SkRzYwDzOnA

Nigdy nie zapomnę. Pamiętnik zniszczonej szmaty. B&W

[mistrzynidetalu]

Bezradność jest zabawna. Patrzysz, jak wszystko się sypie i jedyne co możesz zrobić, to zrobić sobie herbatę i dalej funkcjonować.

[mistrzynidetalu]

Największy chaos często siedzi w ludziach, którzy mówią wszystkim, że „jest dobrze”.

[mrocznaksiezniczka]

Smutek nie krzyczy on siada obok,jak ktoś znajomy,kogo nie pamiętasz, ale czujesz.

Rozlewa się powoli,w szczelinach między myślami,w niedokończonych zdaniach,

w spojrzeniach, które gasną za wcześnie.

Czas przestaje być linią,raczej ciężarem,

który trzeba przesuwać z chwili na chwilę.

I nawet nadzieja,jeśli się pojawi,

ma cichy głos jakby bała się, że ją usłyszysz.

[skrzywdzona]

[skrzywdzona]

Był przyjacielem rodziny. Zawsze miły i opiekuńczy. Budował zaufanie, stopniowo się zbliżając. Bez podejrzeń. Był taki dobry... Miał czas gdy rodzice byli zajęci, zabierał do cukierni, na lody czy zapiekanki. Graliśmy razem w gry na jego laptopie, oglądaliśmy filmy. Chodziliśmy na spacery, zabierał mnie swoim autem na wycieczki.

Zaczął być zbyt miły, zbyt blisko.

Aż pewnego dnia, gdy byliśmy sami w mieszkaniu zaopiekował się mną zbyt mocno.

Potem była już tylko krew cieknąca po moich udach, ból i strach.

"Nie mów nic nikomu. Nikt ci nie uwierzy, bo masz 11 lat. Dzieci lubią wymyślać. "

[skrzywdzona]

[skrzywdzona]

STRACH.

Czuję go w każdym spojrzeniu mężczyzny. Nawet przypadkowym. Każde „przyjazne” słowo wywołuje w moim ciele alarm.

Chcę zamknąć oczy, uciec do ciemności, gdzie nikt nie może mnie znaleźć.

[skrzywdzona]

Każde wspomnienie to ostry kamień pod stopami. Chcę iść dalej, ale każdy krok wbija go głębiej. Nikt nie wie, jak wygląda strach w środku, kiedy wszyscy widzą, że uśmiecham się normalnie.

[skrzywdzona]

Noszę w sobie zimę, która nie chce odejść.

Śnieg przykrył wszystko, co kiedyś było ciepłe.

I choć próbuję rozpalić w sobie ogień,

on gaśnie, zanim zdąży naprawdę zapłonąć.

[skrzywdzona]

Czasem zastanawiam się, czy jeszcze kiedyś poczuję się bezpiecznie. Tak naprawdę. Bez napięcia, bez czujności, bez tego ciągłego sprawdzania, czy wszystko jest w porządku.

I coraz częściej myślę, że to niemożliwe.

[skrzywdzona]

Najgorsze nie jest to, co pamiętam.

Najgorsze jest to, czego nie potrafię zapomnieć.

Bo to nie są tylko obrazy — to uczucia, które wracają razem z nimi.

Strach, wstyd, ból, bezradność. Zawsze razem.

[skrzywdzona]

Są dni, kiedy prawie wierzę, że jest lepiej. Że to już tylko wspomnienie, coś odległego.

A potem wystarczy sekunda — jedno skojarzenie — i wszystko wraca.

Jakby to nigdy się nie skończyło.

[skrzywdzona]

Nie wiem, czy da się to naprawdę zostawić za sobą. Może niektórzy po prostu uczą się żyć z czymś, czego nigdy nie powinni byli przeżyć.

[skrzywdzona]

Najgorsze są momenty zwyczajne. Dźwięk kroków za plecami. Zbyt bliska obecność kogoś obcego. Nawet zapachy potrafią nagle cofnąć mnie tam, gdzie nie chcę wracać. I wtedy znów jestem tą samą małą dziewczynką — z łzami płynącymi po policzkach, bez wystarczającej siły, aby się obronić.

[skrzywdzona]

Czasem mam wrażenie, że moje ciało już do mnie nie należy. Jakby ktoś zostawił na nim niewidzialne ślady, których nie da się zmyć, choć próbowałam wszystkiego — ciszy, czasu, zapomnienia. Nic nie działa.

[skrzywdzona]

Zostajesz sam ze swoją wersją życia, która nigdy się nie wydarzy. Ona nie znika. Siedzi gdzieś obok, jak cień — lepsza, pełniejsza, taka, której już nie dotkniesz. I im bardziej próbujesz o niej zapomnieć, tym wyraźniej widzisz, jak bardzo zawiodłeś samego siebie.

A potem przychodzi najgorsze: moment, w którym przestajesz marzyć. Bo wiesz, że kolejne marzenie to tylko kolejna rzecz, która kiedyś będzie boleć.

[skrzywdzona]

Z czasem uczysz się żyć obok niespełnionych marzeń. Noszić je jak ciężar, którego nie da się odłożyć.