Door na te denken over de dood, de vreemdheid van onze eigen sterfelijkheid en de [...] sterfelijkheid van degenen van wie we houden, kunnen we de heiligheid en kostbaarheid van dit leven beseffen. We kunnen onze dagen niet langer als vanzelfsprekend beschouwen. We mogen niet langer aannemen dat we alles onder controle hebben. We kunnen ons bewust worden van de heiligheid van het bestaan zelf. Ik heb in de loop van de jaren uitgebreid geschreven en gesproken over dood en pijn, maar door deze ervaring, door deze crisis heen, brengt het leven me nog dichter bij mijn eigen kwetsbaarheid, kwetsbaarheid en uiteindelijk sterfelijkheid.
Het valt me op dat ziekte een vorm van dood is. Het is niet wat er vóór de dood komt. Het is een dood op zich, en voorbereiding en oefening om te sterven. Het is de ineenstorting van onze droom van "perfecte gezondheid", onze droom van morgen, zulke gelukkige en zorgeloze dromen! Het is het uiteenvallen van enige hoop over hoe onze toekomst eruit zou zien - onze plannen, wat we wilden, waar we heen gingen, waartoe we in staat zouden zijn als we ouder worden, hoe we zouden leven.
Het is - als we er op deze manier kunnen mee omgaan - de dood van onze oude overtuigingen, meningen, dogma's, van hoe het leven 'hoort' te zijn, van hoe we 'zouden moeten' voelen en kijken, denken en praten, zelfs lopen of ademen. Het is de dood van onbewuste gewoonten, een kans om echt te vertragen en de balans op te maken.
Ziekte verbrijzelt onze fantasieën en dwingt ons om naar onszelf te kijken, doordringend, eerlijk, te kijken naar de manieren waarop [...] we ons verbergen voor het leven, waarop we vluchten voor het ongewenste in onszelf en anderen, waarop we ons schamen en onszelf [...] bespotten en onteren, misschien zoals we werden bespot of beschaamd toen we onschuldige kinderen waren. We kunnen beginnen zien op welke manieren we onszelf te hard pushen of onszelf niet hard genoeg pushen, onszelf tekort doen door te denken dat we "minder" zijn dan we zouden kunnen zijn; de manieren waarop we ons afkeren van het huidige moment zelf, de manieren waarop we onszelf afleiden van ongemak.
Ziekte is een toornige, doordringende, maar uiteindelijk medelevende leraar, een leraar die we misschien nooit hadden verwacht of gevraagd. We kunnen vechten en rebelleren tegen onze huidige realiteit. We kunnen protesteren en naar de hemel schreeuwen: “Dit is oneerlijk! Waarom moest dit MIJ overkomen? ”. We kunnen ontkennen wat er gebeurt, het rationaliseren, ons ervan afleiden. Maar op een gegeven moment komen we misschien uitgeput op een plaats van overgave. We worden geroepen om onze ziekte in het gezicht te staren. En laat al onze verouderde dromen afbrokkelen, dromen over hoe ons leven zou "zijn". We worden geconfronteerd met "wat is". Geen scheiding meer. We nemen een dappere stap naar de ongegronde plek...
En misschien beginnen we daar echt te luisteren naar het lichaam en zijn pijntjes en pijnen en verlangens, luisteren naar het ongemak zelf en vragen we het: “Wat ben je gekomen om mij te onthullen? Heb je leiding of wijsheid of iets anders om mij te laten zien? Wat gebeurt er als je dagen, weken, jaren bij mij blijft? Wat gebeurt er als ik nooit "beter" word? Wat dan? Kan ik me openstellen voor die mogelijkheid, die verwoesting? "
'Wat gebeurt er als ... ik nu gewoon hier kan zijn? Vandaag. Wat gebeurt er als ik deze dag gewoon kan leven ...? "
Dit is een plaats van totale nederigheid. We zitten voor het leven op onze knieën. We merken dat we geen controle hebben. (Hadden we ooit de controle?). We werpen ons neer voor het onbekende. We buigen voor alles dat “uit onze handen” is.
