#dagboek

[sapphireskeletons]

"Mom can we watch our flag means death?"

"We have our flag means death at home"

Our flag means death at home:

[lisadevis]

Turned an old thing from my sketchbook into a little perzine because I still have these feelings rip

[zondermens]

Liefde doet pijn. Waarom?

Omdat ik wil liefhebben, altijd en overal. Omdat ik u wil knuffelen totdat ge kapot zijt, uw rug gebroken is. Omdat ik uw hart wil opeten zodat het alleen van mij zal zijn. Ik wil u niet delen. Ik wil dat ge van mij zijt zoals dat ik van u ben.

Waarom lijkt het alsof iedereen er zo licht over kan gaan? Alsof liefde iets ongevaarlijk is. Alsof het u niet kan terroriseren in de nacht; alsof het u niet kan breken totdat ge huilend op uw keukenvloer ligt, in foetushouding. Houden van is verliezen, elke dag opnieuw. Uw geliefde moeten afgeven, elke dag opnieuw.

Ik geef mijzelf in mijn totaliteit aan u. Ik wil u mijn hele wezen geven. Ik ben van u. Ik wil dat dat doordringt. Ik weet dat ik intens ben. Ik ben intens, ik ben vuur en passie en eerlijkheid tot het pijn doet. Ik ben doordringende blik. Ik ben eenzaamheid en verdriet. Ik ben onuitgesproken lelijke gevoelens die woorden niet beschrijven kunnen. Ik ben pijn en verleden en kut. Ik ben te veel van het slechte; hoe goed ge mij ook vind.

Ik ben altijd al te veel geweest. Ik ben schreeuwen, krijsen, machteloosheid. Ik heb geen macht over u. Geen controle. Gij zijt een mens. Gij zijt uw eigen wereld. Ik ben geen wereld. Ik ben van u. Ik hang wanhopig aan een draadje aan u vast. Een draadje dat kan breken, elk moment, onvoorzien, plots. Het is zo snel gebeurd en ik wil er alles aan doen om dat te voorkomen.

Niemand heeft lief zoals ik dat doe. Niemand klauwt en grijpt. Niemand verliest zichzelf in de ander. Mensen lijken zo zelfzeker op zichzelf, en kijken naar hun geliefde met tedere ogen, kunnen afgeven, kunnen laten zijn, kunnen lachen en lichtvoetig en geven zich niet volledig.

Ik wel. Ik wil zoveel. Ik wil u en zelfs dat is niet genoeg. Ik wil meer dan u. Ik wil de hele wereld voelen. Ik wil magie en God. Ik wil liefde overstijgen. En gij zijt maar een mens. Dat is mijn les. Ge zijt maar een mens. Ik mag niet zoveel van u laten afhangen. Ik mag mijzelf niet definiëren door u.

Het doet pijn. Het doet zoveel pijn. De leegte in mijn zonnevlecht. Het zwarte gat dat alles naar binnen zuigt om het te reduceren tot niks. Ik maak alles kapot dat ik aanraak. Ik ben angst en verlies dat zich voortplant tot meer van hetzelfde. Een cyclus waar ik maar niet los van kom. Ik ben geketend aan mijn lot.

Ik wil mij gedragen als een Messias. Heilige gedachten, zonder ego, geen aardsheid. Ik wil mij wanen in de hemel. Het donker en het licht. Ik heb nooit echt van de kleur grijs gehouden.  

Ik geef woorden over. Mijn gedachten zijn als brandend zuur. Waar is mijn schoonheid? Mijn vleugels? Mijn acceptatie van de werkelijkheid zoals deze is? Waarom kan ik niet gewoon laten zijn?

Ik wil meer en meer en meer. Meer dan mogelijk is. Liefde is blij zijn met weinig. Liefde is eigenlijk helemaal niet wat ik dacht dat het zou zijn. Liefde is niet passie of hartstocht. Liefde is van de wereld, praktisch en kleine dingen. Liefde is eigenlijk heel erg gewoon. Rustig. Vredig. Content. Aangenaam. Niet veel meer dan dat.

Dit gaat mijn zwarte gat nooit kunnen vullen. Ik weet niet wat dan wel.  

