Cultural Diversity

[serzara]

[serzara]

Neil Harbisson: I listen to color | Video on TED.com

Artist Neil Harbisson was born completely color blind, but these days a device attached to his head turns color into audible frequencies. Instead of seeing a world in grayscale, Harbisson can hear a symphony of color -- and yes, even listen to faces and paintings.

[serzara]

Statement & Individuele onderzoeksplan Als ontwerper vind ik het belangrijk om de juiste kleuren te kunnen toepassen in ruimtes. Hierin speelt de functie van een gebouw, ruimte en de mens een belangrijke rol. Wat doet kleur met de mens en in hoeverre heeft het invloed op ons welzijn? De verbondenheid met bepaalde kleuren is ongetwijfeld verweven met bepaalde aspecten van een cultuur. In de Chinese cultuur is rood bv verboden op begrafenissen, omdat het de kleur van vrolijkheid en geluk is. Vrouwen uit het noorden van India kleuren hun handen en gezichten met Mehndi (hennapoeder) dat de huid rood kleurt. In de Hindoestaanse cultuur viert men Het Holi (poederfeest), waarbij men elkaar bestrooit met gekleurd poeder en water en vieren ze hiermee de overwinning van het goede op de kwade. Zo zie je dat kleur verschillende betekenissen heeft in culturen. Belangrijk om te onderzoeken is welke kleuren in verschillende culturen wel/niet verboden zijn en dus in welke ruimtes een kleur toepasbaar/niet toepasbaar is. Al deze vragen en interesses waren voor mij de aanleiding om me te gaan verdiepen in de kleurenpsychologie van de stad/ruimte/omgeving. Serife Zararsiz Minor Cultural Diversity

[serzara]

Sollicitant afgewezen vanwege huidskleur

ARNHEM -  Een electronicabedrijf in Arnhem heeft een sollicitant voor een stageplek afgewezen vanwege zijn huidskleur. Een medewerker stuurde de mail met de reden van de afwijzing per abuis door naar sollicitant Jeffrey Koorndijk, die de mail online plaatste. "Heb nog even gekeken, is niks. Ten eerste een donker gekleurde (een neger). En op zijn cv weinig tot geen ervaring met computers", mailt een medewerker van het electronicabedrijf aan zijn baas. De mail werd vervolgens gepubliceerd op Facebook en Twitter, waar een rel is ontstaan. Veel mensen spreken schande van de discriminatie. Koorndijk heeft inmiddels aangifte gedaan.

[serzara]

[serzara]

