Vallahi Dertten @siddetemeyyal - Tumblr Blog

Posts

Yaşadığım bazı psikolojik sorunlarım var, bunun farkındayım. Fakat bunu çevreme yansıtmadan yaşamak durumundayım, biliyorum anlamazlar. O kadar sıkıldım ki herşeyden "herşeyi bırakıp gidesi" gelir ya klişe sahibi bi insanın, öyle bi durumda değil, öyle olsa siktirip giderdim o mesele kolay. Ama ben insanlardan sıkıldım. Diyelim ki çevremi değiştirdim sonra nolcak? Bunların farklı bir versiyonu yeniden yüklenecek beynime stabil çünkü yaşam standartları ilişki standartları belli herkesin. Aradığım şey insanlar da yok ve ne yazık ki insansız bir hayatta yok. Katlanıyorum bende hala bi şekilde. Sonum belli gidebildiği kadar götürmek de bir başarı bence. Her gece "bugün yaşamaya değer ne vardı?" diye düşünüp bulduğum cevaplarla kendimi kandırarak tutunuyorum hayata. Korkuyorum bi gün kendime verdiğim cevaba inanmayacağım diye. İşte o zaman sonunu kestiremiyorum ama tahminimce bende o göt yok ama alkolün tesirinide hor görmemek gerek. Bi yerlere yazmam gerekiyor o yüzden buraya kusup bırakıyorum. Çünkü reelde beni tanıyanlar burada olduğumu bilmiyorlar, çaktırmayın. Geceler.

Günah çıkaracaktım, yazacak yer bulamadım ve buraya geldim. Hayatım boyunca tek bir hatun bana kör kütük aşıktı. Gerçekten seviyordu beni ve birlikte 6 yıl geçirdik. Üniversiteye yeni geçmiştim aramızda ufak çaplı sorunlar olmaya başlamıştı birbirimizden ayrı kalmamız görüşememizle ilgili. Aslında bunlar problem değildi isteseydim ben yine her dakika onun yanına koşar sımsıkı sarılırdım ona ama sürekli mazeretlerde bulunup içimden gelmediğinden gitmezdim yanına. Çünkü hayatım değişmişti, hayatıma başka hatunlar girmişti ve istemeden aldatmıştım onu. Zamanla soğutmaya başlamıştım kendimden ne doğru düzgün telefonunu açıyordum ne görüşmeye gidiyordum. Sadece sevişmek için uğruyordum yanına yalan değil ve her görüşmemizde sevişip uzaklaşıyordum yanından. Daha sonra bu hallerimden olsa gerek durup dururken doğum günümde ayrıldı benden. Başta önemsemedim çünkü başka biriyle meşguldüm o sıralar. Aylar sonra dank etti kafama, artık dünya üzerinde beni seven tek kadın yoktu. Kalbime dokunan, beni benden çok önemseyen, beni seven tek kadın... Ve onu ben kaybetmiştim. Günler, aylar, yıllar geçti bir daha toparlayamadım kendimi. Onu aramadığım, onu özlemediğim tek bir an bile yok. Ayrılalı 4 yıl oldu ve ben hala onu anıyorum. Kimse olmayacak onun gibi bu yalan değil bildiğim bir gerçek ve ben kendi hayatını siken bir birey olarak bu suçluluk duygusuyla yaşamayı öğreniyorum artık. Ve sen her zaman içimde ikinci bir ben olarak kalacaksın. Bunlar son satırlar sana. "Herkese selam, sana hasret." İyi geceler.

