Siyah

[saraalog]

Biraz yorgunum... Kavgaları birikiyor insanın. Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla. Yaşımdan yorgun, yaşımdan telaşlıyım bugünlerde. Kaç yaşındayım sahi saymadım, bilmiyorum. Belki kırklarımdayım belki otuzlarımda. Belki de doksan sene yuvarlandım bu dünyanın sırtında. Hiç bilmiyorum...

[saraalog]

"Hafifçe başımı sola çevirdim. Hala karşımızdaki gürültülü manzarayı seyrediyordu. Tereddüt etmeden sakince konuştum "Söylesene, acı çekmek mi daha zor yoksa acıya alışmak mı?" Bakışlarını sabitlediği noktadan ayırmadı. Dudakları kıpırdar gibi oldu, ama konuşmadı. Yavaşça karşımdaki ışıklara geri dönerek elimdeki kahveden bir yudum daha aldım, soğuk kekremsi tat ağızımda acılaştı. Serin havada asılı kalan soruma yine kendim cevap verdim. "Her ikisi de belki..."

2.bölüm sayfa 85

[saraalog]

Aile

Zamanla değişen bir kavramdı bu benim için. Hayatımın en değerli konumuna koyduğum insanlar, yine birer birer terk etmişti orayı. Şekeri elinden alınmış bir çocuk gibi aciz bir öfkeyle bürülü ve aynı zamanda çaresizdim. İnsan bazen yıpratmam dediği bağlarını bir bir koparıp atıyor. Anne, baba, kardeş kavramı, hayatın vargeçilmez yapboz parçaları gibi geliyor. Fakat hayat bu konuda size biraz acımasız davrandığında her yapbozun eksiksiz olamayacağını, kaybolan parçaların geride derin boşluklar bıraktığını görüyorsunuz.

Çocukken bir kağıda ufak tefek şeyler çizer geri kalan her yeri gökyüzü diye maviye boyardım. O yüzden hep boya kalemlerim arasında ilk mavi kalemim biterdi. Öyle zamanlarda gökyüzünü bomboş ve bembeyaz bırakırdım, başka renge boyamak anlamsızdı. Yitirilen şeylerin yerini başka şeylerle zoraki doldurmaya çalışmak da bir o kadar anlamsız. Bazen bomboş bırakmak gerekir. Hayatında yer yer o boşluğu farkedip, belki daha da güçlenmek için, belki aynı öfkeyle bilenmek için, belki de yalnızca özlemek için... Bomboş bırakmak gerekir.

[saraalog]

Bazen nefesimizi sıkıştıran, kalbimize o hazin mahmurluğu bırakan şeyler hiç geçmeyecek sanıyoruz, hiç doğrulamayız zannediyoruz. Ama acılar tekerrür ettikçe uyuşuyor hislerimiz, duygularımız köreliyor. Türlü dertlerin kıyısında çırpınıyor ama yine de bir şekilde ayak uyduruyoruz hayatın keşmekeşine. Gün geçmiyor ki canımızı yakan, hislerimizi inciten şeyler yaşamayalım. Hangimiz dürüst davranıyor, insanları "İyiyim" diyerek geçiştirirken? Veya kaçımız mutlu olduğu için gülümsüyor fotoğraflara? İçten içe sıkılmışlığımızı, tükenmişliğimizi, insanlarla aramıza ördüğümüz duvarlara bir bir çivilerken, zoraki tebessümlerimiz neyin kurtarıcıları? Belki de insan duygularını saklama çabasındayken, git gide öyle olmaya alışıyor. Diğerlerinin oluşturduğu kalıba uymaya başlıyor, istenildiği gibi oluyor. İstenildiği gibi oluyoruz, istenildiği gibi yaşıyoruz.

[saraalog]

Biz bir nebze yanılgıyız belki,

Belki hoyrat duygularına yenilen körpe çocuklar.

Aynı noktada direniyor hep gözlerimiz,

Hiçliğe bakıyor ama seni görüyorum.

Kulaklarımı tırmalayan bu amansız çığlıklarının,

Nasıl tek bir esintisi değmiyor kuru dudaklarına?

Anlaşılmaktan korkacak kadar saydamsın,

Güçlükle ördüğün bu duvarlar bir tek bana mı?

Sesinde alışamadığım bir şeyler var,

Bedenin kadar uzak hislerin kadar yakın.

Hassas bir dengede sallanıyor sözlerin,

Ve ben kestiremiyorum hangi kefeye koyacağımı.

Yorma, tükeniyoruz.

Keskin köşelerin batıyor ellerime, vaktimiz dar.

Gözlerindeki hareleri aydınlatmayacak bir güneş daha doğuyor,

Durma, vaktimiz dar.

Git gide erir, yok olur

Yine zamanla yoğunlaşır, çoğalırız.

Zorlukla tutunmaya çalışıyorum dallarına,

Durmaksızın uzandığım bu ellerimi al kurtar.

Azalacağım diye kaçırıyorsun yine gözlerini, yapma.

Yapma tükeniyoruz.

[saraalog]

Alabildiğine uzun yolların bitmek bilmeyen dar yokuşları yordu yaralı ayaklarını, görüyorum. Kaybolmak, bilmediğin bir yere yabancı kalmak değil yalnızca, omuz omuza durduğun bedenler arasında dahi kayboluyorsun, biliyorum. En içinde avutmaya çalıştığın o boşluğu hislerimiz dahi dolduramaz farkındayım, farkındayız. İkimizin de düşüncelerini özgür kılacak bir evren daha bulur muyuz, bulamayız. Ruhunu uzak tuttuğun bu kıvılcım benim. Ama bilemezsin; belki korktuğun bu ateş içinde bir şeyleri tutuşturur ve seni karanlıktan kurtarır.