çilek

[seninlevesensiz]

Hiçbir karşılaşma ya da tanışma manasız değil. İnsan insana ya ibret olur ya da nimet. İbret olandan ders alırsın; nimet olanla yol alırsın. İşin büyüleyici tarafı bunlar insanın kararıyla, tercihiyle olmaz. Hayat birilerini birileriyle buluşturur, zaten bu yüzden güzeldir.

[seninlevesensiz]

O kadar çok şeye sahibim, ama ona olan duygularım her şeyi yutuyor; o kadar şeye sahibim, ama o olmayınca benim için her şey değersiz.

[seninlevesensiz]

Bazen çok çaresiz tutsak hissediyor insan

Sevdiğine sımsıkı sarılmak

Kokusunu içine çekmek

Gözlerine bakıp "seni seviyorum"

Demek istiyor ama bakıyor etrafına

O kişi kilometrelerce uzakta

Çok uzakta sadece sesiyle yetiniyor

Fotoğraflarına sarılıyorsun

Tüm bunların yetersiz

Mesajların yetmediği vakitte

Geride kendinle baş başa

Aslında yalnız bir hayata

Kapı aralıyorsun

[seninlevesensiz]

Nasıl da tahammülsüz davranıyoruz, aşk söz konusu oldu mu şüphenin kırıntısına dahi. Totaliter aşklarımız. Yayılmacı, işgalci, tahakkümperver. Sevdiğimizin benliğinin haritasında ele geçiremediğimiz tek bir köy ya da kasaba bile kalmamalı. Emin olmak istiyoruz, yüzde yüz, yüzde yüz beş.

''Seviyor musun beni?'' diye soruyoruz durup durup. Yetmiyor gelen cevap, kesmiyor.

''Hep sevecek misin beni?'' diyoruz bu sefer. Şimdiki zamanı kontrol etmek, ettiğimizi sanmak yetmiyor; geleceği de ipotek altına almak istiyoruz. Gelecek beş, on, kırk, elli yılı.

''Ölene kadar seveceğim.'' yemini ne kadar temelsiz aslında, boş bir dayatma. Şu anı bilebiliriz sadece, koca bir ömre dair edilen her taahhüt, özünde zorlama.

Tereddüt inancın da, özgüvenin de, aşkın da olmazsa olmazı. Şüpheye ve çelişkiye yer vermeyen aşklar, yalan aşklar!

[seninlevesensiz]

Hayatını boşa yaşadığın düşüncesi, peşini asla bırakmaz

[seninlevesensiz]

Akan gözyaşı kurur o unutamadığın, artık hatırlamadığın olur. Hayal dediklerin gözünün önüne gelir, yaşantın olur. Olmaz dersin, tanıdığın birisi yabancı olur. Yabancı, birden "kalbin" olur. Dün düştüğün yer, bugün dik yürümene sebep olur. Sonra düştüğün yerin adı "iyi ki yaşamışım" olur. Kızarak yaşarsın ama... "neden ben" diyen isyanların, seni sen yapmaya vesile olur. Şimdi hayat kötü diyorsun, bir gün aniden güzel olur sana tüm kötülükleri unutturur.

[seninlevesensiz]

Ve sen geldin O an anladım ki, insan hayattayken yeniden doğabiliyormuş… Ve sonra sen sıcacık dokundun üşüyen kalbime, O an anladım ki eğer insan gerçekten severse mevsimlere dönüşebiliyormuş.

[seninlevesensiz]

Ne zaman şiir yazmak istediysem Seni yazdım, senden öteye gidemedim Suçluyum, umutsuzluğum hiç geçmeyecek Seni asla bulamayacağım sanıyordum Rüya da olsa yalan da olsa şimdi Seni buldum artık bırakmayacağım Ve daha nice yıllar bütün yazdıklarım seni anlatacak Allah'a inandığım kadar sana da inanıyorum inan

[seninlevesensiz]

Özlemenin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var, bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin, anlatılmaz.

Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam, seni özlediğim içindir. Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni; seni özlediğim içindir Yaşıyorsam; İçimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.

Seni bunca özlemesem; bunca sevemezdim ki!

[seninlevesensiz]

yarası olmayan şifacı olamaz çünkü gerçek iyileştirici güç yaranın kendisinden gelir. yalnızca yaralanmış hekimler iyi edebilir

[seninlevesensiz]

Bazen sadece vazgeçiyorum işte

[seninlevesensiz]

Bir gün acısam kendime sonra unutsam seni. Sarılsam boşlukta ve ağlasam göğsünün ortasında. Geçmez desem önce ve geçmese, dinse ama yine de gitmese. Bir çiçek versen bana; solsa, kopsa ama kaybolmasa.

[seninlevesensiz]

İnsan parasını kaybedince fakir, özgürlüğünü kaybedince esir, aşkını kaybedince şair olurmuş.

[acininizleri-deactivated2026031]

"gülümsüyordu..ama gözleri hüzün doluydu."

[seninlevesensiz]

Belki de başka bir yaşamda başka bir ölümü yaşıyordum. Kulağım çınlıyor, bir siren uğulduyordu. Bir şeyin sonu geliyordu. Kalbimin atışı tuhaf bir hal alıyor, ellerim kapanıyordu. Konuşamıyordum hayır, sadece dinliyordum. Ama bir şeyler susmuyordu. Çoğalan çanlar zihnimi sıkıyordu. Acabalar çoğalıyordu. Ben yitiyordum

[seninlevesensiz]

insan derinlere indikçe tek renkten ibaret kalıyor. Nirvanayı yaşadığında gerisin geri düşüyor. Bir iğne ucu batıyor en tepede ve insan yine acımak için iniyor yere. Basitleşiyor gün geçtikçe; her şey, her an, her yaşanan... üstünkörü yaşamak gibi geliyor ama iliklere kadar dolan yaşam olmuyor bu. Olduğu gibi yaşamak oluyor

[seninlevesensiz]

yükselen ben değilim bak alçalan duvarlar