Ervaringen Istanbul

Istanbul Donderdag 07-11-13 Vandaag is het de presentatie dag van al het gemaakte werk. De ochtend zijn we begonnen met een interessante lezing van Ahmet Polat over zijn werk als fotograaf. Hierna zijn we gelijk gestart met onze idee voor het reisgids. We zijn de hele dag op de universiteit gebleven en hebben de taken verdeeld om effectief te werk te gaan. Zo gingen Justin en Britt werken aan de vormgeving van de reisgids, Anne- Marije ging werken aan de fotoselecties en ik met Nikki de presentaties uitschrijven en verdelingen maken. Voor onze reisgids hebben we de twee koffiehuizen met elkaar vergeleken, namelijk de Corlulu Ali pasa en de Ismet’s Café. Op het eerste gezicht is het een doodnormale reisgids, rechthoekig, smal en opvallend. Tijdens het bladeren van de pagina’s kom je foto’s tegen van de toeristische koffiehuizen. Maar elk pagina bevat nog een laagje papier wat verscheurd moet worden. Na het openscheuren van de tweede laag krijg je de echte Turkse koffiehuis te zien. Hiermee willen we eigenlijk ook ons ervaring laten zien gedurende het onderzoek. Voor toeristen en onbekenden is het authentieke niet meteen zichtbaar.  Maar met onze ‘Turkish coffeehouse guide” laten we de toeristen kennis maken met de typische Turkse koffiehuis. Conclusie: Tijdens de excursie in Istanbul heb ik vooral veel soorten koffiehuizen gezien, de moderne Susam Café wat meer verborgen in de straten zit en een rustige sfeer heeft, Het waterpijp café Corlulu Ali pasa met een kleurrijke gezellige sfeer en nog een aantal kleine cafétjes tussendoor, maar de typische authentieke Cafe van Ismet was voor mij een andere ervaring. Traditioneel worden de Typische koffiehuizen/theehuizen als ontmoetingsplaatsen voor mannen gezien. Zij vermaken zich hier met kaartenspellen, praten over voetbal, kijken naar wedstrijden en drinken volop thee. Als vrouw zijnde heb je hier niets te zoeken denk ik, mannen komen hier vaak uit verveling. Volgens Ismet (eigenaar van Ismet Café) zijn vrouwen altijd welkom, maar die komen alleen binnen als er ook vrouwen zitten. Het was leuk om met mijn projectgroep de sfeer van een typische Turkse koffiehuis te proeven. We zaten rondom de tafel, hebben thee gedronken en zelfs met kaarten gespeeld. Enige wat ik aan de sfeer miste, was de sigarettenrook, maar binnen mocht je niet roken en waterpijp was er geen behoefte naar, dus heeft Ismet het ook niet aangeschaft. Verder hebben we veel lol gehad en vonden het allemaal gezellig. Tegenwoordig bestaan er ook koffiehuizen voor vrouwen, nooit eerder tegen gekomen maar wel gehoord. Als we veel meer tijd zouden hebben voor dit onderzoek, dan zou ik mannen koffiehuizen en vrouwen koffiehuizen met elkaar willen vergelijken, op zoek gaan naar het contrast tussen de verschillende soorten ‘traditionele koffiehuizen’ in andere landen/culturen. Maar ook kijken hoe traditionele koffiehuizen in Nederland eruit zien.

[serzara]

[serzara]

Ervaringen Istanbul

Istanbul Woensdag 06-11-13 Ik had me verheugd op de vrije woensdag om me hele dag te laten inspireren door de geweldige stad Istanbul en zo tot ideeën te komen. Maar jammer genoeg hadden we hier geen tijd voor en moesten verder aan het project werken, want donderdag hadden we de presentatie. De ochtend begon een beetje moeizaam, we zijn bij een terrasje gaan zitten en hebben gebrainstormd over wat we al hadden en hoe we precies verder wilden gaan. De Cafe van Ismet is een typisch Turkse koffiehuis, waar alleen lokale bezoekers te vinden zijn. Het zijn vaak dezelfde mensen die elkaar goed kennen en ontmoeten in het café. Het heeft geen sfeer om de toeristen te trekken. De Corlulu Ali Pasa is integendeel een café, waar een gezellige kleurrijke sfeer hangt en een souvenirtje aanwezig is. Het is een aantrekkelijke plek om makkelijk toeristen binnen te krijgen. De toeristen kennen de Turkse koffiehuizen als de Corlulu Ali pasa koffiehuis, omdat ze niet weten hoe de echte typische Turkse koffiehuis eruit ziet. Langzamerhand kwamen we tot een idee om de authentieke koffiehuis te laten zien aan de hand van een toeristische reisgids. Veel mensen kopen een gids als ze op vakantie gaan en zoeken vaak de bezienswaardigheden op. Wij gaan een reisgids maken met de authentieke Turkse koffiehuizen. Na de brainstormsessies waren we opgelucht en hadden een idee voor donderdag. Hierna konden we nog even snel naar de Grand Bazaar en hebben onze buikjes gevuld met Durum Shoarma. Vervolgens hebben we de taksi genomen naar de Contemporary Art fair. Hier hebben we heel veel leuke interessante kunstwerkjes gezien en foto’s gemaakt for inspiration!

