Ποίηση με μαρμελάδα.

Ποίηση με μαρμελάδα, μαρμελάδα από φτερά πεταλούδας και φτερά πεταλούδας από ζαχαροκάλαμο με μία δόση μελάνι.

[soniawaymon-blog]

http://badmemoriiez.blogspot.gr/2017/04/blog-post_7.html

[soniawaymon-blog]

Καμιά φορά όπως τώρα Νιώθω πως δεν χρειάζομαι νερό για να ζήσω. Είναι φορές που πραγματικά πιστεύω ότι δεν χρειάζομαι τίποτα για να ζήσω. Από την άλλη είναι φορές που νιώθω ότι δεν θα μπορέσω να επιβιώσω, γιατί χρειάζομαι πράγματα που δεν υπάρχουν.

[soniawaymon-blog]

Μία κακή προσπάθεια για ποίηση.

Αποχαιρετάω τα φώτα της πόλης όσο το ταξί τρέχει στα στενά της κωμόπολης. Θέλω να φύγω απο' δω και θα στο πρότεινα κι εσένα αλλά όχι απόψε απόψε δεν μέθυσα αρκετά και τελικά έφυγα μόνη μου. Θα μου λείπεις όσο θα είμαστε άγνωστοι θα μου λείπεις όσο θα είμαστε εχθροί θα μου λείπεις όσο θα σε μισώ όσο θα σε βρίζω κάθε φορά πιωμένη σε ανθρώπους που ούτε το όνομά σου μπορούνε να συλλαβίσουνε αυτοί μωρέ. Μου λείπεις και συγνώμη που δεν σε έκανα να συχαθείς ότι σε τραβάει στα τάρταρα.

[soniawaymon-blog]

Γουανα στε χομ κοζ α ντον γουονα σι γιορ φακιν φεις βλακ πουσι

[soniawaymon-blog]

Παραληρήματα.

Με τρώει το δίκιο Και μένει νοιστικό. Μπορώ να σε πληγώσω κι εγώ Ας μην το κανω καλύτερα Χρειάχομαι τον ύπνο μου Και οι τύψεις μου περισσεύουν Μαζί με τις δικές σου. Εξαφανίσου μαγικά Σβήσου απο την ιστορία Να μη σε ξέρω ούτε λίγο Να πάψω να νιώθω αγωνία Να μην βλέπω εφιάλτες Να μην πετάγομαι απ'τα σκεπάσματα Έτσι μαγικά σβήσου. Σήμερα θα είναι πάλι από τα βράδυα που θα κοιμηθώ με δυσκολία Και αύριο από τα πρωινά Που θα ξυπνήσω με κακό προαίσθημα.

[soniawaymon-blog]

Kύριε Μπριζόλα.

Ο κύριος Μπριζόλας είναι πορτοκαλί. Πορτοκαλί τον γνώρισα εγώ. Πορτοκαλί. Που να το φανταζόμουν;! Κύριε Μπριζόλα, φωτιές που μας ανάβετε. Κύριε Μπριζόλα, συνεχώς με ξεχτενίζετε και παίζετε με την υπομονή μου. Αγαπάτε το μαύρο μου φόρεμα που τόσο μισήτε. Κύριε Μπριζόλα, δεν είναι καλή ιδέα να βρισκόμαστε σε δημόσιους χώρους. Κύριε Μπριζόλα, δεν είναι καλή ιδέα να βρισκόμαστε οπουδήποτε τελικά. Κι εσείς δεν ήσασταν καλή ιδέα, αλλά κι εγώ δεν ήμουν καλή ιδέα τελικά. Είδατε; Κύριε Μπριζόλα, ωραία μπλούζα. Εγώ πορτοκαλί σας γνώρισα και σας λάτρεψα πάνω στα νεύρα μου· αλλά να μη σας απασχολεί αυτό. Πάνω στα νεύρα μας κύριε Μπριζόλα πιάσαμε το τιμόνι που δεν μπορούσαμε να πιάσουμε επειδή εκαιγε. Κι όταν οδηγούσαμε φοβόμουν μην τρακάρουμε και τελικά καλά έκανα και φοβήθηκα, γιατί τρακάραμε μωρό μου. Κύριε Μπριζόλα, τα μάτια σας κι ο τόνος της φωνής σας είναι ο τρόπος για να προσεγγίζετε τα θυράματά σας κι έπειτα να τα κάνετε κυμά. Κύριε Μπριζόλα, δεν είστε ο μόνος αλκοολικός στη ζωή μου. Έχω άλλον ένα ξεραμένο πάνω στο κρεβάτι μου, κι άλλον ένα χωμένο μέσα στο συρτάρι μου, κι άλλον ένα πίσω απ'το μαξιλάρι μου. Ρωτήστε και τους φίλους μου, δεν ξέρουν τίποτα. Ούτε κι εγώ ξέρω τίποτα. Τίποτα δεν ξέρω, τίποτα δεν έμαθα, τίποτα δεν κατάλαβα, τσαχπίνικο, ναζιάρικο κι ανώριμο τσογλάνι όπως με γνώρισες. Καληνύχτα σας κύριε Μπριζόλα, ελπίζω να είστε ευχαριστημένος.