En misschien, heel misschien, kan op die plaats van dood, dood van het oude leven en de oude dromen en de zekerheid van het ego en de heerschappij over het leven, iets nieuws, iets creatiefs en onverwachts groeien. Uit de as van de oude realiteit kunnen we misschien de kleine dingen in deze nieuwe realiteit gaan waarderen, dichter bij de eb en vloed van de levende dag komen: de smaak van thee, het gevoel van de ochtendbries op ons gezicht, de hoe onze schouders, voeten of handen nu aanvoelen. Het feit dat we nog 24 uur op deze kostbare aarde hebben gekregen. Om te accepteren wat is ... of om weg te rennen. Om te voelen ... of helemaal niets te voelen. Om op te merken ... of niet op te merken wat we wel of niet opmerken. Om je terug te trekken uit het leven of je erin uit te breiden. Om aardig voor onszelf te zijn, of om te beseffen dat we helemaal niet aardig voor onszelf zijn. Om een beetje in de pijn van Nu te leunen, om een korte onderbreking van de pijn op te merken. Om onszelf te voelen terugdeinzen voor pijn, weerstand te hebben tegen beklemming, wat zo natuurlijk is.
Moed hebben of helemaal geen moed hebben vandaag.
Wees niet streng voor jezelf, mijn vriend. Het is niet makkelijk. Het is echt niet.
Dit is wat ik aan het ontdekken ben. Wanneer de lichamelijke gezondheid die men als vanzelfsprekend beschouwde zo snel wegvalt, is het niet gemakkelijk.
Dit is vernederend, en na al die jaren van meditatie, bewust uitrusten, mijn diepste gevoelens ontmoeten, de pijnlijke plekken leren kennen, hier was ik niet op voorbereid.
Hoe kunnen we ooit echt "voorbereid" zijn?
Laat jezelf falen, laat je vallen, mijn vriend, laat je meeslepen in het verhaal. Laat jezelf ergens anders willen zijn, iemand anders, overal anders behalve hier. Laat jezelf precies zijn wat je bent, waar je bent, hoe je bent. Mens. Onvolmaakt. Feilbaar. Breekbaar. Gekwetst. Bang. Volkomen lief, maar soms ook volkomen onbeminnelijk. Geconfronteerd met het ongewenste. Soms niet in staat om het ongewenste onder ogen te zien. Soms verlangend naar het einde.
Laat u vandaag breken, op het altaar van het leven zelf.
[...]
Soms laat spiritualiteit het allemaal zo gemakkelijk klinken. Soms doen zelfs mijn geschriften dat. 'Wees gewoon aanwezig! Accepteer gewoon! Wees gewoon bij wat is! Vertrouw het allemaal! ”.
Maar soms ... is het echt f ****** moeilijk.
Het is gewoon zo.
En weet je, dat is ook het leven. De pijn en de strijd en de ondergang.
Dat is ook ‘wat is’.
Zoals een vriend me onlangs bekende: "Jeff, ik voel me rot vandaag en ik wil het niet weggeestelijken. Ik wil er niet van op de hoogte zijn. Ik wil het niet accepteren. Ik wil het niet weg mediteren. Ik wil in dat gevoel duiken, weten hoe het is om me echt sh * tty te voelen, zodat er vanbinnen geen oorlog meer is .... "
Om te accepteren waar we zijn, moeten we soms beginnen met te accepteren dat het moeilijk, misschien zelfs onmogelijk is om te accepteren waar we zijn. We accepteren onze strijd, onze niet-acceptatie, onze weerstand, dat kleine kind in ons dat huilt: "Ik vind dit zo verdomd moeilijk en ik wil hier niet zijn en ik wil dat de dingen terug zijn zoals ze vroeger waren!". Soms moeten we beginnen. Bij het begin. Bij het pijnlijke, rauwe, teleurstellende, verpletterende maar waarheidsgetrouwe begin.
Het waarheidsgetrouwe begin… dat is waar het leven is. Het is waar we elkaar allemaal ontmoeten. Het is waar genezing kan plaatsvinden.
Misschien is dat ook wat ‘dood’ is: het ultieme, ultieme begin. Een plek waar we ons verloren voelen, en toch op de een of andere manier vertrouwd. Het is de pijn van Nu die ons naar huis wijst. Dit is een nieuwe kans om los te laten wat we dachten dat het leven zou zijn, en ons te richten op de manier waarop het leven is. Om oude dromen los te laten en opnieuw te dromen en te hopen.
Of ... om vandaag gewoon zonder dromen of hoop te zijn en in de rauwe, gekwetste momenten te leven.
prguitarman
snowghoul
theartofmadeline
pixelskylines
vaporwave
jbbartram-illu