[serzara]

[serzara]

Ervaringen Istanbul

Istanbul Dinsdag 05-11-13 Op dinsdagochtend hebben wij een lezing gehad van een Docente op de BAU University. Hierna zijn we gelijk vertrokken om verder te gaan met onze onderzoeksopdracht. Dit keer zouden we ons richten op de privé/publieke koffiehuizen.  Samen met de Turkse studenten waren we van plan om eerst een ‘moderne’ koffiehuis te bezoeken. Deze was in Cihangir gevestigd, een wijk in Istanbul waar vooral veel eliten wonen. De BAU studenten hadden een plattegrond in hun handen en waren onderweg druk bezig met google maps en de juiste routing uitzoeken. Na een lange zoektocht door leuke, rustige steegjes kwamen we eindelijk aan bij de Susam Café. De Susam Café zag er heel modern uit met verschillende meubelstijlen van klassiek tot modern, vazen decoraties, tegelmotieven en echte bloemen. Kortom een leuke gezellige café, waar ik urenlang zou kunnen zitten. Er hing ook nog een klassiek rustig muziekje en de menukaart was in het Engels. We hebben de eigenaar geïnterviewd en hij vertelde ons dat er in de ochtend meer een rustige café sfeer hangt en s’ avonds het café  verandert in een drukke bar sfeer. In het Susam cafe bleven we ongeveer een uur zitten en hebben foto’s/schetsen gemaakt en wat gedronken. Vervolgens gingen we naar een ander café, ‘Corlulu Ali Pasa medresesi’ vlakbij de Grand Bazaar. De sfeer was geweldig! Mooie kleurrijke lampjes met mozaïeken, verschillende kleuren tapijtjes aan de muur, links had je relax lounge hoek bankjes met kussentjes en rechts houten bankjes waar je meer overeind zat. Zo kon je je beter concentreren op de tafelspellen als Dam. Overal rook je de verschillende geuren van waterpijp en het zag er super gezellig uit met mannen, vrouwen, gezinnen, jong en oud iedereen was hier te vinden. We kozen een leuk hoekje uit en namen twee waterpijpen, een met mint en appelsmaak en de ander was een aardbeismaak. En natuurlijk vergeten we de Turkse thee niet met de typische peervormige theeglaasjes. Hier hebben we ook foto’s gemaakt en geschetst hoe de indeling was, wat voor mensen er zaten en de eigenaar geïnterviewd. Ik vroeg aan mijn projectgenoten wat voor beeld zij hadden over een Turkse koffiehuis. Voor hen is het een plek met kleurrijke decoraties, lage tafels met waterpijp, kussentjes en theeglazen dus eigenlijk precies het café waar wij op dat moment zaten. We hebben nog genoten van onze waterpijp en gingen naar een copyshop om de foto’s van de dag uit te printen. We waren alweer aan het einde van een drukke dag en moesten naar de universiteit. Daar heeft ieder groepje weer gepresenteerd. Wij hadden de foto’s van moderne Susam cafe en de Corlulu Ali pasa cafe met elkaar vergeleken. Volgens ons had Corlulu Ali Pasa café alles van een Authentieke Turkse Café, maar dan veel meer ontwikkeld. De Susam café hadden we beschreven als een moderne café/bar. Als feedback kregen we dat Corlulu Ali Pasa cafe juist een volkomen toeristisch cafe is en dat het onderzoek nog niet helemaal duidelijk genoeg was. Halverwege de presentaties kon ik mijn aandacht er niet meer bijhouden. Ik vond het best vermoeiend om aan het einde van de dag weer een presentatie te houden, liefst had ik het om de twee dagen. Ik snap wel dat het allemaal binnen korte tijd gedaan moet worden, maar ik voelde soms eerder een drukte dan een stukje vrijheid! Voor de rest een gezellig dag gehad en de avond afgesloten met een etentje.

