Soms vrees ik dat ik nooit echte romantiek zal ervaren.
De zielsverwantschap waar men hun hele leven naar zoekt. Naar verlangt. Het zou volmakend moeten zijn. Euforie brengen met het besef dat jij jouw wederhelft eindelijk hebt ontmoet, maar hoe kan ik dat doen als ik nooit incompleet ben geweest? Hoe moet ik mijn hele leven toewijden aan het vinden van een zielsverwant als ik nog niet eens weet hoe mijn eigen ziel er precies uitziet. Hoe moet ik helemaal voor iemand gaan, als ik dat nog nooit voor mijzelf heb gedaan. Is het normaal om zulke gedachten te hebben? Ben ik te egoïstisch voor de liefde? En is het erg dat ik daar vrede mee heb? Ik wil liefhebben en ik wil geliefd zijn. Ik wil gezelschap en comfort in iemand vinden. Ik wil een veilige haven zijn voor diegene en hen zien als mijn toevluchtsoord na een moeilijke dag.
Ik wil dat hij toevoegt aan mijn geluk, aldus niet de enige oorzaak ervan zijn.