[soniawaymon-blog]

Συγγνώμη που σε σκότωσα χθες με το μαχαίρι του ψωμιού.

Συγγνώμη που σε σκότωσα χθες

με το μαχαίρι του ψωμιού.

Τι λες ανόητε

πως θα με προσέχεις

και μπλέκεσαι στα πόδια μου

και δε μ'αφήνεις να πιώ

και δε μ'αφήνεις να καπνίσω

και δε μ'αφήνεις μόνη μου λεπτό..;

Λέξεις όπως, αγάπη, τρυφερότητα

όμορφες,

παράξενο που βρέθηκαν στον πεζόδρομό μου,

όλα είναι ύποπτα και ανησυχητικά.

Συγγνώμη που σε σκότωσα χθες

με το μαχαίρι του ψωμιού

μα πρώτη φορά

φοβάμαι τόσο έναν άνθρωπο

που δεν κρατάει μαχαίρι.

Συγγνώμη που σε σκότωσα χθες

με το μαχαίρι του ψωμιού.

Σ.

[soniawaymon-blog]

Μαμά τα παιδιά στο σχολείο με φωνάζουν χεσμένη. 

[soniawaymon-blog]

Η άνοιξη μου κόβει την όρεξη για ζωή. Όλα με κρατάνε σπίτι όλοι ειναι εχθροί μου. Ύπνε βρες με τώρα που σ'έχω ανάγκη κι αφησέ με να ξυπνήσω τον χειμώνα. Σε παρακαλώ.

[soniawaymon-blog]

Βαρεμάρα, η ξαδέρφη μου.

Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν τότε θέλω να φύγω να βρεθώ στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης μια μέρα με ήλιο. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν δυσκολεύομαι κι εγώ να παραβλέπω πόσο δε θέλω να βρίσκομαι εδωπέρα. Όταν τα πράγματα δυσκολεύουν είμαι πολύ τεμπέλα για ν'αναλάβω τις ευθύνες μου. Η βαρεμάρα -και κάτι παραπάνω από βαρεμάρα- με καθηλώνει σε έναν καναπέ που με περιμένει στη γωνία όχι για ν'αράξω, για να βάλω τα κλάματα. Δεν υπάρχει χρόνος για κλάματα. Φτιάξε καφέ, πλύνε λίγο τα μούτρα σου και κοίτα να κάνεις κάτι να φύγεις απο 'δώ. Σ.

[peinawrepaidimou]

Είμαι από τα άτομα που έχουν συνέχεια κρύα χέρια !

και πατούσες όχι τόσο συχνά. (via peinawrepaidimou)

Και καρδιά που καίει.

(via agaphnehzohkiagaphmono)

[soniawaymon-blog]

Άτιτλο.

