Öyle güzel güldürürdü ki beni; Gülüşüm rüzgara karışır, rüzgar beni kıskanır ve onun eteklerini havalandırır.. Sonra hepimiz çınarın bize bakan en çirkin yaprağına gülerdik dik dik.. Çünkü keyfimizi tadan bir tek o düşmememiş it idi.. Adına yakışsın diye yaprakla beraber yere düşerdik her seferinde.. Yük taşıdığımız için değil keyfe keder bu fıtık.. İnanın o güne bize “Başka” doğuyor..
Al Pérez.. Karısını düşünür iken yazdı..






