Düzensizliğindüzeni

sevilmediğiniz zaman severim sizi

[satirkiriklari]

anne kızıma iyi bak;

annesinden ayrılmış bir kuzu gibi bak.

vazgeçilmiş bir davanın son mektupta gözyaşlarında dağılmış bir mürekkepmiş gibi sahip çık.

zira ben beceremedim. 

sana da hiç mektup yollayamadım gelip sadece mezar taşını okşadım. 

kötü bir evlat, allahın cezası bir Anne’yim. 

bir annenin yarım kalmış kızıyım. benden bu kadar. 

öğrettiklerinin yarısında sınıfta kaldım.

dört dikiş hayattaym.

[satirkiriklari]

Onu o gece öyle, gözleri kan çanağı, yüzünde bütün hayal kırıklıkları yazılı, kendi yükünden çökmüş omuzlarıyla görünce “neyin var” dedim.

Anlamsızca silkelendi, büyük bir suç işlerken yakalanmış gibi.

“yoruldum” dedi.

Haksız sayılmazdı. Hayatımda gördüğüm en güçlü kadınlardandı.

Küçüklüğünü bilirdim.

Yapma denileni yapardı.

“Koşma” derdi mesela annesi, koşardı.

Düşerdi.

Dizleri parçalanır, canı yanar ama

“ben sana demiştim”i duymamak için asla ağlamazdı.

Dinleyerek değil, yaşayarak öğrenirdi.

Büyüdü.

Değişmedi.

Çevresinin uzak dur dediği şeylere kulağını tıkadı, içinden gelen sesi dinleyip yine de sarıldı.

Her düştüğünde yine canı yandı.

“ben demiştim”i duymamak için yine ağlamadı.

korkuları vardı.

Herkes gidebilirdi ona göre.

Alışmamaya özen gösterir; daha en başından , sona hazırlardı kendini.

Babası onu ne kadar aramadıysa, karşısındaki o kadar arasın isterdi

ve

ne kadar sarılmadıysa o kadar sarılsın.

Konya’da vapur bekler gibi bekledi anlaşılmayı. Haliyle hikayeleri hep

“ bu da değilmiş”lerle bitti.

Alışkındı zaten.

Karşı tarafı suçlamazdı.

Her sonu kendi hazırlar, kendi dışında kimseye kırılmazdı.

O da böyle biriydi.

Çok okur, mutlu sona inanırdı.

Yolun yarısında değildi ama

o sonu bir gün mutlaka yaşayacaktı.

Bir kitapta okumuştu

“bazı gerçeklerin kimseye yararı yoktur” diye.

Gerçekleri bilse de duymak istemezdi.

Yalan güzelse yenirdi.

Boyundan büyük duvarlar örer sonra biri gelsin yıksın isterdi.

Kimseyle değil kavgası, kendisiyleydi. Çabuk küser, zor barışırdı.

Dışardan görenler neşesine hayrandı.

Çok güler, bazen eve girer girmez kapının arkasına çöküp ağlardı.

Akan rimeller, kaybedilmiş bir savaştı ona göre.

Aynaya bakmadan temizlerdi savaş boyalarını. Sonra çocuk gibi bakardı aynada kendisine, omzundan öperdi kendini.

Deli gibi gelecek belki ama çiçeklerle konuşur, şarkılar gününün %80ini oluştururdu.

Melodiyi duymaz sözleri dinler,

kendini kuş gibi kondururdu satırların bir yerine..

Zaman geçtikçe kendine döndü.

Neydi zoru, ne ben, ne o bildi.

Bir elinde kadeh, diğerinde sigara varken bir

Gözleri uzaklara dalardı,

Fonda sevdiği bir şarkı varsa bir de, dönmesi zaman alırdı.

Masada kim varsa birbirine bakar, onu anlar, kadehin dibini vurup gittiği yere içerlerdi.

Kim bilir hangi aşkı yaşardı gittiği yerde yada neyle hesaplaşırdı.

Annesi en büyük handikapıydı aslında.

annesinden neden şikayet ettiyse ona sahip oldu.

