Özge

"Her şeyimi kaybettim."

[siyahmsmavi]

Yeniden2'

Yıllar boyunca bazı insanların hayatımıza yalnızca kısa bir süreliğine uğradığını düşündüm. Kimi zaman bir isim, kimi zaman bir anı olarak kalıyorlardı. İnsanların gelip geçtiği, anıların zamanla silindiği bir dünyada bazı şeylerin kalıcı olabileceğine inanmaksa giderek zorlaşıyordu. Geçmişe dönüp baktığımda, kaybettiklerimin ağırlığı bulduklarımdan daha fazla geliyordu. Zaman ilerledikçe bazı yolların bir daha kesişmeyeceğine, bazı hikâyelerin yarım kalmaya mahkûm olduğuna inanmaya başlamıştım. Geçmişte kalan güzel anılar bile bazen yalnızca özlem duygusunu büyütüyor, insanı daha da yalnız hissettiriyordu.

Zaman geçti. Hayat farklı yollar çizdi, farklı insanlar çıkardı karşıma. Aradan geçen yıllar aynı zamanda birçok şeyi değiştirdi. İnsanlar değişti, şehirler değişti, hayaller değişti. Ben de değiştim. Fakat içimde, adını koyamadığım bir eksiklik hep varlığını sürdürdü. Sanki tamamlanmayı bekleyen bir hikâye, söylenmemiş birkaç cümle ve kapanmamış bir kapı vardı. Bir zamanlar kalbimde iz bırakan o tanıdık his hâlâ varlığını sürdürüyordu. Bunun nedenini bilmiyor, sadece hissediyordum.

Hayatın bazen en büyük sürprizleri, artık beklemeyi bıraktığımız anlarda saklıymış. Sonra hiç beklemediğim bir anda yollarımız yeniden kesişti. O anda zaman sanki kısa bir anlığına durdu. Hayatın karmaşası içinde kaybolduğunu sandığım o tanıdık his, bir anda karşıma çıktı. Araya giren yıllar, yaşanmışlıklar ve mesafeler bir anda önemini yitirdi. Sanki uzun zamandır eksik olan bir parçayı yerine koymuş gibi hissettim. Bir zamanlar eksik kalan cümleler tamamlandı, yarım kalan hikâye kaldığı yerden devam etti. En şaşırtıcı olan ise birbirimizi yeniden tanımaya çalışmak yerine, sanki hep birbirimizi bekliyormuşuz gibi hissetmemizdi.

O gün anladım ki bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girmez. Bazen zaman doğru değildir, bazen hayat hazır değildir. Ama eğer iki insanın yolu gerçekten birbirine aitse, yıllar onları ayırsa bile yeniden bir araya getirmenin bir yolunu bulur.

Şimdi anlıyorum ki bazı insanlar hayatımıza iz bırakmak için değil, kalmak için gelir. Zaman bizi farklı yönlere savurmuş olsa da sonunda aynı gökyüzünün altında, aynı duygunun içinde yeniden buluşturdu. Geçmiş artık bir özlem değil, bugünkü mutluluğumuzun başlangıç noktası. Ve belki de bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez; mutlu son, onların yeniden başladığı yerdir.

[siyahmsmavi]

Yeniden'

Yeniden… ne güzel kelime aslında. Yeniden başlamak, yeniden sevmek; hayatındaki karanlığın içine doğan bir güneş gibi. Doğan o güneşle her şeye yeniden başlamak… İnsan en çok kendine yabancılaştığı anda doğuyor bazen. Sanki daha önce yaşanmış her şey, içimde ince bir tortu bırakmış gibi; ne tamamen silinmiş ne de olduğu gibi duruyor. Birinin elini yeniden tutma fikri bile ürkütüyor ilk başta. Çünkü insan, bir kez kırıldıktan sonra aynı yerden sevilmenin mümkün olup olmadığını sorguluyor.

Korkuyor ve bu korku en çok kırıldığı yerden doğuyor. Kaçmak, kendini korumak istiyor. Aynı şeylerin yaşanmaması için kendini kapatmaya çalışıyor. Ama karşısındaki o gözler.. Ah o gözler onun her şeye yeniden başlamasına yetecek kadar güzel bakıyor. Gözleriyle seviyor adeta. Konuşmasına bile gerek kalmıyor, kalbindeki sevgi gözlerinden bir bir okunuyor.

Bir bakışın içtenliği, bir cümlenin sıcaklığı… İnsan yeniden hissetmeye başladığında korkularını bir bir kenara atıyor. Yeniden sevmenin o tatlı telaşını en derinlerde hissediyor. Yeniden birini görmek için sabırsızlanıyor. Yeniden birinin sesini duymak için zamanın hızla geçmesini bekliyor.

Ve sonra fark ediyorsun; kalbin aslında hiç vazgeçmemiş. Sadece susmuş, sadece biraz dinlenmiş. O sesi duyduğunda, o bakışla karşılaştığında yeniden atmaya başlıyor eskisinden daha sakin ama daha gerçek bir şekilde. Bu kez acele etmiyor, bu kez her anın kıymetini bilerek seviyor. Çünkü biliyor, her şeyin bir zamanı, her sevginin bir olgunluğu var.

Yeniden sevmek, belki de en çok kendine inanmak demek. Kırılmış yanlarını inkâr etmeden, onlarla birlikte sevebilmek. Ve bir gün, hiç beklemediğin bir anda, içindeki o karanlığın yerini yumuşacık bir aydınlığa bıraktığını görmek… İşte o an anlıyorsun; yeniden, sadece bir başlangıç değil, içinde sakladığın sevginin en duru hâli.

