zebercet, ametist, yemen taşı, beril renklerine bürünmüş ağır ağır ilerlemekte -ve kırmızı bir çarpı işareti yahuda'nın yüzünde- ve daha arkada cazcılar:

Louis Armstrong: Ben trompetim Charlie Parker: Ben de saksafon Ella Fitzgerald: Sesim ben Sonra bir panonun üstünde benim resmim ve beyaz ve mor ve tirşe güvercinler. Ve bütün Hollywood peşi sıra -Marilyn Monroe ile Maria Magdalena kol kola-

Daha arkada, daha arkada Ave Maria'yı söyleyerekten İsa İsa'nın arkasında Uzatmış gökyüzüne kollarını Tanrı Ve bütün çanlarını çalmakta Saint Louis katedrali karşılarında

Ne tuhaf bir yazdı.)

- Lütfen bana bir konyak

- Cin değil de konyak Neden değiştiriyorsunuz içkinizi, bayan sara?

Değişen ne anlamıyorum ki Böyle, sürekli Değişen ne, değişmeyen ne Bir çalgı başında nota yapraklarını Çeviren biri gibi İçiyorum sadece.

- Öyleyse bir kadeh cin, bir kadehcik cin Limonlu cin, portakallı cin Adamakıllı bir cin, dopdolu bir cin Nasıl olursa olsun bir cin Sıradan bir cin, yapayalnız bir cin Benim gibi bir cin, onun gibi bir cin Hepimiz gibi bir cin Evet Lütfen.

(Nasıl da geçti yıllar anımsıyorum da bir bir neler konuşmamıştık son buluşmamızda kapı vuruluyor, dur yok kimseler, sevgilim, kimseler yok dışarda.)

Eh, öğlen olmalı, otele dönmeliyim Öğlen mi, öğlensi mi, öğlentırak mı Cin mi, cenin mi, ecinni mi Barmen mi, barbanel mi, barbanelle mi Ne peki Her şey ne peki

Ah, acıyı çeken benim üstelik Acısızlığı da Öyleyse yaşam ne bayan Sara Anılar ne, şimdi ne Sonra ne bayan Sara Her şey, her şey, her şey Hiçbir şey, hiçbir şey, hiçbir şey.

Sabah. Upuzun bir gün daha geçecek -geçsin- Merdivenleri indim -iniyorum- Aynaları geçtim -geçiyorum- Dışarı çıktım -hayır çıkmadım- Her şey ikiydi sanki -ben bile- Duvardaki saatin sarkacı Bir gidip bir geldikçe iki Ah ne olurdu, kendi kendime değil de Birbirimize yeterli.

- Dışarı çıkın bayan Sara. - Otelde kalın bayan Sara.

İkisi de aynı şey Bir başka yol bulmalı bana kalırsa

Nasıl nasıl nasıl nasıl nasıl nasıl nasıl nasıl

Nasıl acaba.

[saint-imorh]

Merhaba Yağmur, bugün birbirimize anlatacak ne çok birikmişimiz var...

[saint-imorh]

"... Ben ağaçların soyundanım Ve bu “bayat” havayı solumak kederlendiriyor beni, Ölen bir kuş uçuşu unutmamayı öğütledi bana..."

[saint-imorh]

" kapılar açılır içeriye sular girer. Altüst olmanın ne güzel birşey olduğunu bir kez yaşıyorsan hayat boyu ondan kurtulamazsın aslında."

[saint-imorh]

"... Kederi, bunaltıyı, acıyı katlanılabilir kılan tek bir şey var yeryüzünde: İnsan. Aynı varlığın bütün bu kedere, bunaltıya ve acıya sebep olduğu düşünülürse sonsuz çelişkimiz berraklaşıyor. Öyle ya da böyle, insan ancak yalnız olmadığını bilince "dayanabiliyor". Birine "dayanınca" ayakta kalabiliyor. Bir benzerimiz için, bir benzerimizi hiç görmesek bile buna inanarak yaşıyoruz..."