“Ben kendim yaparım “ hastalığına yakalanmıştı ve ayakları yere sağlam basardı.

Sevmediği birine kendisine sağlayacağı imkanlar için katlanmazdı.

İnsanlar zaman zaman neleri geri çevirdiğine hayretle bakarlardı.

Para kazanılan ve kaybedilen bir şeydi.

Hiçbir zaman “para benim için önemli değil” demediyse de yat kat at isteyip, bunların peşine düşmedi.

Olmayacak insanlara kaptıracakken sıyırdı attı kendini.

Elalem ne der diye vazgeçmedi,

ben kendime ne derim diye vazgeçti.

Sınav dedi.

Mükafat olarak kendisine sarıldı.

Uykuya dalarken içi rahattı.

Kimle ne yaşadıysa hepsini sevdi ve haddinden fazla sevildi.

Ne yüzükler geldi parmağında değil kıyıda köşede bekledi.

Hayatından çıkanların çoğu ondan hemen sonra evlendi.

Aldığı evlilik haberlerine üzüldü mü derseniz tam tersine onlar adına sevindi.

O yaşayamadıklarına içer, dertlenirdi.

Bir de sokaktaki hayvanlara.

Onlara uzattığı eli, hiçbiri geri çevirmediğinden olsa gerek, hepsini alıp eve götürmek gibi ütopik istekleri vardı.

Her şeyi biriktirir ağlamak için kolunu sağa sola çarpmayı beklerdi.

Neden bilmiyorum güç aradı aslında. Hiçbir konuda hiçbir şeyi kabul etmese de yapamayacağı noktada bunu yüzüne vurmadan, sırtını yaslayabileceği birini istedi, olmadı.

Hoş, bunu beklemek bütün hayvanları eve alıp götürmekten daha ütopikti zaten.

Geçmişiyle gurur duyardı.

Kendine has tepkileri oldu. Kişiliğinden çıkmadı.

İyiliğe karşılık iyilik beklemez, nankörlük edilmesin yeter diyenlerdendi.

Bir anda kalkıp gitme özelliğinden mütevellit her zaman kapıya yakın tarafta otururdu.

Zaten kendi gibi hayat da kısaydı.

Ve kendi kendine her şeyle mücadele ederdi.

Babası yada abisinin ölümünden başka onu ne yıkabilirdi?

Bunun dışındakiler en fazla belini biraz bükerdi.

Ne kadar şikayet etse de

“Bir ihtimal var o da ölmek mi dersin?” diye sorsan yine de “yaşamak” derdi.

Derinlerde bir yerlerde bir yarası vardır belki kendi de bilmiyordur.

Bilmiyordur neden böyle bir yükselip bir alçaldığını.

Bir an mutluyken bir anda mutsuzluğa koşmayı.

En son biri vardı.

Yine biliyordu olmayacağını da can çıkar huy çıkmazdı.

Zaten nerde olmayacak şey var ordaydı.

Rakının yanına iki çay söylerlerdi biri açıktı.

Biri kışsa diğeri yazdı. Biri anda kalmak istedi, diğeri sonsuz olmak.

Her yeni başlangıç;

Bir sonraki ayrılıktan Geriye sayımdı.

Biliyorum kalbi daha fazla dayanmayacak, duracaktı.

Birkaç çizgi daha eklenecek ifadesine, biraz daha yorgun görünecek,

sorana iyiyim diyecek.

Gücünü topladığı ilk gecenin sabahında yeniden başlayacaktı...

kendimi o gece öyle,

gözlerim kan çanağı, yüzümde bütün hayal kırıklıkları yazılı,

kendi yükümden çökmüş omuzlarımla

aynada görünce, bunları söyledim.

Ben yıllar sonra o gece ilk defa kendimle yüzleştim.

Selbihan Güler

[satirkiriklari]

Yıllar önce “ bir tek saç teli ; senin yüzünden düşüyormuş deseler, düşmesin diye canımı verdiririm “ diye düşündüğüm biri vardi ya,

3. Kadehdeyim, Şuan bir tek saç teline dünyayı yakarım. Oniki yıldır ondan nefret ettiğimi düşünüyor.

İçelim.