[siyahmsmavi]

Gözler'

Gözlerin De Mi Yalandı

Buğra Seven, Hilal Ay · Gözlerin De Mi Yalandı · Song · 2026

Gözler yalan söylemez derler. Kalbin aynası olduğunu; sanki insanın içinden geçen her şeyin, en saf haliyle oraya sızarmış gibi yansıdığını savunurlar. İnsanlar en çok bakışlarında yakalanır, en çok orada ele verir kendini. Dudaklar susmayı öğrenebilir ama gözler… Her zaman gerçeğin izlerini taşıdığı sanılır. Ne kadar kolay söylenir bu cümleler, ne kadar rahat inanılır. Ben de inandım buna. En büyük hatam da buydu zaten.

Çünkü bazı gözler vardır; sana gerçeği değil, inanmak istediğin yalanı verir. Ve sen o yalana öyle sıkı tutunursun ki, düşerken bile bırakamazsın. İçine işleyen bir yanılsama gibi, fark ettikçe daha çok acıtır. Ama yine de bakmaya devam edersin. Çünkü insan bazen gerçeği görmekten çok, kandırılmayı seçer. İçinde en ufak bir şüphe bırakmadan, en saf duygularla sarar zihnini. Bir sıcaklık gibi yayılır, güven gibi çöker kalbine. Ve sen, o gözlerin sana sunduğu hikâyeye öylesine kapılırsın ki, gerçek ile hayal arasındaki çizgiyi fark etmezsin bile.

Bazı bakışlar cevap vermez; sadece seni daha derine çeker. İnandıklarımız, gerçeğin önüne geçer ve en sonunda fark edersin: gözler her zaman kalbin aynası değildir. Bazen kalbin saklamak istediklerini en iyi gizleyen yerdir. Karşındaki insan, sana hiçbir şey söylemeden de seni inandırabilir. Çünkü en güzel yalanlar, kelimelere bile ihtiyaç duymaz.

Ve en acısı şu olur: Sen onun gözlerinde bir gerçek ararken, o sana sadece görmek istediğini vermiştir. Sen sevildiğini sanarken, o sadece bakmıştır.

Gözler yalan söylemez derler… Ama ben öğrendim ki, karşındaki gözler de yalan söyler ve ben bunu gözlerimle gördüm.

[siyahmsmavi]

Sessizlik'

Koca bir sessizliğin içinde kaybolmuş bir ruh. Sanki kendi sesini bile unutmuş gibi; ne söylediğini değil, ne hissettiğini hatırlamaya çalışan biri gibi. İçinde bir şeyler var, kırık dökük cümleler, yarım kalmış duygular… ama hiçbirine dokunamıyor artık.

Özlemek, sanıldığı gibi birini istemek değil aslında. Daha çok, onun sende bıraktığı hissi aramak. Bir bakışın, bir sesin, belki de sadece bir anın sende yarattığı o tanıdık duyguyu… Yerini hiçbir şeyin dolduramadığı o eksikliği kabullenememek gibi.

Zaman geçtikçe hafifler sanıyorsun ama bazı şeyler öyle olmuyor. Günler birbirine karışıyor, insanlar konuşuyor, hayat akıyor… ama içinde bir yer hep aynı yerde takılı kalıyor. Sanki herkes ilerlerken sen hâlâ o yarım kalan anın içinde bekliyorsun. Ne geri dönebiliyorsun ne de tam anlamıyla devam edebiliyorsun.

Bazen içinden onun adını geçirmek istiyorsun. Sessizce, kimse duymadan. Çünkü biliyorsun, artık söylesen de bir şey değişmeyecek. Ama yine de o isim, içinden geçtiği her seferinde biraz daha can yakıyor.

Ve sonra fark ediyorsun… bazı insanlar hayatından çıkmıyor. Sadece sesleri kesiliyor. Ama sen, o sessizliğin içinde bile onları duymaya devam ediyorsun.

[siyahmsmavi]

Kilitli Oda'

Sustukların Büyür İçinde

Gripin · Gripin · Song · 2007

 Bazen sessizlik en derin duyguları saklar. İnsan sustuğunda hiçbir şey bitmez aksine her şey içinde daha da ağırlaşır. Söylenmeyen her bir cümle karanlık bir odada birikir. Kimse görmez, duymaz, hissetmez ama o oda giderek dolmaya devam eder. Dışarıdan bakıldığında sakin görünen bir yüzün ardında aslında binlerce kelimenin yankısı saklıdır. O odanın kapısı açılsa, içindekileri bir bir dışarıya haykırsa belki de en çok kendisi korkardı o haykırıştan. Çünkü yıllarca sustuğu ne varsa bir bir konuşmaya başlardı. Kendisinin bile unutup içine attığı her sessiz haykırış kulaklarında yankılanırdı. Kırgınlıklar, kızgınlıklar, yarım kalmış vedalar hepsi bir anda karanlıktan çıkıp gün yüzüne vururdu. 

İnsan çoğu zaman başkalarından saklamaz aslında en çok kendi içinden saklanır. Çünkü insan en ağır yüzleşmelerin kendisiyle olduğunu bilir. O yüzden çoğu zaman kelimelere dökülmez susulanlar. Susar, susar ve zamanla sustukları büyür içinde. 

Suskunluk ne kadar kaçış gibi görünse de kaçış değildir aslında insanın kendi içindeki fırtınayı kendisi de dahil kimse görmesin diye örülen duvarlardır. 

Ama sessizlik sandığımız kadar masum değildir. Çünkü sustukça o oda dolmaya devam eder. Söylenmeyen her kelime, dile getirilmeyen her kırgınlık o karanlıkta yerini alır. Zaman geçtikçe kapı ağırlaşır, kilit paslanır ve artık o kapıyı açacak cesareti tamamen kaybeder.

