Het (niet zo dagelijks) schrijven
We vatten de wereld in woorden. We verbinden woorden aan betekenis en vergeten dat het ene niet hetzelfde is als het andere. Een stoel is een stoel, ook al benoem je het anders. We doen dat zodat we elkaar begrijpen: als we allemaal dezelfde woorden gebruiken voor dezelfde dingen, weet iedereen waar het over gaat.
Maar zo eenzijdig is het niet.
Er zijn gedachten, er zijn emoties, er zijn alle dingen die we niet in onze handen kunnen houden en tonen aan de ander. Het zou gemakkelijk zijn. Als we ons geluk en verdriet in onze handen zouden nemen, tonen aan de ander en zeggen: dit is mijn geluk, dit is mijn verdriet. Dan zou de ander zien dat het niet hetzelfde is als hun geluk of hun verdriet (eigenlijk klopt het beeld al niet dat dat twee aparte dingen zouden zijn).
We koppelen woord en betekenis. Vraag en antwoord.
“Hoe gaat het?” wordt opgevolgd met “goed”, “slecht”, “moe”, “ziek”. “Hoe voel je je?” hoort bij woorden als “gelukkig” “tevreden” “verdrietig” ... Maar wat dat betekent is voor ieder anders.
We gebruiken onze taal te beperkt.
Ik voel me als de nachtelijke sterrenhemel. Ik voel me licht en donker. Ik voel me als een kale winterboom met natte takken. Ik voel me als een rups op een groen blad. Ik voel me als een zonnestraal die zichtbaar wordt dankzij de stofdeeltjes die dwarrelen. Ik voel me mist. Regen. Geel. De condens op glas. Als het glas én de condens. Als een haarpluk die verkeerd valt. Als een blad dat neerdwarrelt en nét op die ene paddenstoel neerkomt. De staart van een kat die zwiept.
En nog zoveel meer. En minder. Alles. En niets. Woorden die veel betekenen, die zoveel betekenen dat het niets wordt. Zoals oneindig.
En hoe we dat allemaal tot ons nemen. Hoe we blijven zoeken naar woorden, naar beschrijvingen. Hoe we lezen en leren van anderen die het al eerder hebben geprobeerd. Al die gedachten, al die filosofie, de termen, de definities, de logische redenering en die niet zo logische redenering. Al het absurde en het realistische, de puurheid en de veelheid, zijsprongen en voetnoten. We lezen, we studeren, we memoriseren en maken het van onszelf. En we blijven zoeken en lezen en studeren en memoriseren en zeggen dat we het van onszelf hebben gemaakt. Tot we ontdekken dat dat niet zo is. Dat al die woorden ons ondersneeuwen, dat we de sneeuwman zelf maken terwijl we al gemaakt zijn.
En dan pas begint het vergeten. Dan ontdekken we dat al die woorden vaak minder zijn dan meer.
yousharknotpass
theartofmadeline
jacobvanloon
stormborns
turnnoffyourmind
jbbartram-illu
kaledo-art