"Ne zaman biri sevgiden bahsetse elim tabancama gidiyor." gibi bir replik vardı. Son zamanlar aşırı derecede yalnızlık çekti canım ve bende tüm herkesi siktir ettim. Buna en yakın dostlarımda dahil. Muhabbet kuşlarımdan başka kimseyle iletişim halinde değilim ve bu yolu ben seçtim. Şimdi birçok kişinin gözünde saygınlığını toplum dilinde adamlığını yitirmiş bir bireyim. "Gocunmam ki ben bi palyaço ne kadar gocunmazsa o kadar, o kadar gocunmam işte." İşin şiir kısmı bir yana durum bundan ibaret. Beni seven herkesi kırıyordum bilhassa isteyerek. Arkadan konuşmalara başlamışım bunu sonradan fark ettim. Durum böyle gideceğine dürüstçe siktirin gidin artık dedim. İnsanlar insanları belirli kalıplara koymayı severler fakat ben başına buyruk bir atım. Yalnızlık gibi bi derdim yok severim yalnızlığımı. İnsanlar yalnızken melankolik bir yaşama bürünür bende durum tam tersi oluyor. Kalabalıkta boğuluyorum, kusacak gibi oluyorum "-olur öyle dedi palyaço herkes alçaktır biraz.". Zengin değilim ama kalkışını çok severim. Ayrılmalarım ani olur benim. Hiç birşey yokken sessiz sedasız kapıyı çeker giderim, geriye kuru gürültü ve anlamsız bir kaç kelime bırakmadan. Karar aldığım bir şeyden döndüğüm görülmemiştir bu huyum sayesinde. Severim. Eğer biri gidecekse ona kal demek kadar mantıksız birşey daha yoktur. Eğer biri gitmek eylemini gerçekleştirmek üzereyse kafasında milyarlarca kez gitmiştir zaten, sizede sigara yakmak kalır. Bu yaşıma kadar birçok şey yaşadım sevginin de ayrıldığında dibini gördüm. Artık sevgiden tiksinen duyguları yozlaşmış bir bireyim ve hayatımdan çıkaramam diyebileceğim tek bir insan yok. Son yıllarımı alkolle melankolile yaşamış ve değişimi "eski benliğime kavuşmak" olarak görmüş biri olarak değiştim evet ama bambaşka bir şeye dönüşmüştüm. Artık kalbinde birini öldürmeye çalışırken, yanlışlıkla katliam yapmış biriyim.(bu benzetme yeni geldi aklıma, sevdim) Mutlu muyum? Bu inanmadığım bir kavram, dur hemen melankolik algılama ben mutsuzluğada inanmam. Huzurluyum uzun bir aradan sonra. Tek tabanca ve bende kabul ettim "tabiatım böyle.."

Herkes istediği hayatı mı yaşar? Kimileri bunu böyle kabul etmek durumundadır. Başlangıçta önüne seçenekler sunulur. Bir film yıldızı mı olmak istersin, yoksa senarist mi? Bir futbolcu mu olmak istersin yoksa bir renge gönül vermek mi? Yönetici mi olmak istersin yoksa bir çaycı mı? ("Dünyanın en zenginleri dünyanın en kararlı insanlarından oluşmaktadır" adlı bir tezim var) Bunların her biri önümüze sunulmuş birer seçenek. Kimi zaten bunlardan biridir kimi ise hayalini bile kuramaz bir işin. Herşey elimizde diye bir kavram yürütmüyorum sadece merak ediyorum, insan istediği hayatı mı yaşar? Bulunduğun çevreyi sen oluşturdun arkadaşlarından yana sıkıntı dile getirmen saçma ama oturduğun evi yahut semti değiştirmek senin elinde. Herşeyi bırakıp gidesin mi var, bana kalman için rasyonel bir neden söyle. Kimi paraya değer verir onun için herşey kariyerdir, kimi sevgiye önem verir geri kalan hiçbir şey umrunda değildir, kimi özgürlüğüne düşkündür bir gezgin gibi dolaşması gerekir, kimi sekse düşkündür birkaç beden tanıması gerekir.. Bu tip şeyler. Elbette herkes istediği hayatı yaşayamaz ama herkes bulunduğu hayatı istediği gibi yaşayabilir. Hayat dediğin tek penceresi olan bir zindan ve manzarasını seçmek senin elinde. Yani her insanın hayattan zevk aldığı bariz bir kavram yok yada sana göre boktan bir hayat süren biri kendi nirvasını yaşıyor olabilir. Yargılardan bahsediyorum evet yargılardan ve sizin gıybet kazanınızdan, saygısızlığınızdan. Benim derdim falan yok diyordum ya? Yanılmışım. Benim insanlarla derdim var. Mide bulandırıcı karakterleriniz ve basmakalıp oluşturulmuş zihinlerinizle derdim var. Bir kitap okuyabilirsin birçok yazar yahut birçok yönetmenin ismini ve yapıtlarını bilebilirsin. Anlatılmak isteneni anlamadıktan sonra laf kalabalığından başka birşey değilsiniz.

Ya bi de adını dahi bilmiyom ismini de şeyaparsan

Ekrem ben. Okuyorum, yazıyorum, çiziyorum, söylüyorum falan işte. Senin adın ne, hangi bölümdesin?