[serzara]

[serzara]

Ervaringen Istanbul

Istanbul maandag 04-11-13 De dag gestart met een mooie zonnige ochtend in Istanbul. Een heerlijk weer om aan een energievolle en enthousiaste dag te beginnen. Ik was benieuwd naar de komende dagen in Istanbul en wat we allemaal zouden leren deze week. Na het ontbijt gingen we met z’n allen naar de BAU University om kennis te maken met onze nieuwe Turkse studenten. De universiteit zag er strak en netjes uit, maar ook toch weer speels en huiselijk. Ik was vooral verkocht toen ik het mooie uitzicht zag op het terras! Wat zou dit toch een mooie plek zijn om inspiraties op te doen, genietend tot rust te komen en motiverend te studeren. ..! Na een korte introductie en kennismaking moesten we een thema bepalen die we de komende dagen zouden onderzoeken. Ik had niet echt een voorkeur, maar het leek me wel interessant om de verschillende gebedshuizen te onderzoeken en wat voor rol kapitalisme heeft in religie. Wij hebben gekozen voor de thema ‘under the shadow of the coffeehouse’.  Al snel kreeg ik een beeld van de Turkse koffiehuizen met mannen rondom de tafels, die aan het kaarten zijn, veel thee drinken, voetbal kijken met overal sigaretten rook, tafels die bedekt zijn met fluwelen kleedjes etc. Eigenlijk een beeld wat op mijn netvlies is gebrand door de oude Turkse films en series. Interessant en grappig om te onderzoeken, want voor mij is een koffiehuis niet echt een plek voor vrouwen. Wel ben ik heel vroeger in een Turkse koffiehuis geweest in een klein dorpje in Turkije. Ik was toen op zoek naar een adres en liep naar binnen, waar natuurlijk alleen mannen zaten en alle ogen op mij gericht werden. :) Het voelde vreemd en ongemakkelijk, bijna in geen enkel Turks koffiehuis kom je vrouwen tegen ook niet in Nederland:) We kregen drie leuke, aardige en gezellige studenten in de groep. Ahmed, Mert en Hakan zouden ons de komende dagen rondleiden en vertellen over de Turkse koffiehuizen in Istanbul. We zijn dan ook na de introductie op pad gegaan en een aantal koffiehuizen bezocht. Het waren meer gezellige lounge cafés met waterpijpen en kleurrijke decoraties. Hierna vroeg ik aan Hakan of we ook de Turkse koffiehuizen zouden zien met alleen maar mannen rondom de tafel en sigaretten rook etc , dus het beeld waar ik het eerder over had. Toen zijn we naar een koffiehuis geweest, waar het beeld in mijn gedachte meer naar voren kwam. Het was de Café van Ismet, waar inderdaad alleen maar mannen zaten (toen niet echt druk), veel Turkse thee werd gedronken, kaarten aan tafel werd gespeeld en het best eenvoudig en eigenlijk kleurloos uitzag. Op deze dag hebben wij vragen gesteld aan de eigenaren van de koffiehuizen, met z’n allen waterpijp gerookt en vooral veel Turkse thee gedronken. De vragen waren algemeen en gingen over de zaak, hoe het is ontstaan, hoelang het bestaat, wie voornamelijk de bezoekers zijn van het café enz. Aan het einde van de dag zijn we weer naar de universiteit gegaan om een korte presentatie te geven over onze eerste dag. Als feedback hebben we gekregen, dat we moeten kijken naar de publieke en privé koffiehuizen. Op het hostel aangekomen, voelde ik me best moe en uitgeput, maar het was voor mij een drukke, leerzame, gezellige, gehaaste, kortom een geslaagde dag!