Belki de bu yüzden bazı insanlar çok konuşmaz. Çünkü içlerinde taşıdıkları şeyler birkaç cümleye sığamayacak kadar büyüktür. Anlatmaya çalışsalar bile eksik kalacağını bilirler. Bu yüzden kelimeler yerine sessizliği seçerler. O sessizlik bazen bir kabulleniştir, bazen bir yenilgi, bazen de insanın kendi içinde verdiği görünmeyen bir savaşın izidir.

Ve zamanla insan şunu fark eder: Bazı duygular anlatılmadığı için kaybolmaz. Sadece daha derine iner.

Belki de bu yüzden bazı kapılar hiç açılmaz. Çünkü insan o kapıyı açarsa içinden çıkacak olan şeyin sadece bir duygu değil, yıllardır susturulmuş bir hayat olduğunu bilir.

Ve belki de en acısı şudur: İnsan bazen bağırarak değil, sessizleşerek kaybolur.

Çünkü bazı çığlıklar vardır ki duyulmaz; insanın içinde ömür boyu yankılanır.

[siyahmsmavi]

Bekleyiş'

Kozmos

Redd · Simulakrum · Song · 2025

Bazen insan sadece bekler ve aslında beklemek garip bir duygu. Ne tamamen umutlu ne de tamamen umutsuz. Sanki iki duygu arasında asılı kalmış gibi… Ne o duyguya tutunabiliyor ne de tamamen bırakabiliyor.

Bazı geceler var; şehir sessizleşiyor, sokak lambaları ışıklarını kısıyor ama bir ev var ki camından ufak bir ışık sızıyor dışarıya. Koca bir sessizliğin içinde oturan bir insan, içindeki düşünceleri dışarı bırakıyor adeta. Gün içinde susturdukları gece olunca bir bir dökülüyor yanaklarından. Kafasında binlerce ses ona haykırıyor, o ise hangisine kulak vereceğini bilmeden akıtıyor gözyaşlarını.

Bekliyordu. Beklemenin insanın içine bu kadar yerleşeceğini bilmiyordu. Ona söylemek için biriktirdiği cümleler, asla söylenmeyeceğini bilerek içinde daha da ağırlaşıyordu. Belki söylese hiçbir şey değişmeyecek, belki de her şey başka bir yola girecekti.

Bilinmezliğin içinde koca bir bekleyiş. Sanki zaman akıp giderken kalbi bir yerde tıkanmış. Günler geçmiş, geceler birbirine karışmış ama aklı hâlâ o yakıcı kahve gözlerde kalmış. Sanki o gözler bir kez daha karşısına çıkarsa içindeki tüm cümleler bir anda anlamını bulacakmış gibi.

Cevabı bilmiyordu ve bunu yavaş yavaş fark etmeye başlamıştı. Belki beklediği şey bir gün gerçekten karşısına çıkmayacaktı, belki de o kapı hiç çalınmayacaktı. Ama yine de kalbinin bir köşesinde o küçük ihtimali yaşatıyordu. Çünkü bazen insan birini değil, onunla yaşayabileceği ihtimali özler.

İşte bu yüzden bekleyiş bitmiyordu. Zaman ilerliyor, günler birbirinin içine karışıyordu ama o duygu kalbinin bir köşesinde sessizce varlığını sürdürüyordu. Belki bir gün o kapı gerçekten çalınacaktı, belki de hiçbir zaman… Ama insan kalbinin içindeki o küçük ışığı tamamen söndüremiyor. Çünkü bazı bekleyişler birine kavuşmak için değil, kalbin vazgeçemediği bir ihtimali yaşatmak içindir.

Ve o artık biliyordu; bazı hikâyeler tamamlanmak için değil, insanın içinde derin bir iz bırakmak için yazılır.

[siyahmsmavi]

Vedasız'

Son Dans

Anıl Emre Daldal · Son Dans · Song · 2022

Vedalar zordur derler. Peki ya edilemeyen vedalar… İnsanın boğazına düğümlenen, diliyle söyleyemediğini kalbine gömdüğü anlar? Koca bir sessizliğin içinde giderken ne hissedilir ki? Ne gidişin adı konur ne kalışın. Hoş, zaten o kalışın da hiçbir zaman bir adı olmamıştır.

Zaman geçer, mevsimler değişir ama içte bir yer hep yarım kalır. En çok da söylenemeyenler yorucudur. Yüzüne karşı haykırmak istenenler, yavaş yavaş insanın kendi içine işler. Ne bir kapı kapanır ne de bir yol açılır. Giden gitmemiştir aslında, kalan da kalamamıştır. Koca bir bilinmezliğin içinde savrulup gidilir. Ne hissedeceğini, ne yapacağını bilmeden saatler akıp gider; günler sessizce gelip geçer.

Bir süre sonra her şey yerli yerindeymiş gibi dururken, insanın içine bir eksiklik dolar; adı konmayan bir yokluk gibi. Ne bir cümleye sığar ne de zamana yenilir. Sessizce yerleşir insanın içine. Her “iyiyim”, “sorun yok”, “geçti” dediğinde biraz daha ağırlaşır. Çünkü her deyişte insan aslında biraz daha susar; suskunluk büyür, kelimeler içe çöker.

Geriye sadece bulanık bir zihinde anılar kalır. Net olmayan bir yüz, yarım kalan konuşmalar, hangi duygunun kime ait olduğunu ayırt edemediğin anlar… Zaman onları silmez, sadece kenarlarını köreltir. Edilemeyen vedalar tam da burada saklıdır işte; ne tamamen hatırlanır ne de tamamen silinir. Çünkü bazı vedalar söylenmediği için değil, söylenemediği için ağırdır.

[siyahmsmavi]

Yetmiyor.

