Μέσα μου
Άραζα με τους δικούς μου. Παρέα 8 ατόμων, αγόρια κορίτσια, που μιλάγανε 2-3 μεταξύ τους κι υπόλοιποι τσέκαραν τα κινητά τους. Ένιωσα απόμακρος στον καναπέ του σαλονιού. Στην τηλεόραση-ολόγραμμα που είχαμε μπροστά μας έπαιζαν ακόμα ασήμαντες σκηνές από χιλιοπαιγμένη ταινία. Α, ξέχασα να σας πω: είμαστε στο 2059.
Σηκώθηκα, πήγα προς το input της τηλεόρασης κι επέλεξα αναμνήσεις από παλιές μου διακοπές. Είχαμε πάει θυμάμαι σε νησιά του Ιονίου με καταγάλανα νερά και κατάλευκη άμμο. 2-3 από τα παιδιά που άραζαν εκει, ήταν μαζί μου θυμάμαι. Ωραίες εποχές. Το αρχείο άρχισε να παίζει.
Εικόνες απο μια χαρούμενη παρέα post-εφήβων σε παραλία άρχισαν να εμφανίζονται στο ολόγραμμα. Στην πρώτη εικόνα τα μάτια μου έλαμπαν απο νοσταλγία. Η παρέα πλατσούριζε στα νερά, χαζοκολύμπαγε κι έπαιζε !! Τα κορίτσια πιο όμορφα από ποτέ έτρεχαν δεξιά κι αριστερά ενώ τα αγόρια άχαρα έκαναν πως τα κυνηγανε. Οι επόμενες εικόνες έδειχναν την παρεά πάνω σε μερικα κανό να προσπαθούν να ισορροπήσουν και να τραγουδούν ενώ μουσική βασισμένη στις αναμνήσεις μου είχε ήδη αρχίσει να παίζει.
Τότε συνειδητοποίησα οτι ήμουν ο μόνος που έδινε σημασία σε αυτές τις εικόνες. Οι υπόλοιποι απλώς συνέχισαν να κάνουν το τίποτα τους. Άρχισα να τους μιλάω για αυτά που έβλεπα, αυτά που είχα ζήσει αυτές τις στιγμές ευτυχίας που διαδραματίζονταν μπροστά στα μάτια τους με την πλέον καλύτερη τεχνολογία κι αυτοί δεν αντιδρούσαν στο παραμικρό. Τους φώναξα “Μα κοιτάχτε!!! Κοιτάχτε χρώματα!! Τον ήλιο, το καλοκαίρι και τη παραλία!! Είναι τόσο έντονο μπροστά στα μάτια σας !!! Πως γίνεται να μή δινετε σημασία!???” Ένιωσα πως ήμουν εγκλοβισμένος σε μια φούσκα όπου η φωνή μου δεν έβγαινε έξω απ’αυτήν. Κι έτσι ήταν. Είχα ξεχάσει οτι αυτά που έβλεπα ήταν δικές μου αναμνήσεις, δικές μου και μόνο. Οτι ακόμα και να υπήρχαν μερικοι που βρέθηκαν σε εκείνες τις διακοπές, το πρίσμα μου έκανε αυτές τις πληροφορίες στον εγκλεφαλό μου, μια μοναδική ανάμνηση.
Έκατσα πάλι στον καναπέ. Ένιωσα μόνος αλλά μέσα μου είχα ολόκληρο το σύμπαν μου, ένα σύμπαν ιερό.