Πλήγωσέ με λιγάκι ακόμα Μήπως και γράψω κάτι όμορφο επιτέλους.. ..Και δε το ψάχνω πια σε βότανα και σε στριφτά τσιγάρα Ούτε σε απαίσια κόκκινα φτηνά κρασιά Ούτε σε καθαρό αέρα, ούτε και στα πιάνα του Σοπέν. Να μένω βουλιαγμένη σε έναν καναπέ Κάτω από κόκκινους τοίχους Να μην ακούω όταν μου μιλάνε Να μην μπορώ να ξέρω. Αφηρημάδα, αφηρημάδα, Κρυφή θλήψη σε εισητήρια της επόμενης βδομάδας Κολλημένα στο τζάμι του λεωφορείου Κοιτάζω το δρόμο που φεύγει πίσω μου Και δε με νοιάζει.

Σ.

[soniawaymon-blog]

Η κούρασή μου φυσαλίδα.

Η κούρασή μου φυσαλίδα

σε επιφάνιες ωκεανών χιλιάδων

που πλημμύρισαν τα παππούτσια μου

όταν κυριάρχησε στην πόλη ξηρασία

κι εγώ πανικόβλητα, σχεδόν απερίσκεπτα

σηκώθηκα να φύγω.

Στα μπλόκια κάθισα

κι ατένισα τη θάλασσα

ώρες ατέλειωτες υπολογίζωντας

σε πόσες μέρες φτάνω κολυμπώντας

αν καταφέρω να φτάσω, στο λιμάνι σου.

Μετά από τρία λεπτά θυμάμαι

πως έχω ξεχάσει αναμμένο το φως στο χολ.

Σηκώνομαι, περνάω απέναντι

στρίβω δεξιά και παίρνω το δρόμο για το σπίτι.

Η κούραση μου -ποια κούραση μωρέ;-

όχι κάτι σπουδαίο, είναι που σήμερα βαριέμαι.

Σ.

[soniawaymon-blog]

Φασισμός.

Λυπημένη ψυχή σε χαρούμενα νιάτα Τά' χω κάνει σαλάτα κι εσύ Θες να πάμε βαρκάδα Γιατί τά' κανες θάλασσα. Νιώθω τόση κούραση Τόση που δεν μπορώ ούτε να ξεκουραστώ. Μέσα μου δεσπόζει ο φασισμός Που με σπρώχνει συνεχώς Σε επαναστατικές τάσεις Ενάντια σε καταπιεστικές καταστάσεις. Ο φασισμός με φυλακίζει Ο φασισμός με κλειδώνει Ο φασισμός με τρομάζει Υπόσχεται προστασία και ασφάλεια Ο φασισμός ρίχνει σκαμπίλια που ζεματάνε Ο φασισμός με σκοτώνει. Μισώ το φασισμό Δεν ξέρω πως συνυπάρχω μαζί του Εγώ τον μισώ, κι ας είμαι παιδί του Κάποια μέρα φοβάμαι μη κάνω φόνο Τον σκοτώσω Και βάψω τους τοίχους με κόκκινα συνθήματα. Βαρέθηκα.

Σ.

[soniawaymon-blog]

[soniawaymon-blog]

Βρογχικό-Καραμελίσιο.

Ασφυξίες σε κίτρινους καναπέδες παραληρήματα σε γυάλινα ποτήρια παραπατήματα σε χαλασμένα ρολόγια τραβολογήματα από τα μαλλιά. Επιτέλους κάποτε φτάνω. Κοιτάζω πίσω μου το δρόμο. Η αρχή είναι τόσο μακριά ούτε καν αχνοφαίνεται. Δρόμος γεμάτος χώματα και λακούβες δύσκολη υπόθεση αν βαδίζεις με σαγιονάρες. Κοιτάζω στα δεξιά μου μπαγιάτικα δάκρυα χρώματος εκρού πεταμένα στη παγωμένη γωνιά μου μαζί με τα τσιγάρα και τη γάτα μου. Κοιτάζω στ'αριστερά μου γλυκόξινα τραγούδια πασαλημένα με σκόνες και μυξοκλάμματα. Μ' ένα φύσημα το δωμάτιο πλημμυρίζει φαλτσογκρινιαρίσματα εγώ γλυστράω απ'το μπαλκόνι μου στην άσφαλτο κι αυτή ρυπαίνεται με κορναρίσματα. Καλά να πάθω που γράφω τέτοια τραγούδια που δεν ξεσκονίζω ποτέ εδώ μέσα και πάσχω από άσθμα βρογχικό-καραμελίσιο.

Σ.