Yetmiyor

Çilekeş · Y.O.K. · Song · 2005

Ve yine buradayım. Aynı yerde, hissetmekten kaçtığım şeyleri hissederken buldum kendimi. Her şey başa döndü. Kalbim yeniden birisi için atmaya başlamışken, beynim bunun olmaması gerektiğini haykırıyordu. İçimde iki ses vardı; biri koşmak istiyor, diğeri durmam için direniyordu. Göğsüm daralıyordu, sanki bedenim de bu çelişkiye itiraz ediyordu.

İşte buradayım. Tüm benliğimle, tüm gerçekliğimle. Yine aynı şeyleri yaşama korkusuyla kaçtığım her şeyin tam ortasındayım. İnsan galiba en çok kaçarken yakalanıyor; bunu geç de olsa fark ettim. Kaçmıştım çünkü korkuyordum. Hissettiğim şeyin adını koyarsam büyüyeceğini biliyordum. Bu kaçışların arasında beni durduran bir şey oldu ansızın: o koyu kahverengi gözler. Sanki bütün yollarım orada kesildi.

Durdum. İlk defa kaçma isteğimi bir kenara bırakarak durdum. Onunla konuşmak, nefesini nefesimde; ellerini ellerimde hissetmek istedim. İlk kez birine gerçekten âşık olmak istedim. Hislerimden kaçmayı bıraktım, mısralarımı onun için yazmaya başladım. Zihnimin en derin yerlerinde bile onun varlığını hissettim. Onunla susmak bile beni kendime daha fazla yaklaştırıyordu.

Onunla olmak, kendimden bile sakladığım yanları görünür kılıyordu. Onunla geçirdiğim her an, kaçtığım her şeyle yüzleşmek demekti. Ve ben, bunların hepsini göze almaya hazırdım.

Veyahut hazır sanıyordum. Her şey iyi gidiyorken araya giren taş duvarlar, insanı bilinmez bir boşluğa sürüklüyor. “Neden?” diye soruyor insan; neden böyle oldu, neden birden bu duvarlar örüldü diye. Zihnimde bir savaş başladığını fark ettim. Böyle olmamalıydı, böyle hissetmemeliydim. Kafamın içinde onlarca düşünce, onlarca ihtimal, sayısız bilinmezlik vardı. Ama bütün bu karmaşanın içinde bildiğim tek bir şey vardı: Ona karşı hissettiğim şeyler gerçekti. Ve ben bundan deli gibi korkuyordum. Sevmekten değil; karşılıksız olma ihtimalinden korkuyordum.

Ve buradayım işte. Kendime bile zor itiraf ettiğim şeyleri yazarken buldum kendimi. Sonunun ne olacağını bilmiyorum. Ama hissediyorum; onunla olmak istediğimi, onunla gülmek istediğimi. Başımı göğsüne yaslamak, onunla ağlamak, onunla mutlu olmak istiyorum. En çok da bütün zorlukları birlikte aşmayı istiyorum.

Onu istiyorum, bunu biliyorum; ama bilmek de yetmiyor. İstemek, cesaret vermiyor insana. Kalbin yönünü tanımak, adımları oraya götürmeye yetmiyor. Aşk bazen çok net, çok açık duruyor insanın karşısında; ama insan yine de yerinden kıpırdayamıyor. Çünkü bazı istekler gerçekleşmekten çok korkutuyor. Ve insan, en çok da gerçekten istediği şeyin önünde durup hiçbir şey yapamadığında yeniliyor.

[siyahmsmavi]

Sessiz İtiraf'

Korkuyorum. Ona âşık olmaktan korkuyorum. Bunu yüksek sesle söyleyemediğim için değil; içimde söylediğimde bile yankısı fazla geldiği için. Çünkü bazı hisler vardır, adı konduğu an büyür. Büyüdüğü an da insanın içini daraltır.

Ona âşık olmaktan korkuyorum; çünkü bu korku, hissetmediğim bir şeyden değil, fazlasıyla hissettiğim bir ihtimalden doğuyor. Bu kez hissettiğim şey bir heves değil. Adına aşk diyebileceğim kadar gerçek. Ve her gerçek, insanda mutlaka bir iz bırakır.

Yaklaşmak istiyorum. Ona tamamen teslim olmak istiyorum. Ama yakınlaştıkça içimde bir geri sayım başlıyor. Her güzel an, sonrasındaki eksilmeyi fısıldıyor. Ona gülümserken bile içimden bir ses “alışma” diyor. Çünkü alışmak, en tehlikeli bağ.

Yaklaştıkça geri çekiliyorum. O bağın oluşmasından korkuyorum. Sesinin günümü belirlemesinden. Tek bir kelimesiyle bütün ruh hâlimi değiştirmesinden. Adını düşünmeden edememekten, nerede ne yaptığını sürekli kafamın içinde taşımaktan. Sesini duymadığımda hissedeceğim o garip boşlukla yaşamaktan… Ve en çok da, yokluğunu daha varlığındayken hissetmekten.

Korkmak da bir tür itiraf aslında. İnsan, değmeyecek bir şeye bu kadar dikkat etmez. Ona bağlanmaktan korkuyorsam, bu kalbimin çoktan bir adım attığı yerdendir. Her geri çekilişim, içimde büyüyen bir “evet”i bastırma çabası gibi. Yaklaşmaktan kaçtıkça hislerim daha görünür oluyor; susarak bile onu ele veriyorum. Çünkü korku, bazen kaçmak değil, kabullenmenin en sessiz hâlidir. Ve ben, itiraf edemediğim duygularımı korkunun arkasına saklıyorum.

