I’m focused man…
AnasAbdin
tumblr dot com
Sade Olutola

oozey mess

pixel skylines
NASA
RMH
Keni

tannertan36

blake kathryn
d e v o n

Andulka

#extradirty
Claire Keane

Discoholic 🪩

Janaina Medeiros
Show & Tell
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
Today's Document

Kiana Khansmith

seen from Iraq
seen from United States
seen from United States
seen from Spain
seen from United States
seen from Germany
seen from United Kingdom

seen from Russia
seen from Singapore

seen from Germany
seen from Germany

seen from Germany

seen from Malaysia

seen from Taiwan
seen from United States

seen from United States
seen from Ireland
seen from United States

seen from Netherlands

seen from Germany
@sientelafiebre
I’m focused man…
KOZO MIYOSHI (b. 1947)
Atami I, II, Japan, 1988
Gelatin silver prints
Sadface
A parede vai falando...
Apareceu un día un debuxo cunha muller no muro tapiado dunha casa derrubada. Na Rúa do Home Santo, en Santiago de Compostela, nun barrio humilde, avellentado, popular e moi diverso culturalmente.
O debuxo é o dunha muller chorando. Un corpo espido, natural e non sexualizado. Máis grande ca todas nós, coa cabeza lixeiramente inclinada. Apareceu así, á intemperie, no xaneiro de 2017. Tempo despois souben que o debuxo era de Raquel Germade.
Co pasar dos meses, alguén perfurou 9 buracos arredor dos xenitais da muller representada.
En xullo de 2018 alguén cubriu de pintura rosa o corpo da muller: dende os ombreiros ata os nocellos, tapando peitos, ventre e xenitais e deixando ver só as pernas e a cabeza. Os buracos agora quedaban cubertos de pintura rosa e as bágoas tapadas.
A finais do verán de 2018 alguén pintou no seu ventre cun rotulador azul permanente a seguinte frase en maiúsculas: “MUSULMANES, BASURA, FUERA” Tamén pintaron unhas liñas perto das perforacións no cemento que cadran á mesma altura dos xenitais da muller.
Hai unhas semanas, en outubro de 2018, alguén riscou a palabra “MUSULMANES” quedando só lexible dúas palabras: “BASURA, FUERA” sobre o corpo espido da muller.
A parede é o campo de batalla de Babara Kruger ou o “Rhythm 0” de Marina Abramović.
Que molesto é o noso corpo, aínda máis se non se axeita á norma, aínda máis cando non se expón para ser visto aos ollos dos homes, aínda máis cando mostra emocións e se humaniza, aínda máis cando se presenta máis grande e poderoso que os corpos reais.
A muro tapiado non se vai revelar.
O sistema fala nesta parede do Home Santo.
Cultura da violación.
Terrorismo machista.
Ventres de aluguer. Leis antiaborto. A violencia obstétrica.
Os piropos. As enrugas evitadas. Os complexos adquiridos.
O sistema fala nesta parede con moitos trazos de varias mans. Os nosos corpos como sendo libros de colorear para que outros lles dean color, connotación, para que se recorten, para que esgacen, se dobren, tapen… se furen. Corpo como continente sen contido. Fixeron da representación dun corpo nunha parede un taboleiro que vai aos poucos mostrándonos a cruel realidade deste patriarcado.
Lower steps
© T.M. Fletcher
__________________________________________________
Submit a link to Lux Lit of your original work posted on Tumblr for reblog consideration. We bring art to light!
Lomography Film of the Day - Lomography Color Negative 800
The view from nowhere
The Future of Sex, Eli Craven
septa una
(Magnus Jørgensen)
An Interview with Justin Nambiar on the Retro-Colored Suburbs
Oakland-based photographer Justin Nambiar is often in pursuit of beauty unseen. Unlike other photographers, Justin likes to create an illusion of presence in which the audience would somehow feel being pulled back into an older time where bright neons and milky pastels are found in everyday lives. Through his 4x5 camera, he looks for the finer details that we normally overlook.
Por: Neto Macedo
Vivetta Details
Vivetta Details
Brazil, Bahia State, Salvador. Beach scene 1996, A. Abbas.