#geschreven

[hel7l7]

[ietsuitmijnpendatwoordenwerden]

Ik denk te veel na. Ik zou de tijd gewoon zijn werk moeten laten doen. Ik moet het universum gewoon zijn gang laten gaan. Ik hoef niet uit te stippelen wat het voor mij in petto heeft. Ik moet gewoon vertrouwen dat het mij uiteindelijk wel zal brengen waar ik thuishoor.

[niets-is-nog-mogelijk]

Ik wil in tranen uitbarsten, naar buiten lopen en schreeuwen hoe ongelukkig ik ben, de auto nemen en wegrijden zonder om te kijken. Ik wil hier helemaal niet zijn. Ik wil niet meer meedraaien in dit systeem vol verplichtingen. Ik wil niet mee spelen in het theater van 'kijk eens hoe leuk, rijk, grappig of gelukkig ik ben'. Ik wil niet leven in een maatschappij waar de waarde van een persoon gemeten wordt door likes of volgers. Ik heb mijn best gedaan, maar ik kan hier echt niet blijven...

[sterrenzien]

We zien dezelfde maan en voelen dezelfde zon. Het enige wat mij vrede geeft is dat we toch dit gemeen hebben, dat we op dezelfde planeet rondwandelen en er tezamen van ademen.

[emilaane]

Voor de mevrouw in de trein was ik de asociale tiener wiens muziek te hard stond.

Voor de jongen langs het perron was ik dat meisje met het opvallende uiterlijk.

Voor de medewerker van de kiosk was ik de klant die net iets te zacht praatte.

Voor de man met haast was ik een van die vervelende mensen die de weg naar zijn trein versperde.

Voor de buschauffeur was ik het meisje dat te verlegen was om hallo en bedankt te zeggen.

Voor de medereiziger in de bus was ik de jongere die zo ongeïnteresseerd focuste op haar mobiel.

Voor de voorbijgangers op straat was ik het kleine meisje dat zo angstig snel liep.

Voor de fietser langs de weg was ik de onoplettende voetganger die niet uit keek.

Voor de oudere man op het bankje was ik dat meisje wiens hoedje hem deed denken aan vroeger.

Voor de flatbewoner was ik de onattente bezoeker die de deur dicht liet vallen voor haar neus.

Voor het meisje in de lift was ik de vriendelijke studente die lief naar haar glimlachte.

Voor de moeder in het keukenraam was ik de roekeloze tiener die te schaarst gekleed was.

Voor de oudere vrouw in het slaapkamerraam was ik een herinnering aan haar kleindochters.

Voor de deurmat ben ik interessant, die is nieuw.

Voor de deurbel ben ik dat niet, die hing er al wat langer.

Je doet straks de deur open en ik vraag me af, wat zal ik voor jou worden?

[evenvooraltijd]

Onmisbaar

[tadani]

Soms moet je hard zoeken om de schakelaar te vinden en het licht aan te kunnen doen.

In januari

[binnenwereld]

Ik ben altijd op zoek om te vinden wat ik al heb.