Korkuyorum, evet. Ama bu korku bir kaçış değil; kendimi koruma biçimim. Çünkü bazı bağlar, oluşmadan önce bile insanın içini sızlatır. O tehlikeli bağın neye dönüşebileceğini biliyorum. Bu yüzden acele etmiyorum, adını koymuyorum. Kalbimi şimdilik olduğu yerde tutuyorum. Belki bir gün cesaret ederim. Ama bugün, bu korkuyla yaşamayı seçiyorum.

[siyahmsmavi]

Araf'

Yoruldum. Her şey yolundaymış gibi durmaktan. Mutluymuş gibi. İyiymiş gibi. En çok da gerçekten iyiymişim gibi davranmaktan. Bu yorgunluğun içinde bir korku var: eskiye dönmek. Eski alışkanlıkların sessizce geri gelmesi. Kapıyı çalmadan içeri girmeleri. Eskisi gibi olmamalıyım. Olamam. Ama bunu söylemek yetmiyor.

İyi hissetmek istiyorum. Olmuyor. İçimde bir şey eksik. Ne olduğunu bilmiyorum. Hoş bir eksiklik değil bu; yerini doldurabileceğim bir boşluk da değil. Bilmediği bir şeyi nasıl tamamlar insan? Düşündükçe içim daralıyor, düşündükçe eksik büyüyor. Cevap aramak bile yorucu artık.

Gülümsüyorum. İstemeden. Sanki benden önce öğrenilmiş bir hareket bu. Saatlerce ağlasam, içimde birikenler taşsa, her şey dinecekmiş gibi geliyor. Ama olmuyor. Bir iki damla… sonra duruyorum. Durmam gerektiğini sanıyorum. Kendime izin vermiyorum. Ya da veremiyorum. Aradaki farkı bilmiyorum.

Herkes güçlü olmamı söylüyor. Umursamamamı. Hayatın bu kadar ağır alınacak bir şey olmadığını. Önceden ben de öyle düşünürdüm. Duygusal acıya yer açmazdım; üzerini başka şeylerle örterdim. Şimdi istemiyorum bunu. Geçmeyeceğini bilsem bile ağlamak istiyorum. Dağılmak istiyorum.

Gözlerimin ardında bir bekçi var sanki. Ne zaman serbest bırakılacağını bilmeden bekleyen. Tutsak. Kimseye anlatmak istemiyorum. Anlatmak, eksiltmek gibi geliyor. O yüzden tutuyorum kendimi. Çünkü ağlayan bir hâlimle kimse ne yapacağını bilemez. Ben de bilmiyorum. Güçlü durmak öğrenilmiş bir refleks artık; düşünmeden yapıyorum. Yorulduğumu bile fark etmeden.

Bir yerde durmam gerekiyor ama nereye bilmiyorum. İçimdeki sesler üst üste biniyor; hangisi bana ait, hangisi bana bırakılmış ayırt edemiyorum. Gözlerim yanıyor ama sebebi ışık değil. İçimde bir ağırlık var, aşağı çekiyor; yere değil, kendime. Bekliyorum. Kimsenin bilmediği bir yerde. Kimsenin gelmeyeceğini bilerek. Zaman akıyor, bir şey eksiliyor. Ben yerimdeyken.

[siyahmsmavi]

Anın İçinde'

Bazı zamanlar insan kendini, neden burada olduğunu unuttuğu bir yerde buluyor. Ne tam gitmiş oluyor ne de gerçekten kalabilmiş. Günler birbirine benzerken içindeki boşluk büyüyor; konuşulan cümleler anlamını yitiriyor. Bazense çoğu sabah insan, uyanmaktan çok hayata geri çağrılmış gibi hissediyor. Gözlerini açıyor ama içi kapalı kalıyor. Düşünceler, gece boyunca birbirine dolanmış ipler gibi; hangisinden tutsan daha da sıkılaşıyor. Geçmişin “keşke”leriyle geleceğin “ya olmazsa”ları arasında sıkışmış bir zihin, bugünü sessizce tüketiyor. İnsan bazen neden yorulduğunu bile bilmiyor; sadece yorgun olduğunu biliyor.

Karanlık dediğimiz şey her zaman büyük acılarla gelmiyor aslında. Bazen alışılmış bir boşluk, bazen de kimseye anlatılamayan bir ağırlık olarak yerleşiyor içimize. Karanlık, en çok alıştığımız yerde büyüyor. Normalleşmiş bir yük gibi taşıyoruz onu. Kimse sormadığı için anlatmıyoruz, anlatmadığımız için derinleşiyor. Güçlü görünmek, dayanıyor gibi yapmak; insanı ayakta tutmuyor aslında, sadece düşmesini erteliyor.

Sonra bir an geliyor. Belki yorulmakla, belki vazgeçmekle karışık bir an. İnsan ilk kez kendine yüklenmiyor. Olmadığı biri gibi davranmayı bırakıyor. Eksik kalmanın da bir hâl olduğunu, susmanın her zaman kaçış olmadığını kabul ediyor. Her şeyin kontrol altında olması gerekmediğini, bazı soruların cevapsız kalmasının da bir düzen olduğunu anlıyor. Hayatın, sürekli güçlü olmayı değil; bazen kırılmayı, bazen durmayı da kabul ettiğini fark ediyor.

Işık tam da burada sızıyor içeri. Büyük bir sevinçle değil; küçük bir fark edişle. Her şeye rağmen hâlâ devam edebiliyor olmak, hâlâ bir yerlerde umut arayabiliyor olmak… Bazense sadece nefes alabildiğini hatırlamak, bazen hâlâ hissedebiliyor olmak yeterli oluyor. Acının içinden geçerken öğrenilen bir sakinlik var; insanı yavaşlatan ama derinleştiren bir sakinlik. Ve o an anlıyorsun: karanlık, ışığın yokluğu değil; ışığı henüz fark edememekmiş.