[niet-altijd-even-goed-bezig]

Ik heb net nog eens door heel mijn Tumblr gescrold, tot aan het allereerste bericht dat ik ooit schreef. Verschillende teksten herinner ik me nog als de dag van gisteren, bij sommigen heb ik geen flauw idee meer waar ze over gingen. Maar wat ik wel weet is dat ik in de loop der tijd gegroeid ben als mens. Ik ben nog steeds mijn weg aan het zoeken in het leven, maar ik sta al verder dan ik bij mijn eerste post dacht dat ik zou raken. Mijn Tumblr heeft vele emoties van mij gezien, blij, boos, triest en angstig. Liefde en verdriet kwamen aan bod, en soms schreef ik gewoon omdat ik dacht: "anders word ik zot!' Mijn Tumblr zal altijd mijn plaatsje blijven waar ik mijn emoties van het moment kan in gooien. Waar het mij niets uitmaakt hoe veel mensen het zien. Het is een soort dagboek van mezelf dat iedereen die het wil mag lezen. Als iemand iets kan halen uit een van mij berichten dan is dat goed. Is het gewoon een bericht geweest om van mijn eigen gedachten af te raken die in de weg zaten, dan is dat even goed. En ja ook af en toe een berichtje reposten van iemand waar ik zelf moed uit haal hoort erbij voor mij. Ik ga dus gewoon blijven verder doen zoals ik al 4 jaar bezig ben. Bedankt aan de mensen die mij volgen dat ik hier gewoon alles mag neerzetten wat in mij opkomt!

[rozengeur-maneschijn]

En ik hoop dat je leeft. Dat je écht leeft. Dat je durft bang zijn, winnen, maar ook falen. Dat je durft jezelf zijn. Dat je durft zeggen “fuck it” en echt jezelf zijn. Echt waar, vergeet niet te leven, want misschien ben je nog niet waar je wil zijn, maar je bent alvast verder dan gisteren.

[nietswaard]

Het is februari. De zon bedekt de kamer, de lakens, mijn lichaam (ze streelt de kleine vlekjes op mijn arm, nestelt zich in de leegte tussen mijn nek en mijn sleutelbeenderen) in haar kwetsbaarheid.

Ik ben niet leeg. Ik ben open.

[ongewennig]

ik ben niks verloren want ik was het al kwijt.

[superstarfighter]

OHAI, here’s an update!

It is late July. I haven’t posted in a long while and @pomme-kafka reached out to me asking if I was okay. Thank you a lot for that, I appreciate it!

I was quite okay but also: oh, well. July hasn’t been easy.

LAB MOVE. The lab I was working for since 2015 was discontinued and dissolved (i.e. we don’t have labs or offices anymore and the group does also not exist any longer). My contract ended in July. Preparing for the move was exhausting! It included many trips to the lab to sort through, relabel, pack and sort samples. Sort out samples and boxes from people who worked with us years ago. After the move was finally over (July 6 or 7) I fell into an emotional whole, exactly as I expected.

Thesis writing is dragging on. My first paper that I submitted in April was rejected in June. My PI didn’t contact me for 8 days (not because I did anything wrong, I just don’t think he thought it was a big deal, but it was a big deal for me. It was my first paper and it got rejected. That hurt and was disheartening.)

BEING UNEMPLOYED. Unemployment isn’t too bad for me right now. I am lucky and priviledged enough to have savings and I am also eligable for unemplyoment support for 12 months in Germany. Hooray! I am job hunting though and I have to write applications. Constantly doubting my abilities but I guess it’s another “fake it till ya make it” opportunity. I am also looking for alternatives and will apply to uni again to start training to become a teacher.

 THESIS WRITING. My motivation is slipping constantly. After the lab move, every day was a struggle for about 2 weeks or so. I barely got out of bed, drowned myself in media (children’s tv shows mostly, because there’s usually lots on cute animal content and they are easy to follow). My goal was to track just 2 hours of work each day. I did not reach that goal often.

So now what?

I still have to write a fair bit on my thesis. I have to finalise one paper, write another paper and edit a third one. My introduction also still needs some work (but it already has 40 pages to it). I often feel lazy but I’m afraid that is just a result of year long academic conditioning.

My plan was initially to hand in my thesis by late July. It is now late July. I will not hand in this month. Hopefully August then. Wish me luck, I am trying my best but sometimes “my best” is getting out of bed. And that’s okay.