Pinakamamahal Kong Sto. Niño
Nagising ako nung Biyernes dahil sa kakaibang katahimikan. Bukod sa aking alarm tone, wala akong naririnig na yabag ng paa mula sa hagdanan. Hindi nagpapatugtog ng radio ang aking ina. Niyakap ko ang unan ko at huminga ng malalim. Hindi kasi ako maaaring bumangon agad-agad dahil anemic at may low blood pressure ako. Alas kwatro y media na ng umaga. Ito ang oras ng aking paggising. Nag- aabang ako ng ingay, na kahit sipol ng takore sana -- ngunit hindi ko naririnig. Lumabas ako ng kuwarto at doon nakita ko ang aking kapatid na kambal. Gising na gising, nakatayo sa sala. Kakaiba ang pagkaalerto nila noong araw na iyon. Ang bungad nila sa akin, “Ate, nasusunog ang simbahan!”
Dagling nagising ang aking ulirat at tumalilis paakyat ng kwarto. Pumunta ako sa kwarto ng aking mga magulang ngunit ang nadatnan ko lamang ay mga unan at kumot na hindi pa nakaayos. Mukhang nagmadali silang lumabas ng bahay.
“Nasaan sina mama?” Pinipilit kong kumalma kahit na mukhang ramdam ng mga kapatid ko na anumang oras ay maaari akong mataranta.
“Naroon sila sa simbahan,” sagot ng kapatid ko. Dali-dali akong lumabas ng aming gate at tumakbo papunta sa kalsada, at doon pa lamang sa kanto ay kitang-kita ko na ang napakalaking apoy. Naglalagablab. Tumakbo ako palapit sa gilid ng simbahan kung saan nagkukumpulan ang mga tao, hinahanap ang aking mga magulang ngunit hindi ko sila makita. Tumalilis akong muli pabalik ng bahay na mistulang nakakain ng agahan. Nasabi ko na lang sa sarili ko, Punyeta, bakit naman nagkaganito ito.
Alas singko ng umaga. Pagbalik ko sa bahay, naroroon na ang aking ina, naghahanda na ng aming almusal. Pagdating ko, tumingin siya sa akin. Punong-puno siya ng pag-aalala at kalungkutan, na tila alam na namin kung ano ang pag-uusapan namin.
“Nasaan po si papa?”
“Naroon siya sa simbahan.”
Tumalilis akong muli pabalik ng kalsada, dere-deretso hanggang sa gilid muli ng simbahan. Nakikita kong wala nang apoy sa simbahan, ngunit ang katabi nitong tambakan ng kahoy ay lumalagablab pa rin. Pagtingala ko, nakikita ko ang kawad ng kuryente na nagniningas. Sinusubukan ng isang mama na hagisan ng damo ang kawad, at sumigaw ako ng, “Huwag mong hahagisan ng damo yan, kakalat ang apoy niyan!” Tumingin ako sa paligid upang hanapin ang aking ama, ngunit nasa kabilang grupo siya, sa lugar kung nasaan nakapwesto ang mga bumbero. Ang aking ama ang kasalukuyang chairman ng aming Parish Pastoral Council, at marahil naroon siya dahil pinapanood niya ang mga bumbero na patayin ang apoy.
Bitbit ang aking camera, pumwesto ako sa harap ng simbahan, umaasang makikita ko pa ang mga upuan, o baka hindi pa naaabo ang buong simbahan. Ngunit nung pumwesto na ako sa harap ng simbahan, natulala ako dahil walang natira ni isa. Naging abo ang lahat ng mga gamit. Nakikita ko ang pulpito at altar na napapalibutan ng apoy. Naglalaglagan ang mga sunog na kahoy mula sa kisame. Hindi ko inasahan na huli na pala ang pagdating ko sa lugar, umaasa na tutulong sana ako na baka may maisalba pang gamit sa loob ng simbahan. Para akong nakakita ng halimbawa ng pagsasalarawan ni Dante Alighieri sa Divine Comedy, ang parusa sa impyerno sa mga taong heretiko -- ang parusa sa sixth circle of inferno. Kinilabutan ako habang unti-unti kong nakikitang bumabagsak ang mga maliliit na apoy mula sa kisame papunta sa sahig.
“Nene, umalis ka diyan. Makakagulo kayo sa operasyon!” Sigaw ng bumbero sa akin. Nene. Bente-otso anyos na dalubguro at dating officer ng PPC, tinawag na nene. Biglang nawala ang lahat ng meron ako noong mga pagkakataong iyon – hindi ako dalubguro, hindi ako dating miyembro ng PPC ExeCom – isa akong sibilyan.
Natigilan ako, pinapanood kung paano ubusin ng nagngangalit na apoy ang simbahan at ang katabing matandang puno ng Mangga. Maya-maya, lumapit ang isa sa aking mga kapwa Lingkod ng Simbahan – isang matandang babae na miyembro ng Mother Butler Guild – at sinabi sa akin nang may panghihinayang, “Sister, alam mo dali-dali akong pumunta sa bahay ni Sister Ning, hiniram ko ang susi at baka may mailigtas pa akong gamit kaso pagbalik ko, wala na.” Napatingin ako sa kamay niya at nakita ko ang susi ng pintuan ng kapilya. Napatingin akong muli sa loob ng kapilya at napaisip na ganoon rin ang gagawin ko. Marahil, kung nagising ako ng mas maaga at nakita ko na hindi pa masyadong tupok ang simbahan, papasukin ko yun para maisalba ang mga maaari pang isalba.
Bumuntong – hininga ako at iniangat ang aking camera at nagsimulang kumuha ng litrato ng simbahan. Kasabay noon ay unti-unti na akong nakaramdam ng panghihina ng loob. Nangilid-ngilid na ang luha ko at napahikbi habang kinukunan ng litrato ang simbahan. Naaawa ako sa mga tao. Karamihan sa mga nakatira sa aming lugar ay mahihirap, at saksi ako sa kanilang kasiyahan sa tuwing pumapasok sila sa simbahan – na kahit mahirap lang ang lugar, maraming nagsisimba diyan tuwing Linggo. Karamihan pa mga bata. Sa simbahan kumukuha ng lakas ng loob ang mga tao sa aming komunidad, at ngayon na nasusunog ang simbahan, nakaramdam ako ng matinding awa para sa kanila.
Naglakad ako pabalik ng bahay, humihikbi. Pagdating sa bahay, napaupo ako sa sahig ng sala.
“Mama, kawawa naman po ang Simbahan.” At doon na ako umiyak. “Bakit po nagkaganun?”
“May nagluto. Napabayaan ang apoy.” Sabi niya. Kita ko sa mga mata niya na nagingilid rin ang luha niya habang naghihiwa ng meat loaf.
Bumalik na sa bahay ang aking ama, at nakita akong umiiyak. Dahil akala niya na nakikipagtalo ako, nagtanong siya sa mataas na tono. “O, ano naman ang nangyayari dito?”
“Wag po ninyo ako pansinin. Naaawa lang po ako sa simbahan.” Nagpupunas ako ng luha na parang bata.
Walang naisagot ang aking ama. Nanatili siyang nakatayo sa sala, tahimik.
Biglang nagkaroon ng halos isang minuto ng katahimikan dahil alam namin kung gaano ito kabigat sa aming lahat, lalo na sa aking ama na nagsikap upang tulungang mapaganda ang nasunog na kapilya muna lang iniatang ang pangagalaga noon sa kaniyang pagpapatakbo.
Lahat kami sa bahay ay di makapaniwala sa nangyari.
kianamaiart
izzy806
andulkaphoto
annaxmalina
baratheonpilled
discoholicmusic