Belki her şey bir anda düzelmeyecek. Belki bazı boşluklar hep bizimle kalacak. Ama insan kendine biraz alan açtığında, yüklerini tek tek yere bıraktığında, hayatın tamamen düşman olmadığını sezmeye başlayacak. İşte o zaman, hayatın her zaman planlardan ibaret olmadığını; anı yaşamanın da bir ihtiyaç olduğunu anlayacak. Bu fark edişle birlikte, mutluluğun o kadar uzakta olmadığının gerçeğiyle yüzleşecek.

[siyahmsmavi]

Eşiğin Ritmi'

İnsan çoğu zaman yaşadığını sanır; oysa yaptığı, alıştığı günleri tekrar etmektir. Sabahlar birbirine benzer, kelimeler azalır, duygular güvenli bir mesafede tutulur. Çünkü insan çoğu zaman yaşamayı değil, zarar görmemeyi seçer. Cesaret ertelenir, sevgi ölçülür, kalp kendini koruduğunu sanarak geri çekilir. Hayat böylece sürer; eksilerek ama kopmadan.

Ta ki bir an gelene kadar.

Zamanın sınırsız olmadığı hissedildiğinde bütün dengeler bozulur. Bir zamanlar önemli görünen ayrıntılar anlamını kaybeder, ertelenmiş cümleler ağırlaşır, söylenmemiş hisler insanın önüne bir yük gibi düşer. O an fark edilir ki kalbi saklamak onu güvende tutmamış, aksine hayattan uzaklaştırmıştır. Korku gerçektir; ama asıl sarsıcı olan, hiç derinlemesine sevmemiş olma ihtimalidir. En ağır yük, yaşanmamış olanlardır.

Bu yüzleşmeyle birlikte insanın içindeki en ilkel ve en gerçek duygu ortaya çıkar. Mantık geri çekilir, hesaplar dağılır, kurallar anlamını yitirir. Kalp, yıllarca susturulduğu yerden konuşmaya başlar. İnsan, sonun varlığını hissettiğinde ilk kez gerçekten yaşamaya cesaret eder. Çünkü artık kaybetmenin anlamı değişmiştir.

Ölümle yüz yüze gelinmiştir ve ölümle yüz yüze gelmişken bizi hâlâ dans ettirebilen tek şey aşktır. Kaçacak yer kalmadığında hareket etmeyi öğreten, karanlığın ortasında ritim tutan odur. İnsanı titreyen bir beden olmaktan çıkarıp hâlâ hissedebilen bir varlığa dönüştürür.

İnsan o an anlar: Artık korunacak bir mesafe yoktur. Sevmek, sonu bilerek kalmaktır. Gitmenin kolaylığını reddetmektir.

Belki de aşk bu yüzden en gerçek hâlini karanlıkta gösterir. Işığın yetmediği yerde yön olur, sözün tükendiği yerde temas. Ölüm sessizliktir; aşk ise o sessizliğin içinde atmaya devam eden kalp gibidir. Her şey durduğunda bile vazgeçmeyen bir ritim kalır geriye.

[siyahmsmavi]

Doğrular ve Yanlışlar

Doğru ve yanlış, sandığımız kadar ayrı şeyler değildir. Bazen bir cümlede ikisi de yan yana durur; sadece biri yüksek sesle söylenir, diğeri içimize fısıldar.

Doğru, çoğu zaman kalabalığın rahat ettiği yerde durur. Sorgulanmaz; çünkü sorgulamak uyumsuzluk sanılır. Yanlış ise cesaretle karıştırılır; yanlış yapanın dikkatsiz, eksik ya da hatalı olduğu düşünülür. Oysa insan, en çok yanıldığı anlarda kendini tanır. Yanlışlar, bilerek seçilmiş hatalar değil; çoğu zaman doğruyu ararken girilen ara sokaklardır.

Yanlış yapmak yıpratıcı değildir; asıl yıpratıcı olan, sürekli yanlış olduğuna ikna edilmektir. İnsan bir süre sonra kendinden, kendi sezgilerinden ve en çok da kendi hislerinden şüphe etmeye başlar. Neyi isteyip neyi istemediğini, nasıl davranması gerektiğini, nerede durması gerektiğini bile unutabilir. En çok da neyi hissedip hissetmeyeceğine emin olamaz. Çünkü duyguları, başkalarının doğruları arasında ezilmiş; kendi kalbiyle arasına mesafe girmiştir.

Artık neye sevineceğini, neye üzüleceğini bilemez. Mutlu olduğunda bile bu mutluluğun yanlış geldiğini, üzüldüğünde ise bu üzüntünün yersiz olduğunu düşünebilir. Çünkü mutluluk fazla gelirse suçluluk gibi gelir insana. Üzüntü uzadığında ise zayıflık sayılır. Bu yüzden zamanla, onun için doğru olan hisleri bile bastırır. Kalbin sesi kısılır; yerini “doğru mu, uygun mu, yakışır mı” soruları alır. Ve insan, başkaları için yanlış yapmamaya, doğru olmaya çalıştıkça fark etmeden kendine yanlış davranır.

Belki de mesele, doğruyu kusursuz biçimde yaşamak değildir. Belki de asıl mesele, başkalarının doğrularına sığmaya çalışırken kendini kaybetmemektir. İnsan her zaman doğru olmayabilir; yanılabilir, tereddüt edebilir, düşebilir. Ama kendine yabancılaşmadığı sürece bu yanılgılar onu eksiltmez. Çünkü insanı ayakta tutan, herkesin onayladığı doğrular değil; kendi kalbiyle yeniden kurabildiği bağdır. Ve belki de gerçek doğru, insanın kendine rağmen değil, kendine yakın kalarak yaşayabilmesidir.