Yok ya bişeyler daha yazmıştım nadıl gelmedi onlar yaa her neyse seni tanımıyom hatta yani fotoğrafın da yok öyle bi ısındım ya valla bende bilmiyom yazmıyım mi

Farketmez, nasıl istersen. Nerde yaşıyorsun, okuyor musun napıyorsun anlat kendini biraz.

Ya ben sana sürekli yazanım da en son bişey yazmıştım ne yazdığımı hatırlamıyom ama uzunca bişeydi cevap vermedin o kadar şeyi boşa yazdım bi de felsefi kişiliğimi konuşturmuştum ya............

Bana birer cümlelik iki mesaj geldi “dert sende derman bende”, “film bulursan haber ver” felsefi kişilikten kastın bu olmasa gerek? :D Bunları gördüm de cevap vermedim, önerebilecek bi film bulamadım daha. Farkındayım sen olduğunun o yüzden “derdim yok” dedim bende, hazır yeri gelmişken sen niye yazıyon ki bana? Yanlış anlama atma diye demiyorum da merak ettim, tanıyon mu sen beni?

Hoooooop

"Benim derdim falan yok ben genelde böyleyim" -Behzat Ç. Soru neydi?

Allah'ım kaderimi sen yazdın sen bilirsin Kalbim oyuncak mı ne, ne kolay kırılıyor? "deplasmandır bu dünya" diyor albino şeyhim Plasebo yutturuyor bana depresif doktor. -Murat Menteş/Deplasmanda plasebo

#murat menteş #deplasmanda plasebo #hayirlikandiller🙏

Karıcığım bana eroin koya!

Ah Muhsin Ünlü / Gidiyorum Bu

siddetemeyyal

Gidelim Düldül

siddetemeyyal

Bütün bestelerim yüklenmiştir, 2 cover kaldı sadece. Bir göz atın 👍

Barda tek başına içen adamları sevin lan.

Bu da bir aşk şarkısı

Gideceksen gelme demiştim en başında. Şiirleri bile var bu cümlenin, hepsini okudum teker teker. Ya şiirden anlamıyordu yada halden. Gün geldi benim gitmem gerekti, gidiyorum artık dedim... Kal demedi... Sonra ben giderken arkamdan koşup sarıldı, anlayamadım... Kalmamı mı istiyorsun dedim, bilmiyorum dedi... Bu kapıdan çıkarsam bir daha gelmem dedim, ağlamaklı oldu... İyice sarıldı... Kapıyı açtı... Ve arkasına bakmadan balkona çekilip bir sigara yaktı... Bende gittim. Arabama binip bir sigarada ben yaktım ve ardından son ses açtım müziğin sesini; "Ah umurumda mı sandın bu dünya? Ah, neşesi yeter." Giden ben değildim gitmek durumunda bırakılandım bu sefer. O günden sonra aklımda dolanan tek bir cümle "sevgi de yetmiyormuş, çok eskiden karşılaşacaktık."

Yeniden kavuşma ihtimali kalmadığına göre artık seni sevebilirim.

Rica ederim :) ha bu arada sesin kötü değilse tabi dinleriz

beklerim, bakarız, yorumlara açığız :)

Sonra biri çıktı karşıma, ben tamda şiirlere inanmışken. "İkimiz birden sevinebiliriz" demiştim ona ve eklemiştim "ayağını bastın odama 40 yıllık beton çayır çimen şimdi, hoşgeldin kadınım". Bunları misal dilinde değil harbiden söylemiştim, elini tuttuğumda bir gece yarısı sahil kenarında birlikte denizi seyrederken. E noldu? O da gitti. Artık koymuyor böyle şeyler gerçi de ben inanmak istemiştim "o geminin bir gün geleceğine" . Anladım ki şiirler şiir olarak güzel, gerçek olamayacak kadar güzel ve ortada gemi falan yok sadece atlar var. "Gidelim Düldül" ün hikayesi budur. Artık şiirlerle falan pek işim yok, gerçekçi bir insan oldum vesselam. Ve gerçekçi bir insan olarak ilk tespitim "sikerler oğlum hepimizi sikerler."

Hayatımın yoğun evresindeyim. Birkaç şarkı yaptım, bugün stüdyoya girip kaydettik. Yakında paylaşırım buralarda, dinlersiniz dimi?

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Vallahi Dertten