Rakı doldur eksilmesin :)

Yine eksildik biraz.

[satirkiriklari]

Sevdiğin zaman eksilmeyen birşeyler lazım.

[satirkiriklari]

Şehrinizi sikeyim gidiyorum ben.

[satirkiriklari]

Otuz yılda kendime en çok üzüldüğüm nokta ; hiç bir zaman kimsenin kıyamadığı, olmadım.

Düşünüyorum da bunu ben bile kendime yapmadım.

[satirkiriklari]

Bu şarkıyı sana yolladığımda “hüzünlü bir gece” idi. Senle dinlerken değilmiş gibi.

[satirkiriklari]

Anne , kızım nasıl ?

Yaz bana,

Anlat..

saçlarını , Gülüşünü.

Sana benzeyen yönlerini.

İkinizi de çok özledim.

Anne, nasılsın ?

Kaybettiklerine kavuştuğunda bitti mi dünya ile kavgan?

Söylesene burda kalanları özlemedin mi?

Anlatıldığı gibi mi İbrahim?

Ya Yusuf, o kadar yakışıklı Mı?

Bu ara konuşamıyoruz.

Siyah kirazlar da eksik kış mevsimleri

Bundan hüzünleniyorum.

Yine kar yağmadı Ağustos ayında.

Ara beni, anne.

Anne demeyi özledim.

Konuşalım.

[satirkiriklari]

Yıllardır; bir seni affedemiyorum.

[satirkiriklari]

Şu ana kadar aşka dair yazılmış trilyonlarca cümle, milyarlarca sayfa, milyonlarca şiir, satır, kitap ve astronomik sayılara kadar ulaşmış benzetmeler var. Ben, bütün bunların varlığını da kabul ederek ve hatta yazmış, yazıyor ve yazacak olanların benim düşündüklerimi düşünmüş, düşünüyor ve düşünecek olma ihtimallerini de düşünerek, senin adına bir şeyler yazmaya çalışıyorum. Sen hala gitmekten mi bahsediyorsun? #yazı #kitap #şiir #zaman #gece #eskişehir #blog #fotoğraf #aşk

[satirkiriklari]

Bazı adamlar kırıcıdır.

Bazı adamlara güvenemezsin.

Bazı adamlar için fazla temizdir hayallerin.

Bazı adamlar kabarık cüzdanlı, kravatlı abilerdir.

Para için etini satan kadınlarla doludur etrafları..

Hayatları boyunca bir kez bile gerçekten sevilmiş olmanın tadını bilmezler.

Bazı adamların ruhları çürümüştür.

Bazı adamlar merhametsizdir.

Bazı adamlar sorumsuz..

Bazı adamlar aptaldır çok kadın, çok ihanet, çok yalandır "erkek" yapar onları.

Bazı adamların onlardan nefret eden çocukları olur.

Bazı adamlar "seviyorum ama" diye başlayan cümleler kurar.

Bazı adamlar pasif yalancılardır.

Bazı adamlarla aynı yola birlikte çıkamazsın,

Seni ne zaman ve nerede satacaklarını bilemezsin.

Arkanı döndüğün an seni sırtından vuracağından eminsindir.

Yanlarından usulca geçer gidersin..

Bazı adamların gelecekleri yoktur ablacım.

Onlar yıllar sonra mutsuz uyanacak olanlardır.

Onlara dokunmaktan iğrenen kadınları olur.

Onları hayatının hatası gibi gören kadınları..

Ölmesini bekleyen yahut çoktan terkedip gitmiş kadınları..

O adamların iyi günleri, iyi geceleri, gün ortasında özleyenleri de olmaz abicim.

Sofraya fazladan koyulmuş bir tabaktır onların geri dönüşleri.

Ben yıllar sonra, ailecek oturulmuş bir Pazar sofrasında yumurtalarımızı tokuştururken kahkaha atabileceğim bir adam istiyorum.

Ne olursa olsun şüphesiz.

Buz dolabın üzerine mıklatısla yapıştırılmış fotoğraflar.