[siyahmsmavi]

Siyah'

Yaşıyor muyum, yoksa çoktan ölmüş müydüm?

Bir boşluğun içindeyim,

Herkesten uzak ama bir o kadar da yakın.

Gecenin karanlığında açan bir çiçek gibiyim;

Herkes var, ama yok.

Ölmüş bir yer burası ama bir o kadar da canlı.

Sadece güneşi bekle,

Yaşama geri dön.

Gecenin verdiği özgürlüğü ve korkuyu hissediyorum,

Gündüzün verdiği canlılığı

Ve içindeki ölümü.

Ufak bir sıcaklığa hasret çocuk gibiyim,

Mutluluğu hep uzaklarda arıyorum.

Geceyi bekliyorum kendimi bulmak için.

Gece yalnız,

Gece ölüm,

Gece sessiz.

Gökyüzüne baktığımda hissediyorum,

Hissediyorum gecenin sıcaklığını.

Gitmeliyim, üzgünüm.

Ben geceye aidim.

Gündüz bir çamur birikintisiyim,

Gece ise gök ve yıldızların aynası.

Açmayı bekleyen bir çiçeğim.

İnsanların sıcaklığından korkuyorum.

Ya kalbimi ateşe atarsam?

Ya kül olup gidersem?

Ölümün rengini görüyorum;

Siyah kadar tüm renkleri barındıran,

Ama beyaz gibi

Eşit ve saf olamamış bir renk.

Ölümü görüyorum.

Ölüm korkutucu,

Ölüm bilinmeyen bir uçurum.

Ölüm ya son,

Ya da her şeyin başlangıcı

Hayatın kısalığına boyun eğen ölüm,

Beyazın saflığına boyun eğen bir siyah.

[siyahmsmavi]

Acı'

Artık nefes almıyorum, alamıyorum. Sadece göğüsüm bir inip bir kalkıyor hepsi o kadar. Sanki içimde bir yer var dipsiz bir kuyu gibi; karanlık, sonsuz karanlık var içimde. Ne kadar çabalasam da oradan çıkamıyorum. Alışmak istemediğim şeylere gün geçtikçe biraz daha gömülürken buluyorum kendimi. Alışmak istemiyorum. Sanki alışmak içimde kalan son kırıntıyı da teslim etmek gibi ve ben zaten yavaşça tükenirken bir de teslim olmak ağır geliyor. Sanki dünya benden vazgeçmiş ben inatla hayatta kalmaya çalışıyorum. Oysa içimde bir ses ''bırak'' diyor ''bırak bu senin savaşın değil.'' Kendimi içten içe bitiyor gibi hissediyorum. Dışardan iyi gözükmeye çalıştıkça içimde yavaş yavaş yok oluyorum. Çabalamaya bir şeyleri tutmaya çalışırken elimde hep parçalar kalıyor. Sanki kendim de paramparça değilmiş gibi bir de bu parçalarla baş başa kalıyorum. Gücüm eriyor, sabrım tükeniyor… Üstümde elimden hiç bir şey gelmemesinin soğuk çaresizliği var. İnsanlara gösterdiğim ilgi, tolerans, anlayış… hepsi benden çalınmış gibi. Artık kimseyi taşıyamıyorum, çünkü kendi ağırlığımı bile zar zor kaldırıyorum. Sadece bir parça anlayış istiyorum. Nefes alır gibi, su içer gibi basit bir şey olmalıydı oysa. Ama değil. Olmuyor. Kimse gerçekten duymuyor. Gülüyorum. Sanki mutluymuş gibi gülümsüyorum en çok buna aldanıyorlar. Gülüşlerimin arkasında karanlıklar var, acılar var. Gülüşlerim acılarımın üstüne çekilmiş bir perde sadece. Gülmeliyim çünkü içimde taşıdığım, kalbimde sakladığım çürümüş yerleri, yıllardır sızlayan yaraları, sessizce kanayan acıları kimse görmez. Görmemeliler. Adı konulamayan bir acı bu; kimseye anlatamadığım, anlatsam da kelimelerin yetmeyeceği bir karanlık. Bu yüzden susuyorum. Susmak acıyı saklamanın en kolay yoludur ve ben o yolda kaybolalı çok uzun zaman oldu. Ruhumun ölümü kabullendiğini düşünüyorum bazen. Ama sonradan fark ediyorum ki ruhum ölmek istemiyor; sadece yüklerinden kaçacak bir yer arıyor adeta. Belki de artık hissetmek istemiyor. Duygusuz olmak, acıları unutmak… Çünkü hissettikçe yanıyor, acı çektikçe çöküyor. İçimde kocaman bir boşluk var ona bakıyorum ve ben ona baktıkça o da bana bakıyor ve büyüyor. Yaşamaktan çok, varlığımın bir köşede silikleştiğini hissediyorum. İnsanların arasında yürürken bile görünmez olduğumu, sesimin boşluğa çarparak geri döndüğünü kimsenin gerçekten merak etmediğini. "İyi misin?" sorusunun ağırlığını hatırlamıyorum bile. Belki de kimse sormadı. Belki de sordu ama ben çoktan duymayacak kadar yorulmuştum. Bazen düşünüyorum gerçekten yaşıyor muyum? Yoksa iyi zamanlarda cebime sıkıştırdığım birkaç kırılgan nefesle sürükleniyor muyum hayatın içinde? Yaşamakla sürüklenmek arasındaki çizgi bulanıklaştı. Ben mi hayata tutunuyorum, yoksa hayat mı benim üzerimden geçip gidiyor, bilmiyorum. Her şey sanki sisli, anlamsız, ağırlıklı. Kendime bile itiraf edemediğim bir şey var: Belki de artık hiçbir şeyin iyi olacağına inanmıyorum. Belki de içimdeki karanlığa alıştım. Belki de en çok kendimden kaçıyorum.  Ve bazen çok nadir anlarda durup nefes almaya çalıştığımda fark ediyorum: Sanki yaşamaya çalışmıyorum artık sadece yok olmamak için direniyorum. Ve ben artık bilmiyorum bu karanlığın içinden çıkmayı mı istiyorum, yoksa karanlığın beni tamamen yutmasını mı.