[saint-imorh]

"... Dönüşün bazı noktasında atomlar, kapıldıkları anafordan bağımsız hareket etmeye başlarlar. Çünkü bazı atomlar diğerlerine göre daha çabuk yorulur, yavaşlar. Düzen dediğimiz şey, bu yorgun atomlarla kurulur. Dönmeye, hareket etmeye devam edenler çekirdeği oluşturur, yorgun atomlarsa kabuğu. İşte binalar, hayat, köprüler, sistemler, bankalar, evlilikler, aklına ne geliyorsa işte, bu kabuk üzerine kurulur. Düzen, ölüme yakın bir bitkinlik üzerine kurulur." Ece Temelkuran- DevirİkiYediDokuz

[saint-imorh]

Elimde "Devir"i görünce soruyorlar: "Ece yeni kitap mı çıkarmış? roman mı? ne ile ilgili?" gibi gibi... Dilimin ucuna kadar geliyor ama diyemiyorum esas demek istediğimi. dışardan mütemadiyen diyorum ki; "ya işte 12 Eylül, 80'lerle ilgili, hemen öncesi, ama ama iki çocuk var. Onlar anlatıyor. ama öyle gerçeği hatırlıyor. ama işte yani." 

Böyle diyorum da durup kalıyorum, haksızlık eden en donuk dalışımla sonra. "o değil ki!" diye bağırıyorum kendime orası kesin...

Bu kitapta "gökyüzü" var... gökyüzüne baktığında buluta, yağmura, rüzgara, insana, ağaca, uçurtmaya, denize, renge, gün batımına hem kelime anlamalarını hem de gözümüzdeki suretlerine hakkını teslim ediş var. Çocukluğumuza kocaman bir sarılma var, içimizdeki geçmişimizdeki... Atom parçalarımıza, küflenmiş hissedişlerimizle ağzımızdan çıkan kelimelerin uyuşmamasına, birbirini vareden tüm o çarkın her bir domino taşına bir esas duruş var "rahatlıklı" nizamda. Hayatın kendisi var okurArkadaş... 

Hakikaten en son ne zaman hatırladın zamanın tozunu? şimdiki an'da, gerisin geriye en son ne zaman...

Okursan sarılırsın...

O zaman küçük küçük çatal ucu sıyrıkları ile tattığımız rakıya gelsin...

Lakin en çok güzel insanlara gelsin...

 https://www.youtube.com/watch?v=dD64gNypNo8

[saint-imorh]

"... Yarı karanlık odamız, üstelik soğuk Isıtıcı bir soğuk bu, değişik Sensin, bir yüzümde geziniyor şimdi yüzün Bir elimizdeki kitaplarda Şiirler okuyoruz bugün Limanlık bir deniz gibi kıpırtısız önümüzdeki taş masa Uykuya yatmış gibi bütün balıklar Gemileri kaptansız tayfasız Gidip gidip geliyor kimi zaman da Anayurduna dağlara Şiirler okuyoruz bugün. Yaşlandık da ondan mı Susarak katlanıyoruz her mutsuzluğa Saatlendiriyoruz günü Bölüyoruz dakikalara Bir hiç oluncaya kadar bölüyoruz onu. Bölüyoruz yani bütün mutsuzluklara Bir yaprak saniyesi geçiyor usul usul Penceremizden Mavi mavi hatmiler parlıyor dışarıda Dışarıda küçük bahçemizde Ayak izleri gibi gökyüzünün Hatmiler Bırakıyoruz bu sessiz uyuma kendimizi Derken bir mavi damar, bir dudak büküş İyi anlaşılamayan bir ses sokaktaki Çırpına çırpına yükselen duman Bir tutam saçın öne düşüşü Sanki bir sardunya bir yaz boyu ne kadarcık uzarsa Kaça alınırsa bir tükenmez kalem Doluyor içimize öyle Hayatın birdenbire anlaşılması gibi bir duygu gürültüsü Yağmur yağacak..." 

Edip Cansever

[saint-imorh]

Yağmur ışık mıdır...