Gençlik filmi izlemişliğimiz çoktur. Muhalif film izlemişliğimiz de vardır, yani umarım. Lakin devrimci muhalif gençlik filmi izledim mi hatırlayamadım. Avrupa'daki film festivallerinden bol bol ödülle dönen Eğitmenler ("The Edukators" ya da "Die Fetten Jahre sind vorbei"), Amerikan filmlerinden sıyrılacak kadar gözü açılmış ama festival filmi ağırlığını kaldıracak kadar yol almamış, aydınlanma yolundaki genç sinemaseverler için son derece önemli bir film. Yani ben, katilorospular. Yalnız url'yi böyle kullanınca pek saçma oluyormuş. Neyse.
Filmin konusuna gelecek olursak;
-ama öncesinde mübarek spoiler uyarısı-
Bir çift aktivist genç, varlıklı insanların evlerine gizlice girmeleriyle ünlenmeye başlamıştır. Alelade hırsızlar ünlenmez elbette. Peki bizimkiler nasıl ün yapıyorlar? Eğitmenler'in farkı, girdikleri evi yağmalamak yerine sadece mobilyaların yerlerini değiştirmek, müzik setlerini buzdolabına saklamak gibi yaratıcı dekorasyon işlerine girişmeleridir. Vandalizm ile pasif direniş arası bir şeyler. Sonuçta gerçek bir zarar yok, ufak bir rahatsızlık var.
Eğitmenler, her işlerine "Varlık dolu günlerinizin sonu gelecek" yazılı bir not bırakarak imzalarını atarlar. Hiçbir şey çalmazlar, hiç kimseyi incitmezler, sadece ufak, ya da tamam büyük, bir rahatsızlık verirler.
Bu arada Jule, çok zengin bir adamın lüks otomobiline çarpıp altına girdiği 100.000 Euro'luk borcu ödeyebilmek için gece gündüz çalışan zavallı bir kızcağızdır. Kirasını ödeyemediği için evinden çıkarılır ve erkek arkadaşı Peter ile ev arkadaşı Jan'ın yanına taşınır. Peter'ın tek başına çıktığı bir tatil ve Jan'ın Jul'e olan platonik aşkı sonucu Jule, Eğitmenler'in Peter ve Jan olduğunu öğrenir. Jule, Jan'ı borcu olduğu Hardenberg'in evine girmeye ikna eder, ancak yakalanırlar. Haneye tecavüz suçu birden adam kaçırmaya dönüşür. Peki Hardenberg'e ne yapacaklardır? Yeter bu kadar konu. Gerisini izleyin be.
"Edukators", 11 yıl aradan sonra Cannes'da yarışmaya kabul edilen ilk Alman filmi. İstediğini yapan, istediği yönde gelişen, hisli ve eğlenceli bir film olduğundan olsa gerek. Tabii sadece eğlenceli bir "yetişkinliğe adım atan gençler filmi" olarak düşünmek, elimizdeki malzemeyi çok çok hafife almak olur. Ütopik hale gelmiş bir düşüncenin peşinde koşan hayalperest insanları da anlatıyor bu film. Globalleşme karşıtı devrim düşüncelerine, bir aşk üçgeni ve kaçırılan Bay Hardenberg'in hikayeye eklediği psikolojik baskı da eklenince kendisini hiç sıkmadan izleten bir film ortaya çıkıyor.
Kapitalizm ve sosyalizm gibi ağır konular, eğlenceli olaylarla iyice dengelenmiş. Bilmemne for Dummies kitapları gibi adeta. Bu muhalif mesajlar, filmin asıl hikayesi üzerine hiç çıkarılmamış, içine yedirtilmiş. Senaryo zaman zaman eğlenceli, zaman zaman duygusal ama sürekli o kadar naif ki bütün karakterlere, hatta Hardenburg'a bile sempati beslemeden edemiyorsun.
-spoiler bitti, bitmediyse de kısmet-
Film, yüksek çözünürlüklü bir dijital kamera ile çekilmiş. Haliyle elde kullanılan kamera, mesela "2 Genç Kız" daki gibi gözünüzü bozmadan, kafi miktarda sürekli hareket ediyor. Bu sürekli hareket, karakterlerin dünyasına girmenize, olaylara onların gözüyle bakabilmenize ve onlarla iletişime girmenize çok yardımcı olmuş. Tabi bu benim için böyleydi. Bazılarına göre oldukça rahatsız edici.
Yönetmen Hans Weingartner, filmi kendi kuşağının politik hayal kırıklıklarından esinlenerek yazdığını söylüyor. İzleyince ne demek istediğini gayet iyi anlıyorsunuz. Üç genç oyuncu da başarılı performanslar çıkarmış. Aralarından Daniel Bruhl, "Good Bye Lenin!" ile gayet iyi tanınıyor.
130 dakika biraz uzun gelebilir, özellikle alışık olmayanlara; ama sonuçta bi üç saatlik Kış Uykusu değil.
tangentwithtanner
stormborns
ellievsbear
areudirty
2087
yousharknotpass
turnnoffyourmind
jacobvanloon
gracieabrams
dailybridgerton