[siyahmsmavi]

Yol'

Bazen kendi içimde dolaşırken hangi duygunun beni yönlendirmesi gerektiğini bilmiyorum. Bir yanım koşmak istiyor ama ayaklarımda sanki prangalar var koşamıyorum, diğer yanım sadece durmam gerektiğini fısıldıyor adeta. İlerlemek de yoruyor, durmak da. Sanki ruhumun üstünde bir ağırlık var; adı yok, biçimi yok sadece orada duruyor ve nefesimi biraz daha kesiyor. Ne hissettiğimi çözmeye çalıştıkça daha da kararıyor içim ve ben o karanlıkta boğuluyorum. Mutlu olmam gereken anlarda bile içime bir şüphe düşüyor. '' Gerçekten burada olmalı mıyım? Bunu yaşamalı mıyım? Bu duyguyu hissetmeli miyim? diye onlarca soru beynimin içinde dolanıyor. Cevabı yok. Hiç bir zamanda olmadı. Belki de hep böyle yarım kalmış duyguların içinde yaşadım, fark etmeden. Sessiz bir çöküş yaşanıyor, içimde bir şeyler kırılıyor ama sesi bile duyulmuyor. Sanki göğsümün ortasında görünmez bir kapı kapanıyor. Kapıyı açacak gücüm de yok, anahtarımda. Karanlık, üzerime ince ince çökerken, duygularım kızgın kum gibi parmaklarımın arasından kayıp gidiyor. Tutamıyorum. Ne sevincim tam bana ait, ne kırgınlığım. Hiçbir şey tamamen yerleşmiyor içime. Kendime bile yabancılaşıyorum. Adımı duysam dönüp bakamayacak kadar uzaklaşmış hissediyorum. Aynaya baksam tanıyamayacağım bir yüz varmış gibi. Ve bu yabancılık büyüdükçe sesimi kısmaya başlıyorum. Çünkü ne söyleyeceğimi bilmiyorum; yanlış bir duyguya tutunup yanlış bir cümle kurmaktan korkuyorum. Sanki duygular beni seçmiyor. Gelip kapımı çalmıyorlar. Bana uğramadan geçip gidiyorlar. Ben sadece aralarında boşluk kalmış kelimeler gibi sallanıyorum. Ama yine de tuhaf bir umut kırıntısı dolaşıyor içimde. Çok küçük, neredeyse görünmez… ama var. Karanlığın içinde yolumu bulacağım bir ışık değil bu; daha çok, karanlığa alışmış gözlerimin bir gün bir şekil seçebileceği hissi. Belki sis tamamen dağılmayacak, belki hiçbir şey belirginleşmeyecek ama bir noktada ne hissettiğimi anlayabileceğim bir sessizlik açılacak. Şimdilik sadece yürüyorum hangi duygunun beni beklediğini bilmeden, ama yine de ileriye doğru. Çünkü başka çarem yok; karanlık bile olsa, içimde kıpırdayan bir şey hâlâ yolumu arıyor.

[siyahmsmavi]

Okyanus'

Okyanuslara girmekten hep koktum. Nerede bittiğini bilmediğim o sonsuz maviliğin beni yutacağından, suyun altında saklanan bilinmezlikten, dalganın bir anda yükselip beni savurabileceğinden. Belki de en çok kendimi kontrol edemeyeceğim bir derinliğin ortasında kalmaktan korktum. Ama insan bazı korkularını ancak bir şeye, bir insana, bir hisse boyun eğdirmeyi öğrendiğinde tanıyor. Su altındaki o dipsiz boşluk, insanı nerden yakalayacağını bilmeyen bir karanlık.. Hep kaçtım ama bu kaçış onu gördüğüm anda son buldu. Çünkü korkularında bir sınırı varmış meğer. Kalbin sesinden daha yüksek olamıyormuş hiç bir derinlik. Bunu o öğretti bana hiç söylemeden, hiç zorlamadan, yalnızca var olarak. Çünkü eğer onun, okyanusun tam ortasında olduğunu bilseydim bir kere bile durup düşünmezdim. Korkumu, titreyen ellerimi, atışını duyamadığım nefesimi bir kenara bırakır, yüzerdim. Titreyen ayaklarımı suya sokarken korkumu değil ona varma ihtimalimi düşünürdüm. Kilometrelerce yüzerdim… Yorgunluktan nefesim kesilse bile, omuzlarıma binen ağırlık beni aşağı çekse bile… Çünkü bilirdim: yolun sonunda, orada onun olacağını bilirdim. Belki okyanus aynı okyanus olurdu ama ben aynı ben olmazdım. Korkularımı birer taş gibi suya bırakır, yalnızca ona yaklaşırken hafiflerdim. Ve insan, varmak için değer bulduğu bir yere giderken kendi sınırlarını unutur. Korkularını unutur. "Yapamam" dediği her şeyi yapabilir hâle gelir. Çünkü bazen bir insan olur; en çetin fırtınalara bile meydan okumayı öğretir. Ve bazen bir insan, karaya dönmek için değil, kaybolmayı bile göze alarak onun bulunduğu o karanlık bilinmezliğe teslim olmak için yüzer.