[serzara]

En we gaan door we gaan lekkahh #expo #presentation #theheroes #charlois #wdka #creativestudents #gooilandsingel

[serzara]

[serzara]

[serzara]

[serzara]

Pitch (gewijzigd)

Charlois, Wie is jouw Held? Voor de minor Cultural diversity zijn wij verdeeld in zes groepen om een onderzoek te doen naar culturele diversiteit in Rotterdam-zuid. Met mijn projectgroep, bestaande uit vijf studenten van verschillende studierichtingen zijn wij de wijk Charlois ingegaan. Om als begin de geschiedenis van Charlois in te duiken zijn wij naar het gemeentearchief geweest. Wat ons daar opviel was een krantenartikel, waarop een man was afgebeeld als ‘‘ Charloiser van het jaar “. Wij vroegen ons eigenlijk af wat die man had gedaan om tot ‘Charloiser van het jaar’ genoemd te worden. Wat doen deze mensen en waarom worden ze uitgelicht. We konden geen informatie terug vinden, maar een ding was zeker de ‘Charloiser’ had iets goeds gedaan, want je wordt niet zomaar gekozen en beloond. Na een hele brainstorm moment bedachten wij als groep om ‘ De Helden van Charlois’ op te zoeken. Kunnen wij ook niet mensen uitlichten in een wijk die iets betekenen voor hun buurt? Want een Held hoeft niet perse iemand te zijn die de grootste daad van de wereld verricht of zijn leven op het spel zet om als een ‘Held’ genoemd te worden. Nee, wij vinden juist dat de helden kleine daden verrichten die van grote waarde zijn. Denk aan Jan, die elke dag naar de bakker gaat om een brood voor je te halen, omdat je fysiek niet in staat bent. Mevrouw Ilsma, jouw helpt met de Nederlandse taal of jij de planten verzorgt van Hans wanneer hij op vakantie is. Zo kan ik doorgaan met verschillende daden van vriendelijkheid en behulpzaamheid. Deze mensen vallen niet zo vaak op, het zijn in onze ogen ‘stille helden’. En juist deze mensen willen wij als “ Helden “ uitlichten. Zij gaan de wijk bewegen, motiveren en voor saamhorigheid zorgen. Hoe zijn we te werk gegaan ? Wij hebben de campagne ‘Charlois, wie is jouw held?’ gestart. 

Met onze mobiele stembus zijn wij de wijk ingegaan. Als startpunt hebben we gekozen voor de 'Karel de Stouteplein' wat vernoemd is naar de pionier van Charlois. Vanuit daar hebben wij zoveel mogelijk mensen aangesproken. Van mensen in de avondwinkel tot aan mensen in cafés en toevallige voorbijgangers.

Met een officiële rode potlood en stembiljet mochten mensen stemmen op hun held. Vervolgens werd dit vastgelegd met een Yashica mat camera. Hierna kreeg de stemmer een sticker mee waarop stond ‘hier woont een held’. Deze sticker konden ze plakken op de deur of het raam van hun held. Dit zou ervoor kunnen zorgen, de andere buurtbewoners aan te moedigen om ook deel te nemen aan de hele campagne en tegelijkertijd zou het de 'genomineerde held' verrassen.  Wij hebben een interessante campagne gehad met mooie verhalen van mensen. Maar hier blijft het natuurlijk niet bij, want hoe zouden we ervoor kunnen zorgen dat ons idee blijft leven en doorgaan in een wijk? “ Wat beeldhouwwerk is voor een stuk marmer, dat is onderwijs voor de menselijke ziel.”  Joseph Addisson Onderwijs daar begint alles mee! Het is een essentiële bouwsteen voor de toekomst van elk kind, basis voor een gezond leven en een vredig maatschappij. Via educatie kunnen wij ons idee overbrengen naar de kinderen, de toekomstige bewoners van een wijk. Als kinderen op jonge leeftijd meekrijgen, wat voor groot effect het verrichten van een kleine daad voor een wijk en de mens betekent, zal dat al heel wat opleveren. Wij verwachten dat ons concept via verschillende scholen een “ domino effect “ zal creëren en succes boeken in de wijken van Rotterdam.  “ Bouwen aan de wereld van morgen, begint in de klas van nu’ (quote globalcampaignforeducation)