Dolapta ütülenmiş gömlekler..

Rengi seçilirken tartışılmış duvarların arasında huzur..

Yıllar sonra bile gururla yüzüne bakıp, tutkuyla öptüğüm bir adam.

Bayram sabahları çocuklarına harçlık verip, onları mezarlıklara götürüp dua ettirecek bir baba.

En büyük kavgalardan sonra bile aynı yatakta uyuyup sarılarak uyandığım bir adam..

Ve sen, rengini kendin belirlersin sevgilim.

Belki de bazı adamlara benzersin.

Usulca geçip gittiğim olursun yanından ! #gece #yazı #adam #kahve #blog #şiir #kitap

[satirkiriklari]

Mum ışığına ve radyoda ki 90’s not.

Şefaffalığımı alkole borçlu olduğum, biraz utangaç ve birazda yenilmiş bir his ile kırdıklarımı, kırıldıklarımı.. çok sevip vazgeçtiklerimi . . Oluruna bırakıp olurunda bulamadıklarımı, özleyip konuşamadıklarımı, arayamayacak kadar uzak kalanları , uzak olduklarımı, adını hafızama kokusunu burnumun en güzel yerine sakladıklarımı. Asla ama asla en son ne zaman sarıldığımı hatırlayamadıklarımı.

Sessizce arayıp “hayatınızdan bir selbi geçti” diye susmak isterim.

Fakat bu hissi alkole müziklere ve biraz mum ışığına borçlu olduğumdan. Susarım.

Bir sigara yakar.

Sabah olsun isterim.

Sabah umutlu şey; ne güzel sabahın 6sında apartman kapısının sesi.. işe ve okula giden insanların ayak sesleri.. taze simit satan Mustafa amcanın sesi..

Sabah umutlu şey.. hele gecesi az biraz zor geçmiş ise.

Alkol De umutlu şey. Hala eskisi gibi hissetmemi sağlıyor diye. Sığınabildiğim birşey diye.

Geceyi yine “yaşamak çok güzel”le bağladıysak hadi önce masayı toplayıp sonra uyuyalım.

[satirkiriklari]

Hayırlı olsun. Hayır’ın olsun

[satirkiriklari]

Yalnızken sustuklarımı , onlarlayken susmamalarımla kaybetme telaşındaydım. Yalnızdım. Bilmiyorlardı

[satirkiriklari]

Sol yanımdan Kaybetmiştim, onlara annemin ölüm yıl dönümü dedim.

[satirkiriklari]

Hayli az bir haz

Hayali kahramanlarımın çok olduğu yaşlara Özlem duymak var bu aralar öğle yemeklerimde. Annemin odasına her gittiğimde montumu bile çıkarmadan bürodaki eski daktilonun sesinin verdiği huzuru arıyorum ikindiye yağmur saatleri. Sonra birşey oluyor bir his peyda oluyor ve güzel şeylerin fişi çekiliveriyor yaşam ünitemden; sonrası mı ? Alışıla gelmiş alışkanlıklar sabah kahvaltıları öğleye doğru yapılan samimiyetten yoksun telefon görüşmelerinde "bugün ne yapıyorsun ?" Sorusuna verilen cevabın ardından gelen yine az samimi cevaplarla eşlik edilen akşam buluşmaları. Vaktimiz de az zaten çünkü olağan samimiyetsiz haz. Bu aralar yine gökyüzüme vuran yağmurlara aşık bir ütopyam var.

[satirkiriklari]

Bir saat evvel durakta sana klonunmuş gibi benzeyen birini gördüm, aynı dolmuşa bindik ve bir süre sonra ısrarla bana baktığını fark ettim. Kafasını saat 3 yönüne çevirdiği anlarda ben de ara ara onu izledim, sakalını seninki gibi kesmiş, seninki gibi ilk düğmesi açık gömleğinin, ve senin kadar muazzam olmasa da, gülünce gözleri de gülüyordu, saçları da, elleri de. Aynı durakta indik , hışımla uzaklaşmaya çalışırken ben "pardon isminiz nedir" diye sordu. Ona biraz senden bahsettim.